Review Your Choices

Η συναυλιακή season 2016-2017 έφτασε στο τέλος της. Το επιτελείο του Sinavlia.gr μαζεύεται, κάνει μια ανασκόπηση των όσων βίωσε, αναλύει τον τρόπο που λειτουργεί και αποκαλύπτει τι προσμένει, ενώ παράλληλα ανακτά δυνάμεις για την συναυλιακή season 2017-2018. Θα τις χρειαστεί.

(σ.σ.: οι απόψεις των συντακτών δεν ταυτίζονται κατ’ανάγκη μεταξύ τους).

Βενετία Βενετιάδη:

  • Ποιες είναι οι αγαπημένες σου στιγμές από την συναυλιακή season 2016-2017;
    Όπως πέρυσι, έτσι και φέτος το Release μου άφησε πολύ θετικές εντυπώσεις, τόσο για την επιλογή συγκροτημάτων και μεμονωμένων καλλιτεχνών, όσο και για το χώρο διεξαγωγής και την άψογη διοργάνωση.
  • Υπάρχει κάτι που να σου άφησε αρνητική εντύπωση και που θα ήθελες να εκλείψει στο μέλλον από την ελληνική συναυλιακή πραγματικότητα;
    Όχι, αφού πλέον τόσο οι διοργανωτές, όσο και το συναυλιακό κοινό, είναι πιο συνειδητοποιημένοι και όλα κυλούν καλύτερα σε σχέση με το παρελθόν.
  • Με τι κριτήριο διαλέγεις ποιες φωτογραφίες θα πλαισιώσουν μια ανταπόκριση; Περιέγραψέ μας τη διαδικασία που ακολουθεί, αφού τις επιλέξεις.
    Στόχος μου είναι οι φωτογραφίες μου να αποτυπώνουν την ενέργεια και την ατμοσφαίρα της εκάστοτε συναυλίας, με το όσο δυνατόν καλύτερο αισθητικό αποτέλεσμα.
  • Tι λείπει από την ελληνική συναυλιακή πραγματικότητα;
    Θεωρώ ότι είμαστε σε μια καλή φάση… Διοργανώνονται πλέον πολλά festivals για διάφορα είδη μουσικής, η Ελληνική σκηνή ανθεί, δημοφιλείς μπάντες και μουσικοί από το εξωτερικό μας επισκέπτονται πια αρκετά συχνά.
  • Τι προσμένεις για την συναυλιακή season 2017-2018; Κάποιος ευσεβής πόθος;
    Ελπίζω να μας έρθουν οι Radiohead, όπως επίσης θα ήθελα πολύ να ξαναδώ τους Beirut. Εύχομαι γενικά πάντως να είναι μια season με πολλές και συναρπαστικές συναυλίες.

Πέγκυ Βουιδάσκη:

  • Ποιες είναι οι αγαπημένες σου στιγμές από την συναυλιακή season 2016-2017;
    Προσωπικά, είχα την ευτυχία να βρεθώ στο Hellfest, που είναι ένα από τα μεγαλύτερα festivals της Ευρώπης και σίγουρα βρίσκεται στην κορυφή των συναυλιακών μου εμπειριών και αυτήν τη χρόνια. Όσον αφορά τα ελληνικά δρώμενα, η καταπληκτική εμφάνιση των Rotting Christ στη Μαλακάσα στα πλαίσια του φετινού Rockwave, μπορεί να μπει στα highlights της πενταετίας νομίζω, κι όχι μόνο της τρέχουσας season.
  • Υπάρχει κάτι που να σου άφησε αρνητική εντύπωση και που θα ήθελες να εκλείψει στο μέλλον από την ελληνική συναυλιακή πραγματικότητα;
    Μας λείπει η παιδεία και σε αυτόν τον τομέα.Από την ελληνική συναυλιακή πραγματικότητα πρέπει να αλλάξει η ελληνική συναυλιακή νοοτροπία. Βλέπω ολόκληρο live μέσα από το κινητό μου λες και χάθηκε το YouTube, μπαίνω τελευταία στιγμή και δεν βλέπω κανένα support συγκρότημα, κράζω ανελέητα, αλλά ακόμη δεν έχω μάθει ότι σε όλα τα festivals πρέπει να βγάλω μάρκες για να κινηθώ, και άλλες πολλές παρόμοιες συμπεριφορές…
  • Πώς κυλάει η όλη διαδικασία συγγραφής μιας ανταπόκρισης; Υπάρχει κάτι στο οποίο εστιάζεις;
    Το μοναδικό σημείο εστίασης μου είναι η συνολική αίσθηση που αφήνει ο εκάστοτε καλλιτέχνης. Δεν θεωρώ σωστό να σταυρώσεις κάποιον για μικρολαθάκια ή απροσδόκητες τεχνικές δυσκολίες, ενώ έχει δώσει την ψυχή του. Από την άλλη, δεν νιώθω την ανάγκη να εκθειάσω μια εμφάνιση άρτια εκτελεσμένη και καλογυαλισμένη, εάν δεν έχει αγγίξει το κοινό.
  • Tι λείπει από την ελληνική συναυλιακή πραγματικότητα;
    Λείπει ένα festival σύμφωνα με τα Ευρωπαϊκά πρότυπα, δίπλα στη θάλασσα… Είναι ευσεβής μου πόθος και ελπίζω πως μια μέρα θα δω σε ένα παραθαλάσσιο μέρος μια ωραία διοργάνωση με μεγάλα ονόματα και κοινό από όλον τον κόσμο να συρρέει…
  • Τι προσμένεις την συναυλιακή season 2017-2018; Κάποιος ευσεβής πόθος;
    Είμαι αισιόδοξη για την επόμενη συναυλιακή season. Χρόνο με τον χρόνο υπάρχει βελτίωση στην οργάνωση, και περισσότερα και μεγαλύτερα ονόματα. Οι διοργανωτές έχουν ενεργοποιηθεί για τα καλά πλέον, όποτε πιστεύω ότι καλύτερα πράγματα έρχονται…

