by Theodore Kritikos
2η φορά που παρακολουθώ live Epica. 1η φορά που παρακολουθώ live Gojira. Κυριακή 02/07/17 και από νωρίς πολύς κόσμος έχει καταφτάσει στο TerraVibe. 15:00, οι πόρτες ανοίγουν. Πνευματική ανάταση. Ψυχική κάθαρση.
Η ώρα είναι 17:00 και στην σκηνή εμφανίζονται οι Symphonic/Power Metal masters, Epica. Θρησκεία, Κοινωνία, Ιδέες, Φιλοσοφία. Ο κακός χαμός στο ''Edge of the Blade'', στην προσπάθειά σου να αψηφάς την πραγματικότητα, το μόνο που βρίσκει το μυαλό σου είναι ''A Phantasmic Parade''- ''The Essence of Silence'', ΡΕ. ''Ascension - Dream State Armaggedon'' και η αδιάκοπη πνευματική αναζήτηση οδηγεί σε απελευθέρωση από ψευδαισθήσεις και ουσιαστική εξέλιξη του εαυτού, το ''Unchain Utopia'' είναι ένα α-ρ-ι-σ-τ-ο-ύ-ρ-γ-η-μ-α, ''Cry for the Moon ''The Embrace That Smothers - Part IV'''', με αντάλλαγμα την ψυχή μου. Για πάντα χαμένος στην ''Sancta Terra''. Ψυχική ανύψωση στο ''Beyond the Matrix'' και στο ''Consign to Oblivion ''A New Age Dawns'' #3'' γίνεται το σώσε. Σε όλη τη διάρκεια της εμφάνισής της, η μπάντα διαθέτει κρυστάλλινο ήχο, συνεχή και θερμότατη επικοινωνία με το αριθμητικά πολύ μεγάλο κοινό και jaw-dropping σκηνική παρουσία- η Simone Simons [Vocals (female)] ομορφαίνει τις ψυχές μας, ο Mark Jansen [Guitars (rhythm), Vocals (harsh)] είναι μια μουσική ιδιοφυΐα, ο Ariën van Weesenbeek [Drums, Vocals (harsh)] προκαλεί σεισμικές δονήσεις, ο Rob van der Loo (Bass) παραμένει προσηλωμένος στο έργο του, ο Isaac Delahaye [Guitars (lead), Vocals (harsh)] ισοπεδώνει τα πάντα στο πέρασμά του, ενώ ο Coen Janssen (Keyboards) είναι μορφάρα. They're a force that is sent out to win us.
Setlist
Edge of the Blade
A Phantasmic Parade
The Essence of Silence
Ascension - Dream State Armaggedon
Unchain Utopia
Cry for the Moon ''The Embrace That Smothers - Part IV''
Sancta Terra
Beyond the Matrix
Consign to Oblivion ''A New Age Dawns'' #3
Στις 18:25 στην σκηνή ανεβαίνουν οι Anathema. Με 1 ώρα στη διάθεσή της, η Progressive/Alternative Rock μπάντα κάνει κατάθεση ψυχής. ''Untouchable (Part 1)'', ''Leaving It Behind'', ''Endless Ways'', ''The Optimist'', ''Thin Air'', ''Springfield'', ''Closer'', ''A Simple Mistake''. Πεντακάθαρος ήχος, συνεχή και θερμή επικοινωνία με το αριθμητικά πάρα πολύ μεγάλο κοινό και απλή, μα συνάμα όμορφη σκηνική παρουσία- ο φιλικότατος Vincent Cavanagh [Guitars, Vocals (lead), Keyboards] δίνει το σήμα και οι fans ακολουθούν, ο Danny Cavanagh (Guitars, Keyboards, Piano, Vocals) αποτελεί την ήρεμη δύναμη, ενώ η Lee Douglas [Vocals (backing), Vocals (lead)] σαγηνεύει με τον ιδιαίτερο τρόπο που χρωματίζει τις λέξεις. Έχουμε και λέμε. Υπάρχουν 2 ειδών εξελίξεις στη μουσική: εκείνη που έρχεται φυσικά με το πέρασμα του χρόνου και την απόκτηση βιωμάτων και η και καλά στροφή στην ''ποιότητα'', η οποία συνεπάγεται και απάρνηση των ριζών σου. Και ενώ την πρώτη την καλωσορίζω με ανοιχτές αγκάλες, στη δεύτερη σηκώνω ενοχλημένος το φρύδι. Μπορεί, λοιπόν, μερικοί να ξινίζουν για την αλλαγή μουσικού προσανατολισμού, δεν χωρά η παραμικρή αμφιβολία όμως πως αυτό που κάνουν το κάνουν γαμημένα καλά. Στην τελική, τα πράγματα είναι πιο απλά. They're here because they're here.
Στις 20:40 στην σκηνή εμφανίζονται οι Paradise Lost και ο ήλιος κρύβεται. Η Gothic Rock/Metal μπάντα έχει 1 ώρα στη διάθεσή της, την οποία και αξιοποιεί μαυρίζοντας τις ψυχές των fans. ''No Hope in Sight'', ''Pity the Sadness'', ''One Second'', ''The Enemy'', ''Faith Divides Us - Death Unites Us'', ''Hallowed Land'', ''Return to the Sun'', ''As I Die'', ''Embers Fire'', ''Say Just Words'', ''Beneath Broken Earth'', ''The Last Time''. Ήχος πεντακάθαρος, επικοινωνία με το αριθμητικά τεράστιο κοινό συνεχής και θερμή, σκηνική παρουσία σκοτεινή και επιβλητική. Ο Nick Holmes (Vocals) κατευθύνει με χαρακτηριστική άνεση τη διάθεση των παρευρισκομένων, ο Stephen Edmondson (Bass) είναι οδοστρωτήρας, ο Aaron Aedy [Guitars (rhythm)] ρίχνει τη θερμοκρασία στο μηδέν, ενώ ο GregorMackintosh [Guitars (lead), Keyboards] ξεσκίζει τον ψυχισμό των ακολούθων της μπάντας. Ελπίζω η επιστροφή στις ρίζες τους να αποτελεί στατική πραγματικότητα. Είναι πολύ κρίμα τέτοιο σκοτάδι να αυτοπεριορίζεται την στιγμή που μπορεί να καλύπτει με το πυκνό του πέπλο το σύμπαν όλο. Τίποτα το φωτεινό δεν υπάρχει τριγύρω. Daylight before them dies.
Η ώρα είναι 21:45 και στην σκηνή εμφανίζονται οι Progressive/Groove/Death Metal masters, Gojira. Ζωή, Θάνατος, Πνευματικότητα, Οικολογία. Αυτό που αισθανόμαστε άπαντες είναι ''Only Pain'' και ''The Heaviest Matter of the Universe'' σείει το σύμπαν όλο. ''Silvera'', ΡΕ, ''Stranded'', πουτάνα όλα. Οι ''Flying Whales'' αποτελούν μοναδικό, πανέμορφο είδος, βγάζετέ μας από το σκοτεινό ''The Cell'', τον εαυτό μας όπου βρισκόμαστε κλειδωμένοι, και το ''Backbone'' μας ραγίζει τη ραχοκοκαλιά. Ψυχική κάθαρση στο ''Terra Inc.'', το ''L'Enfant sauvage'' είναι ένα α-ρ-ι-σ-τ-ο-ύ-ρ-γ-η-μ-α, ''The Shooting Star'' σκίζει στα δύο τον ξάστερο ουρανό. Μαζεύετε τις πλαστικές σακούλες από τη θάλασσα, γιατί ζούμε σε ένα ''Toxic Garbage Island'', το ''Oroborus'' αποτελεί το σύμβολο της αιώνιας ζωής, καθώς αυτή κινείται αέναα στον κύκλο της συνεχούς δημιουργίας και καταστροφής, και το ''Vacuity'' σου ξεσκίζει την ψυχή και σε κάνει δυνατότερο. Η μπάντα αποχωρεί και επιστρέφει για encore- διασκευή στο ''Territory'' των Sepultura, πόλεμος. Σε όλη τη διάρκεια της εμφάνισής της, η μπάντα διαθέτει κρυστάλλινο ήχο, συνεχή και θερμότατη επικοινωνία με το κοινό-λαοθάλασσα και άκρως εντυπωσιακή, in your face, σκηνική παρουσία- ο Mario Duplantier (Drums) κινεί τη γη κάτω από τα πόδια μας, ενώ ο Joe Duplantier (Vocals, Guitars) αποτελεί ηγετική μορφή. They change ourselves, they change the world.
Setlist
Only Pain
The Heaviest Matter of the Universe
Silvera
Stranded
Flying Whales
The Cell
Backbone
Terra Inc.
L'Enfant sauvage
The Shooting Star
Toxic Garbage Island
Oroborus
Vacuity
Territory (Sepultura cover)
Η Didi διοργάνωσε μια εξαίσια συναυλία. Από την άλλη, οι Epica, με 9 κομμάτια και σε 1 ώρα, ξεκλείδωσαν τον Higher Self μας και επιβεβαίωσαν πως είναι οι απόλυτοι Symphonic/Power Metal masters, ενώ οι Gojira, με 14 κομμάτια και σε 1 ώρα και 15 λεπτά, ισοπέδωσαν τα πάντα στο πέρασμά τους και επιβεβαίωσαν πως αποτελούν τους φυσικούς ηγέτες του Progressive/Groove/Death Metal. Shine past the sky. We are alive in the sky.