Νώντας Εμμανουήλ:

  • Ποιες είναι οι αγαπημένες σου στιγμές από την συναυλιακή season 2016-2017;
    Manilla Road στο Κύτταρο, Metal Church στο Κύτταρο, Annihilator στο Pireaus 117 Academy, Rockwave με τα Ελληνικά συγκροτήματα- μακάρι να γίνει και το 2018.
  • Υπάρχει κάτι που να σου άφησε αρνητική εντύπωση και που θα ήθελες να εκλείψει στο μέλλον από την ελληνική συναυλιακή πραγματικότητα;
    Δεν μπορώ να θυμηθώ κάτι που να με χάλασε πολύ.
  • Με τι κριτήριο διαλέγεις ποιες φωτογραφίες θα πλαισιώσουν μια ανταπόκριση; Περιέγραψέ μας τη διαδικασία που ακολουθεί, αφού τις επιλέξεις.
    Οι φωτογραφίες πρέπει να έχουν τη δύναμη να μεταφέρουν στον αναγνώστη την ατμόσφαιρα της συναυλίας.
  • Tι λείπει από την ελληνική συναυλιακή πραγματικότητα;
    Καλοί συναυλιακοί χώροι και υποστήριξη στα ελληνικά συγκροτήματα, αν και τα τελευταία χρόνια κάτι φαίνεται να αλλάζει προς το καλύτερο.
  • Τι προσμένεις για την συναυλιακή season 2017-2018; Κάποιος ευσεβής πόθος;
    Να έρθουν οι Pearl Jam… αν και λίγο χλωμό το κόβω.

Πόπη Κατσιδονιότη:

  • Ποιες είναι οι αγαπημένες σου στιγμές από την συναυλιακή season 2016-2017;
    Η καλύτερη συναυλία που πήγα ήταν των Budos Band (το τελευταίο συγκρότημα που έκλεισε ο Νίκος Τριανταφυλλίδης και δεν πρόλαβε να τους δει) την Τρίτη 19/7/16 (support ήταν οι Chickn). Αν και ήταν καλοκαίρι και η συναυλία έγινε σε κλειστό χώρο, δεν λειτούργησε καθόλου αρνητικά. Κάθε άλλο, αποτελεί μία από τις αγαπημένες μου συναυλίες, καθώς ο ρυθμός και η μουσική ήταν εξαιρετικά καλή. Χαρακτηριστικό είναι ότι οι Budos Band, αν και δεν έχουν φωνητικά, ξεσήκωσαν με το κέφι τους τον κόσμο και έκαναν δυναμικό show στην σκηνή.
  • Με τι κριτήριο διαλέγεις ποιες φωτογραφίες θα πλαισιώσουν μια ανταπόκριση; Περιέγραψέ μας τη διαδικασία που ακολουθεί, αφού τις επιλέξεις.
    Επιλέγω τις φωτογραφίες με σκοπό να περιγράψω το συναυλιακό γεγονός, όσο βέβαια μου επιτρέπεται να φωτογραφίσω κατά τη διάρκεια της συναυλίας (συνήθως επιτρέπεται να φωτογραφίσουμε αυστηρά στα 3 πρώτα κομμάτια). Tο επόμενο κριτήριο είναι η ένταση και το συναίσθημα των καλλιτεχνών όπως αποτυπώνεται στην εικόνα, και, τέλος, η ποιότητα της εικόνας (π.χ. ως προς την σύνθεση).
  • Τι προσμένεις την συναυλιακή season 2017-2018; Κάποιος ευσεβής πόθος;
    Ευσεβής πόθος να φωτογραφίσω τον Nick Cave (νεανικό μου απωθημένο!).

Τηλέμαχος Κουκλάκης:

  • Ποιες είναι οι αγαπημένες σου στιγμές από την συναυλιακή season 2016-2017;
    Θα μιλήσω ως φωτογράφος στις παραπάνω ερωτήσεις. Έχοντας  πυκνή προσωπική παρουσία στον φωτογραφικό συναυλιακό χώρο την τριετία 2012-2015, συνειδητά επιδίωξα να αποτραβηχτώ τα επόμενα δύο χρόνια από τα φωτογραφικά συναυλιακά δρώμενα. Οι λόγοι πολλοί, αλλά οι κυριότεροι είναι ότι είμαι χορτασμένος από αγαπημένες μπάντες που έχω δει στην ζωή μου από το 1992 και μετά… Σε ό,τι έχει να κάνει με τη φωτογραφία και την συναυλία, η αποχή μου έχει να κάνει κυρίως με το γεγονός ότι από ένα σημείο και μετά φωτογραφικά οι συναυλίες δεν έχουν να σου δώσουν και πολλά. Καταντά μια εύκολη υπόθεση που κάθε φορά επαναλαμβάνεται (φωτογραφικά ως προς το αποτέλεσμα μιλώντας πάντα) . Με απλά λόγια, την θεωρώ εύκολη φωτογραφία, και αν συνέχιζα με αυτό τον ρυθμό ως φωτογράφος να καλύπτω συναυλίες όλη την ώρα, αυτό θα μου στερούσε την ενέργεια μου για την φωτογραφία σε ευρύτερο επίπεδο ως μορφή τέχνης και έκφρασης. Ναι, είναι ωραίο να βγάζεις τον τραγουδιστή και τον κιθαρίστα, αλλά η φωτογραφία δεν είναι μόνο reportage της έκφρασης του άλλου. Θα πρέπει και’μεις οι φωτογράφοι να κάνουμε και άλλα, πιο δημιουργικά πράγματα για την προσωπική μας φωτογραφική εξέλιξη.
    Έτσι, λοιπόν, πήρα την απόφαση από το 2016 και μετά να καλύπτω μόνο συναυλίες και καλλιτέχνες που έχουν κάτι να μου πούνε μουσικά, κυρίως νέες μπάντες που δεν έχω ξαναδεί ζωντανά, οι οποίες τις περισσότερες φορές παίζουν σε μικρούς χώρους και από ενέργεια είναι πολύ δυνατοί. Επίσης μου βγήκε ως ανάγκη να πειραματιστώ φωτογραφικά με αυτές τις μπάντες και όταν λέω αυτό δεν εννοώ με την ψηφιακή φωτογραφία που κάνει πολύ εύκολη τη δουλειά μας. Ναι, για τις ανάγκες του άρθρου τραβάω ψηφιακά, αλλά για εμένα μετά τη διάρκεια της συναυλίας βρίσκω χρόνο και τραβάω με film, κάνοντας έτσι δημιουργική φωτογραφία. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο ξεχωρίζω δύο συναυλίες. Η μία ήταν στο Gagarin 205 τον Μάρτιο 2016 όπου παίζανε οι Sleep Party People και η άλλη η συναυλία της PJ Harvey στο Release Festival το περασμένο καλοκαίρι. Και στις δύο χρησιμοποίησα πέρα από τα ψηφιακά και μηχανή με film, όπου το αποτέλεσμα με άφησε πλήρως ικανοποιημένο. Βασικά αυτό είναι ένα project μου σε εξέλιξη και έχει ακόμη λίγο δουλίτσα για να ολοκληρωθεί.
  • Υπάρχει κάτι που να σου άφησε αρνητική εντύπωση και που θα ήθελες να εκλείψει στο μέλλον από την ελληνική συναυλιακή πραγματικότητα;
    Σαν φωτογράφος μιλώντας πάντα, ένα κύριο αρνητικό της δουλειάς αυτής είναι ότι απαιτεί πολύ ενέργεια από εσένα, τα καλύτερα φωτογραφικά συστήματα, και όλο αυτό αμισθί. Αυτή όμως είναι η ελληνική πραγματικότητα. Τα πάντα βασίζονται στο πόσο θέλουμε να παίζουμε αυτό το παιχνίδι με μόνη ανταμοιβή ένα φωτογραφικό πάσο… Λόγω και της οικονομικής κατάστασης του τόπου, δυστυχώς πολύ λίγα μπορούν να αλλάξουν και να δούμε κάποια στιγμή ένα μεγάλο festival της προκοπής, όπως σε χώρες σαν την Γαλλία, Αγγλία και αλλού… Οπότε, ναι, θα φάμε και άλλο Scorpions, James, Hoyem κτλ σαν λαός, αλλά τι να κάνουμε, αυτή είναι η πραγματικότητα μας…
  • Με τι κριτήριο διαλέγεις ποιες φωτογραφίες θα πλαισιώσουν μια ανταπόκριση; Περιέγραψέ μας τη διαδικασία που ακολουθεί, αφού τις επιλέξεις.
    Νομίζω εμμέσως πλην σαφώς μίλησα με τι τρόπο διαλέγω φωτογραφίες μου για το site. Είναι τραβηγμένες με ψηφιακά μέσα, και επιχειρώ να κάνω reportage, προσπαθώντας με τον καλύτερο τρόπο να δείξω στον κόσμο τι έγινε εκεί πέρα (όλο το νόημα του reportage– μην μπερδεύεστε κάποιοι, αυτό δεν είναι τέχνη, απλά φωτογραφική ικανότητα στα τεχνικά και στην σύνθεση που τα μαθαίνεις γρήγορα και εύκολα και τα επαναλαμβάνεις κάθε φορά, αλλάζοντας λίγο την οπτική σου σύμφωνα με τον εκάστοτε καλλιτέχνη).
  • Tι λείπει από την ελληνική συναυλιακή πραγματικότητα;
    Τα μεγάλα festivals Ευρωπαϊκού τύπου σίγουρα.
  • Τι προσμένεις την συναυλιακή season 2017-2018; Κάποιος ευσεβής πόθος;
    Ευσεβής πόθος να ερχόντουσαν οι σημερινοί Guns N’ Roses (με Axl Rose, Slash και Duff McKagan) και, βεβαίως, και οι Metallica, τους οποίους έχω δει 3 φορές, αλλά εξακολουθώ να τους θεωρώ την καλύτερη live μπάντα όλων των εποχών… Και εννοείται ευσεβής πόθος να μπορέσω τους προαναφερθέντες να τους φωτογραφίσω. Αλλά σε αυτή την ”Συναυλιακή Ελλάδα” πιο εύκολα θα κέρδιζα το joker παρά θα μου δίναν πάσο για αυτές τις 2 μπάντες, hahaha… Ευχαριστώ για το βήμα που μου δόθηκε!

Μαρία Λεζγή:

  • Ποιες είναι οι αγαπημένες σου στιγμές από την συναυλιακή season 2016-2017;
    Suede στο περσινό Rockwave, για την υπέροχη αισθαντικότητα και ενεργητικότητα του Brett Anderson, οι Dead Brothers, πιο πριν τον χειμώνα, με ένα φοβερό πανηγύρι που κατέληξε με την μπάντα πάνω στο bar του Gagarin 205 και μας από κάτω να χορεύουμε το Μary Don’t You Weep, και ως κορυφαία της χρονιάς την  εμφάνιση των Sigur Rós στο περσινό Release Athens. Υπό τους ήχους αστραπών και βροντών, απολαύσαμε ένα live που νομίζω έχει μπει στη λίστα της δεκαετίας.
  • Υπάρχει κάτι που να σου άφησε αρνητική εντύπωση και που θα ήθελες να εκλείψει στο μέλλον από την ελληνική συναυλιακή πραγματικότητα;
    Προχειρότητα, ειδικά στα festivals του καλοκαιριού, που ταλαιπωρεί, π.χ., όσους περιμένουν να βγάλουν εισιτήριο σε ένα μόλις ανοιχτό ταμείο (το είδαμε πριν λίγες βδομάδες). Αλλά, κυρίως, έναν ψευτοαυστηρό, κακώς εννοούμενο επαγγελματισμό, που καταλήγει σε αστείες, snob συμπεριφορές από μεριάς μερικών γραφείων τύπου εταιριών και συναυλιακών χώρων. Δυστυχώς, στην Ελλάδα πολλοί που δουλεύουν σε γραφεία τύπου, είναι άσχετοι με το αντικείμενο και λειτουργούν κυρίως με κλειστές γνωριμίες και ευνοούμενους. Ευτυχώς, όχι όλοι. Για να μην παρεξηγηθώ, δούλευα και’γώ σε γραφείο τύπου και γνωρίζω πώς έχουν τα πράγματα. Οφείλεις να τιμάς και να σέβεσαι τους ανθρώπους που ασχολούνται μαζί σου, γιατί δεν τους κάνεις χάρη, τις περισσότερες φορές δε, αυτοί σου κάνουν τη χάρη.
  • Πώς κυλάει η όλη διαδικασία συγγραφής μιας ανταπόκρισης; Υπάρχει κάτι στο οποίο εστιάζεις;
    Υπάρχουν φορές που γίνεται εντελώς διεκπεραιωτικά και υπάρχουν φορές που σε οδηγεί το συναίσθημα που θυμάσαι πως είχες. Συνήθως, προσπαθείς να “μαζέψεις” τις λέξεις στη δεύτερη περίπτωση, γιατί το γράψιμο είναι μια κατεξοχήν λογική διαδικασία.
  • Tι λείπει από την ελληνική συναυλιακή πραγματικότητα;
    Επαγγελματισμός και ευγένεια. Α, και παραπάνω τόλμη στα ονόματα που ρισκάρεις να φέρεις στην Ελλάδα. Το περσινό Release Athens, πιστεύω, ήταν εξαιρετικά επιτυχημένο γι’αυτόν ακριβώς τον λόγο.
  • Τι προσμένεις την συναυλιακή season 2017-2018; Κάποιος ευσεβής πόθος;
    Δεν περιμένω κάτι να αλλάξει, δυστυχώς, ελπίζω όμως να γίνουν όμορφα πράγματα στα συναυλιακά δρώμενα. Φαντασιώνομαι τα τελευταία χρόνια την ορχήστρα του Mondo Cane και τον Mike Patton να γεμίζουν ιταλικές λέξεις έναν χώρο καλοκαιρινό, ακόμα και το Ηρώδειο, που μοιάζει τελευταία να είναι της μόδας. Ρίχνω ιδέα για τις διοργανώτριες εταιρείες τώρα… hahaha.

Θανάσης Μαϊκούσης:

  • Ποιες είναι οι αγαπημένες σου στιγμές από την συναυλιακή season 2016-2017;
    Σίγουρα η συναυλία των Dub Pistols στη Τεχνόπολη, καθώς και οι Thievery Corporation στη Πλατεία Νερού, στα πλαίσια του Release Athens Festival. Αγαπημένα συγκροτήματα και τα δύο, και τα κομμάτια τους δεν λείπουν ποτέ από την playlist μου στα μαγαζιά που παίζω μουσική. Δεν λείπουν ούτε από τη μουσική στο κινητό μου! Κάνουν πολύ δυνατά shows με πολύ κέφι, ενέργεια και πάντα δίνουν ωραίες εικόνες!
  • Υπάρχει κάτι που να σου άφησε αρνητική εντύπωση και που θα ήθελες να εκλείψει στο μέλλον από την ελληνική συναυλιακή πραγματικότητα;
    Δεν μου αρέσουν οι ουρές και η ταλαιπωρία, γενικά. Για αυτόν τον λόγο πάω πάντα πρώτος και φεύγω πάντα τελευταίος. Φέτος στη Μαλακάσα στην τρίτη ημέρα του Rockwave, με full καύσωνα, έπρεπε να περπατήσω 10-15 λεπτά από την ανατολική πύλη κουβαλώντας 20 κιλά σάκο (με φωτογραφικό εξοπλισμό) για να καλύψω το live. Φαντάζομαι ότι για κάποιον λόγο ήταν η δυτική πύλη κλειστή, αλλά δεν μπορώ να μην το αναφέρω. Μετά είδα Gojira, βέβαια, και ξέχασα τα πάντα. Η Μαλακάσα είναι ο κατεξοχήν αγαπημένος μου συναυλιακός χώρος, γιατί φεύγεις από το τσιμέντο της Αθήνας και πας να δεις συναυλίες μέσα στο δάσος, αλλά η ανατολική πύλη με 40 βαθμούς θερμοκρασία δεν παλεύεται. Θα ήθελα, λοιπόν, να μένει ανοιχτή η δυτική πύλη, τουλάχιστον στις πολύ μεγάλες ζέστες.
  • Με τι κριτήριο διαλέγεις ποιες φωτογραφίες θα πλαισιώσουν μια ανταπόκριση; Περιέγραψέ μας τη διαδικασία που ακολουθεί, αφού τις επιλέξεις.
    Η διαδικασία είναι σχετικά εύκολη. Ξέρεις από πριν αν έχεις καλές εικόνες ή όχι. Από τις 50 το πολύ εικόνες ανά συγκρότημα, επιλέγω από μία κοντινή για κάθε μέλος της μπάντας, μία γενική για το “εξώφυλλο” του άρθρου, και, από κει και πέρα, αν υπάρχει κάποια άλλη εικόνα που αξίζει να δημοσιευτεί. Φυσικά, κρατάω και κάποιες κάβα για μελλοντική χρήση. Προσωπικά, μου αρέσουν οι εικόνες με κίνηση που μπορούν να σου μεταδώσουν τον παλμό και την ένταση που νιώθεις κατά τη διάρκεια του live. Στην περίπτωση που το συγκρότημα είναι στατικό, δίνω έμφαση στο φως και τις φωτοσκιάσεις, ώστε να δώσω μια θεατρική αισθητική.
  • Tι λείπει από την ελληνική συναυλιακή πραγματικότητα;
    Λείπουν τα πολύ μεγάλα συγκροτήματα, και είναι λογικό γιατί, αν έρθουν, το εισιτήριο θα είναι πολύ ακριβό για τα σημερινά δεδομένα. Ευτυχώς που ένα αμερικανικό κανάλι έφερε τους Foo Fighters, και είδαμε κάτι ξεχωριστό φέτος. Από ό,τι έμαθα η Didi λειτούργησε ως σύμβουλος προς την παραγωγή του Landmarks Live in Concert, και, από αυτά που είδα, έκανε εξαιρετική δουλειά.
  • Τι προσμένεις την συναυλιακή season 2017-2018; Κάποιος ευσεβής πόθος;
    Αφού δεν έχουμε βγει ακόμα από την κρίση, και τα οικονομικά των Ελλήνων είναι ακόμα στον πάτο, δεν περιμένω πολλά. Μπορώ όμως να ελπίζω να δω Iron Maiden, Metallica, AC/DC (έστω και με τον κο Axl Rose) και, φυσικά… Rolling Stones- όσο ζει o Mick Jagger και στέκεται στα πόδια του, γιατί για τον κο Richards δεν ανησυχούμε.

Μαρία Σαράντου:

  • Ποιες είναι οι αγαπημένες σου στιγμές από την συναυλιακή season 2016-2017;
    Οι αγαπημένες μου στιγμές είναι από τις συναυλίες εκείνες που έγινα κοινωνός της όμορφης ατμόσφαιρας που είχε δημιουργηθεί. Στον Goran Bregovic που είχε πολύ κέφι, χαρά και χορό, στους Villagers of Ioannina City που ξέρουν και ξεσηκώνουν όμορφα, στην Ελληνική Rock βραδιά του Resease 2016, γιατί το δικό μας Rock είναι πιο οικείο και νοσταλγικό, και στην Patti Smith που αποπνέει αυτό το κάτι από την εποχή της.
  • Υπάρχει κάτι που να σου άφησε αρνητική εντύπωση και που θα ήθελες να εκλείψει στο μέλλον από την ελληνική συναυλιακή πραγματικότητα;

    Πάντα βέβαια υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης, αλλά δεν υπάρχει κάτι που να μου έχει αφήσει τόσο αρνητική εντύπωση που να θέλω να εκλείψει.
  • Πώς κυλάει η όλη διαδικασία συγγραφής μιας ανταπόκρισης; Υπάρχει κάτι στο οποίο εστιάζεις;
    Όταν γράφω για κάτι που έχω ζήσει- στην προκειμένη περίπτωση μια συναυλία-, αφήνω μέσα μου να κατασταλάξουν όλα αυτά που έχω παρατηρήσει/ακούσει/δει/νιώσει και δεν τα σκέφτομαι μέχρι την ώρα που θα κάτσω μπροστά στον υπολογιστή.
  • Tι λείπει από την ελληνική συναυλιακή πραγματικότητα;
    Νομίζω ότι και αρκετές συναυλίες γίνονται, και αρκετός κόσμος- παρά τις δύσκολες συνθήκες που διανύουμε- καταφέρνει και πηγαίνει σε αυτές. Θα συμπληρώσω μόνο ότι μου άρεσε πολύ ο χώρος του Gazi Music Hall και θα ήθελα κι άλλους σαν κι αυτόν. Κι επίσης, θα ήθελα να έβλεπα λίγο περισσότερο κόσμο στα support συγκροτήματα.
  • Τι προσμένεις την συναυλιακή season 2017-2018; Κάποιος ευσεβής πόθος;

Σοφία Συμεωνίδου:

  • Ποιες είναι οι αγαπημένες σου στιγμές από την συναυλιακή season 2016-2017;
    H συναυλιακή season 2016-2017 ήταν, πιστεύω, μια από τις πιο έντονες συναυλιακές περιόδους. Μερικά από τα προσωπικά μου αγαπημένα lives είναι τα ακόλουθα: Deströyer 666/Slaughtered Priest/Skull Koraptor, Παρασκευή 07/10/2016, Κύτταρο, Archgoat/Dodsferd, Σάββατο 10/12/2016, Modu, Akercocke/Mgła/The Dead Creed/Temple Of Evil, Παρασκευή 13/01/2017, Κύτταρο, Dead Congregation/Death Courier/Necrochakal Κυριακή 12/03/2017, Κύτταρο.
  • Υπάρχει κάτι που να σου άφησε αρνητική εντύπωση και που θα ήθελες να εκλείψει στο μέλλον από την ελληνική συναυλιακή πραγματικότητα;
    Όχι απαραίτητα κάτι αρνητικό, απλά κάτι που θα ήθελα να αλλάξει είναι κάποια lives να γίνονται σε μεγαλύτερα venues, όταν η προσέλευση του κόσμου είναι μεγάλη.
  • Με τι κριτήριο διαλέγεις ποιες φωτογραφίες θα πλαισιώσουν μια ανταπόκριση; Περιέγραψέ μας τη διαδικασία που ακολουθεί, αφού τις επιλέξεις.
    Την ανταπόκριση διαλέγω να την πλαισιώνουν φωτογραφίες που απεικονίζουν την ενέργεια και την δύναμη των καλλιτεχνών πάνω στη σκηνή, αυτό είναι το βασικό μου κριτήριο. Η διαδικασία που ακολουθώ αφού επιλέξω τις καλύτερες φωτογραφίες, είναι να τις επεξεργαστώ στο Lightroom.
  • Tι λείπει από την ελληνική συναυλιακή πραγματικότητα;
    Μεγάλα festivals τύπου Wacken, Hellfest κ.ά..
  • Τι προσμένεις την συναυλιακή season 2017-2018; Κάποιος ευσεβής πόθος;
    H συναυλιακή season 2016-2017 είχε αρκετά Black Metal lives. Για την επερχόμενη συναυλιακή season αναμένω περισσότερα Black Metal lives και μεγαλύτερα festivals.

Ιωάννης Τζανετέας:

  • Ποιες είναι οι αγαπημένες σου στιγμές από την συναυλιακή season 2016-2017;
    Η China Woman μακράν το καλύτερο live για μένα φέτος, και μια ευχάριστη έκπληξη οι Fat White Family στο Rockwave.
  • Υπάρχει κάτι που να σου άφησε αρνητική εντύπωση και που θα ήθελες να εκλείψει στο μέλλον από την ελληνική συναυλιακή πραγματικότητα;
    Ίσως αρνητικό είναι η τιμή της μπύρας στα δρώμενα αυτά, η οποία στοιχίζει όσο και σε ένα κυριλέ bar… Και στο Rockwave οι ατέλειωτες ουρές για να πάρεις κάτι, με συνέπεια να χάνεις τις εμφανίσεις των μουσικών για μια μπύρα.
    Απογοήτευση της χρονιάς, οι Διάφανα Κρίνα και οι The Last Drive.
  • Πώς κυλάει η όλη διαδικασία συγγραφής μιας ανταπόκρισης; Υπάρχει κάτι στο οποίο εστιάζεις;
    Ως συντάκτης, απλά προσπαθώ να δώσω το συναίσθημα της μέρας, και όχι να καταγράψω λεπτομερώς τι έγινε.
  • Με τι κριτήριο διαλέγεις ποιες φωτογραφίες θα πλαισιώσουν μια ανταπόκριση; Περιέγραψέ μας τη διαδικασία που ακολουθεί, αφού τις επιλέξεις.
    Ως φωτογράφος, κρατάω αυτές πρώτα οι οποίες στέκουν μόνες τους… Μετά μειώνονται γύρω στις 20 περίπου, οι οποίες είναι πιο περιγραφικές, παράδειγμα τα πορτραίτα των καλλιτεχνών, γενικά πλάνα… και ίσως πιο περίεργες γωνίες λήψης, για να αναδείξω την ατμόσφαιρα της συναυλίας.
  • Tι λείπει από την ελληνική συναυλιακή πραγματικότητα;
    Λίγη παραπάνω οργάνωση και καλύτερος ήχος… στα ελληνικά  δρώμενα.
  • Τι προσμένεις την συναυλιακή season 2017-2018; Κάποιος ευσεβής πόθος;
    Σίγουρα θα’θελα να δω live τους Portishead στο Ηρώδειο…

Antonis Geridis:

  • Ποιες είναι οι αγαπημένες σου στιγμές από την συναυλιακή season 2016-2017;
    Cruachan @Κύτταρο, Σάββατο 08/10/16, Moonspell @Κύτταρο, Κυριακή 09/10/16, Amon Amarth @Κύτταρο, Παρασκευή 02/12/16, Dropkick Murphys @Piraeus 117 Academy, Σάββατο 11/02/17, Ministry @Piraeus 117 Academy, Πέμπτη 01/06/17, Foo Fighters @Ηρώδειο, Δευτέρα 10/07/17.
  • Υπάρχει κάτι που να σου άφησε αρνητική εντύπωση και που θα ήθελες να εκλείψει στο μέλλον από την ελληνική συναυλιακή πραγματικότητα;
    Η γκρίνια για groups που δεν έρχονται, ενώ ταυτόχρονα ο κόσμος δεν πατάει το πόδι του σε live, και τα κινητά. Κλείσ’το πια και δες το live!
  • Πώς κυλάει η όλη διαδικασία συγγραφής μιας ανταπόκρισης; Υπάρχει κάτι στο οποίο εστιάζεις;
    Προσπαθώ να είμαι αντικειμενικός, όσο δύσκολο και αν είναι αυτό, και να βάζω τα συναισθήματά μου σε μια τάξη πριν αρχίσω να γράφω. Εστιάζω σε όλα: απόδοση group, ήχο venue, αν το πρόγραμμα της συναυλίας τηρήθηκε και αν γενικά αυτό που είδα/άκουσα άξιζε.
  • Tι λείπει από την ελληνική συναυλιακή πραγματικότητα;
    Δεν βλέπουμε πια ”μεγάλα” ονόματα. Metallica, Black Sabbath, Rammstein, Guns N’ Roses, Volbeat, Social Distortion κλπ.
  • Τι προσμένεις την συναυλιακή season 2017-2018; Κάποιος ευσεβής πόθος;
    Περιμένω: Συναυλίες, συναυλίες και συναυλίες! Ευσεβείς πόθοι: Social Distortion, Volbeat, Danzig, The Gaslight Anthem.

George Haniotakis:

  • Ποιες είναι οι αγαπημένες σου στιγμές από την συναυλιακήs eason 2016-2017;
    Η φετινή season ήταν πολύ καλή συναυλιακά. Highlights θα μπορούσα να πω ήταν οι Annihilator (Παρασκευή 28/10/2016), Iced Earth (Σάββατο 26/11/16), Testament (Τρίτη 29/11/16), Mayhem (Σάββατο 26/05/17) και Blaze Bayley (Τετάρτη 07/06/17).
  • Υπάρχει κάτι που να σου άφησε αρνητική εντύπωση και που θα ήθελες να εκλείψει στο μέλλον από την ελληνική συναυλιακή πραγματικότητα;
    Η γκρίνια. Ο κόσμος γκρινιάζει ασταμάτητα γιατί δεν έρχονται μεγάλες μπάντες, όταν έρχονται γκρινιάζει γιατί δίνουν το βάρος σε μεγάλες μπάντες και δεν φέρνουν τις μικρές, και τούμπαλιν. Πρέπει να σταματήσει αυτό. Δεν λέω ότι τα πράγματα είναι ρόδινα, αλλά δεν βλάπτει λίγη εκτίμηση στις προσπάθειες που γίνονται (όπου γίνονται).
  • Πώς κυλάει η όλη διαδικασία συγγραφής μιας ανταπόκρισης; Υπάρχει κάτι στο οποίο εστιάζεις;
    Προσωπικά, επειδή είμαι και λίγο ψυχαναγκαστικός και δεν θέλω να αφήνω λεπτομέρειες απ’έξω, κρατάω σημειώσεις. Εστιάζω κυρίως στην σκηνική παρουσία της κάθε μπάντας και στην επικοινωνία της με το κοινό. Σε συνδυασμό με τον ήχο και τις εντυπώσεις που μου αφήνουν, φυσικά.
  • Tι λείπει από την ελληνική συναυλιακή πραγματικότητα;
    Ξέρω ότι δεν είναι πρωτότυπο, αλλά χρειάζεται λίγο καλύτερη οργάνωση και μια μικρή πτώση στις τιμές εισιτηρίων. Δεν είναι εύκολο, αλλά αν είναι κάπου που πρέπει να γίνει μια εστίαση, είναι εκεί.
  • Τι προσμένεις την συναυλιακήseason 2017-2018; Κάποιος ευσεβής πόθος;
    Helloween. Pumkins United tour. Μαζί με Michael Kiske και Kai Hansen. ΤΩΡΑ.

Konstantinos Harden:

  • Ποιες είναι οι αγαπημένες σου στιγμές από την συναυλιακήs eason 2016-2017;
    Αν και η παρουσία μου σε συναυλιακό χώρο ήταν ελλιπής την season 2016-2017, τα lives των Megadeth τον Ιούλιο του 2016 και των Iced Earth, με support τους Null’o’zero και Monument, τον Νοέμβριο του 2016 ήταν τα lives που μου έκαναν τεράστια εντύπωση.
  • Υπάρχει κάτι που να σου άφησε αρνητική εντύπωση και που θα ήθελες να εκλείψει στο μέλλον από την ελληνική συναυλιακή πραγματικότητα;
    Το γεγονός που με απογοήτευσε περισσότερο ήταν ότι αρκετές συναυλίες έλαβαν χώρο σε καθημερινές. Αυτό φέρνει μεγάλο πρόβλημα σε άτομα που μπορεί να δουλεύουν αυτές τις μέρες, και είναι κρίμα που μπορεί να χάσουν τους αγαπημένους τους καλλιτέχνες στην σκηνή.
  • Tι λείπει από την ελληνική συναυλιακή πραγματικότητα;
    Προσωπικά, αυτό που λείπει είναι οι μεγάλες συναυλίες από μπάντες και καλλιτέχνες μεγαθήρια στο είδος τους.
  • Τι προσμένεις την συναυλιακήseason 2017-2018; Κάποιος ευσεβής πόθος;
    Προσμένω γενικότερα να έρθουν ονόματα που έχουν χρόνια να προσέλθουν στην Ελλάδα για συναυλίες, και αφού το παράπονο μου προηγουμένως ήταν η έλλειψη άφιξης μεγαθηρίου, καλλιτέχνη ή μπάντας, θα ήταν εκπληκτικό να έρθουν ονόματα όπως Iron Maiden, Metallica, Helloween, ZZ Top. Επίσης, θα ήταν ευχάριστο να κυκλοφορήσει νέο υλικό από μπάντες που δεν έχουν νέα κυκλοφορία εδώ και χρόνια, όπως οι Tool, System of a Down.

Theodore Kritikos:

(σ.σ.: ωραία, τώρα κάνω και Q&A με τον εαυτό μου. Ελπίζω τουλάχιστον να συμφωνούμε.):

  • Υπάρχει κάτι που να σου άφησε αρνητική εντύπωση και που θα ήθελες να εκλείψει στο μέλλον από την ελληνική συναυλιακή πραγματικότητα;
    Το συναυλιακό overexposure είναι ό,τι χειρότερο, τόσο για τους promoters, όσο και για τον κόσμο. Αφενός, οι πρώτοι παραπονιούνται για ελλιπή προσέλευση (=<<δεν τα βγάλαμε τα λεφτά μας>>=λιγότερα ρίσκα στο μέλλον=φτωχότερη συναυλιακή πραγματικότητα), αφετέρου το να υπερφορτώνεται συναυλιακά ένας μήνας βάζει πολλές φορές τον κόσμο να διαλέξει πού θα παρευρεθεί, κάτι που εκ των πραγμάτων επιφέρει την προαναφερθείσα ελλιπή προσέλευση και ό,τι αυτή συνεπάγεται! Το αστείο, βέβαια, είναι πως όταν προβάλλεις τον συγκεκριμένο προβληματισμό, η ηλίθια απάντηση που θα λάβεις είναι <<μα οι συναυλίες απευθύνονται σε διαφορετικό κοινό>>. Και είναι αστείο, γιατί όπου έχω βρεθεί, κοιτώντας τριγύρω βλέπω, more or less, ακριβώς τα ίδια πρόσωπα. Πρόκειται για ένα παράδοξο που πολύ αμφιβάλλω αν θα επιλυθεί ποτέ.
  • Πώς κυλάει η όλη διαδικασία συγγραφής μιας ανταπόκρισης; Υπάρχει κάτι στο οποίο εστιάζεις;
    Ο προφορικός και ο γραπτός λόγος είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Κάθε φορά που αρθρογραφώ για κάποια συναυλιακή δραστηριότητα, αυτό που κάνω είναι να μεταδίδω γραπτώς όσα θέλω να πω, με τον τρόπο που θα το έκανα και προφορικά, τηρουμένων πάντα των κανόνων που πρέπει να διέπουν ένα γραπτό κείμενο. Πάντα υπάρχει πρόλογος, κυρίως θέμα και επίλογος, στοιχεία που το καθένα επιτελεί και διαφορετικό έργο. Ξεκινώντας από το ”Πού;” και το ”Πότε;”, συνεχίζω στην παρουσίαση, πάντοτε σε ενεστώτα χρόνο για να μεταδοθεί το live feeling στον αναγνώστη, με μία παράγραφο 10 σειρών για όσους δεν έχουν καταξιωθεί ακόμα, όπου εστιάζω κυρίως (μα όχι μόνο) στον ήχο, στην τεχνική αρτιότητα, στην σκηνική παρουσία και στην επικοινωνία με το κοινό. Η παρουσίαση εκείνων των οποίων αποτελώ fan, γίνεται λίγο διαφορετικά, μιας και αφήνω το πάθος μου ελεύθερο, κάτι που φαίνεται στη νοηματική ροή του συγκεκριμένου σημείου- γενικά, μ’αρέσει πολύ να παίζω με τις λέξεις και τους τίτλους. Μετά και την συμπερίληψη του setlist τους, ακολουθεί ο επίλογος, που, πέραν της εστίασής του στη διοργάνωση, αποσκοπεί σε μια μικρή ανακεφαλαίωση. Πάντως, πέραν των διαφόρων τεχνικών θεμάτων, αφήνω την πένα να με κατευθύνει. Τα πάντα είναι πηγαία, δεν υπάρχει τίποτα προσχεδιασμένο. Εννοείται πως όλα αυτά γίνονται με τον σωστό ορθογραφικό και συντακτικό τρόπο (φιλόλογος, γαρ) και με το προσωπικό μου ύφος, το οποίο αλλάζει ανάλογα με τις ανάγκες των περιστάσεων (άλλες φορές περισσότερο edgy, άλλοτε, πάλι, πιο υψηλό) και που, ναι μεν έχει διαμορφωθεί, δεν παύει όμως ποτέ να εξελίσσεται. Α, και κάτι ακόμα: speak English or die.
    Γενικά, θέλω ο αναγνώστης να νιώσει όπως νιώθω εγώ εκείνη την στιγμή. Να κατακλυστεί από τα συναισθήματα που κατακλύζουν εμένα και να μάθει και 2 πράγματα που ενδεχομένως μέχρι εκείνη την στιγμή να αγνοεί.
    Η αρθρογραφία λειτουργεί ψυχοθεραπευτικά για μένα. Έχω πολλά πράγματα που θέλω να βγάλω από μέσα μου και πάντα θα πω αυτό που σκέφτομαι, ό,τι και να συνεπάγεται αυτό. Η αίσθηση της ηθικής ικανοποίησης που με διακατέχει κάθε φορά που ολοκληρώνω ένα έργο είναι ο λόγος που κάνω αυτό που κάνω.
  • Tι λείπει από την ελληνική συναυλιακή πραγματικότητα;
    Οι fans. Το 95% όσων διαθέτουν μια κάποια συναυλιακή παρουσία, είναι απλά περαστικοί στην όλη φάση. Ρηχοί άνθρωποι (πλεονασμός;) που λένε πως ακούν Metal, χωρίς όμως να το στηρίζουν ουσιαστικά. Δεν πατάνε πόδι σε συναυλιακά δρώμενα (ούτε κουβέντα για αγορά merch) γιατί ποτέ δεν έχουν λεφτά- όλως παραδόξως βέβαια, για μπύρες στο Γκάζι και για καφέ με την γκόμενα έχουν-, ενώ όταν πάνε (μόνο μαζικά, εννοείται) κάπου (μια-δυο φορές τον χρόνο, κυρίως στα ”μεγάλα ονόματα”), θα το κάνουν απλά για να πουλήσουν μούρη και για να έχουν με κάτι να ασχοληθούν το σαββατοκύριακο (η λέξη ”καθημερινή” είναι απαγορευτική γι’αυτούς), θα κυνηγήσουν να βγουν photos και να πάρουν αυτόγραφα, χωρίς να ξέρουν έναν γαμημένο στίχο (απλά ανοιγοκλείνουν το στόμα, παράγοντας άναρθρες κραυγές), και, σε μερικά χρόνια, ζήτημα να θυμάσαι πώς μοιάζουν οι μούρες τους, μιας και θα έχουν εξαφανιστεί. Και όλα αυτά για ένα-δέκα-εκατό γαμημένα ”Like”. Αντιθέτως, το υπόλοιπο 5% σπαταλά ΩΡΕΣ διαβάζοντας στίχους, ξέρει ποιος παίζει <<εκείνο το γαμηστερό>> solo, κάνει συγχρονισμένα τις δεύτερες φωνές, μαθαίνει την ιστορία όσων θαυμάζει κ.ο.κ.. Στο τέλος, φυσικά, ο καθένας παίρνει αυτό που του αξίζει.
  • Τι προσμένεις την συναυλιακή season 2017-2018; Κάποιος ευσεβής πόθος;
    Ως τώρα, προσμένω να παρακολουθήσω live τους Arch Enemy (Piraeus 117 Academy, Παρασκευή 22/09/17), τους Kamelot (Gagarin 205, Παρασκευή 10/11/17), τους Threshold (Κύτταρο, Κυριακή 12/11/17), τους Rage και Firewind (Gagarin 205, Σάββατο 16/12/17), ενώ έχει ανακοινωθεί συναυλία Grand Magus (Fuzz, Σάββατο 30/09/16) και συναυλία Tankard (Κύτταρο, Σάββατο 27/01/17). Wishful thinking έχω, αλλά δεν στο λέω ρε (σ.σ.: κόπανε)! Ό,τι και να γίνει, προσμένω μια υπέροχη συναυλιακή season. Bring it on.
Tags from the story