Στις 18:25 στην σκηνή ανεβαίνουν οι Anathema. Με 1 ώρα στη διάθεσή της, η Progressive/Alternative Rock μπάντα κάνει κατάθεση ψυχής. ''Untouchable (Part 1)'', ''Leaving It Behind'', ''Endless Ways'', ''The Optimist'', ''Thin Air'', ''Springfield'', ''Closer'', ''A Simple Mistake''. Πεντακάθαρος ήχος, συνεχή και θερμή επικοινωνία με το αριθμητικά πάρα πολύ μεγάλο κοινό και απλή, μα συνάμα όμορφη σκηνική παρουσία- ο φιλικότατος Vincent Cavanagh [Guitars, Vocals (lead), Keyboards] δίνει το σήμα και οι fans ακολουθούν, ο Danny Cavanagh (Guitars, Keyboards, Piano, Vocals) αποτελεί την ήρεμη δύναμη, ενώ η Lee Douglas [Vocals (backing), Vocals (lead)] σαγηνεύει με τον ιδιαίτερο τρόπο που χρωματίζει τις λέξεις. Έχουμε και λέμε. Υπάρχουν 2 ειδών εξελίξεις στη μουσική: εκείνη που έρχεται φυσικά με το πέρασμα του χρόνου και την απόκτηση βιωμάτων και η και καλά στροφή στην ''ποιότητα'', η οποία συνεπάγεται και απάρνηση των ριζών σου. Και ενώ την πρώτη την καλωσορίζω με ανοιχτές αγκάλες, στη δεύτερη σηκώνω ενοχλημένος το φρύδι. Μπορεί, λοιπόν, μερικοί να ξινίζουν για την αλλαγή μουσικού προσανατολισμού, δεν χωρά η παραμικρή αμφιβολία όμως πως αυτό που κάνουν το κάνουν γαμημένα καλά. Στην τελική, τα πράγματα είναι πιο απλά. They're here because they're here.
Στις 20:40 στην σκηνή εμφανίζονται οι Paradise Lost και ο ήλιος κρύβεται. Η Gothic Rock/Metal μπάντα έχει 1 ώρα στη διάθεσή της, την οποία και αξιοποιεί μαυρίζοντας τις ψυχές των fans. ''No Hope in Sight'', ''Pity the Sadness'', ''One Second'', ''The Enemy'', ''Faith Divides Us - Death Unites Us'', ''Hallowed Land'', ''Return to the Sun'', ''As I Die'', ''Embers Fire'', ''Say Just Words'', ''Beneath Broken Earth'', ''The Last Time''. Ήχος πεντακάθαρος, επικοινωνία με το αριθμητικά τεράστιο κοινό συνεχής και θερμή, σκηνική παρουσία σκοτεινή και επιβλητική. Ο Nick Holmes (Vocals) κατευθύνει με χαρακτηριστική άνεση τη διάθεση των παρευρισκομένων, ο Stephen Edmondson (Bass) είναι οδοστρωτήρας, ο Aaron Aedy [Guitars (rhythm)] ρίχνει τη θερμοκρασία στο μηδέν, ενώ ο GregorMackintosh [Guitars (lead), Keyboards] ξεσκίζει τον ψυχισμό των ακολούθων της μπάντας. Ελπίζω η επιστροφή στις ρίζες τους να αποτελεί στατική πραγματικότητα. Είναι πολύ κρίμα τέτοιο σκοτάδι να αυτοπεριορίζεται την στιγμή που μπορεί να καλύπτει με το πυκνό του πέπλο το σύμπαν όλο. Τίποτα το φωτεινό δεν υπάρχει τριγύρω. Daylight before them dies.
Η ώρα είναι 21:45 και στην σκηνή εμφανίζονται οι Progressive/Groove/Death Metal masters, Gojira. Ζωή, Θάνατος, Πνευματικότητα, Οικολογία. Αυτό που αισθανόμαστε άπαντες είναι ''Only Pain'' και ''The Heaviest Matter of the Universe'' σείει το σύμπαν όλο. ''Silvera'', ΡΕ, ''Stranded'', πουτάνα όλα. Οι ''Flying Whales'' αποτελούν μοναδικό, πανέμορφο είδος, βγάζετέ μας από το σκοτεινό ''The Cell'', τον εαυτό μας όπου βρισκόμαστε κλειδωμένοι, και το ''Backbone'' μας ραγίζει τη ραχοκοκαλιά. Ψυχική κάθαρση στο ''Terra Inc.'', το ''L'Enfant sauvage'' είναι ένα α-ρ-ι-σ-τ-ο-ύ-ρ-γ-η-μ-α, ''The Shooting Star'' σκίζει στα δύο τον ξάστερο ουρανό. Μαζεύετε τις πλαστικές σακούλες από τη θάλασσα, γιατί ζούμε σε ένα ''Toxic Garbage Island'', το ''Oroborus'' αποτελεί το σύμβολο της αιώνιας ζωής, καθώς αυτή κινείται αέναα στον κύκλο της συνεχούς δημιουργίας και καταστροφής, και το ''Vacuity'' σου ξεσκίζει την ψυχή και σε κάνει δυνατότερο. Η μπάντα αποχωρεί και επιστρέφει για encore- διασκευή στο ''Territory'' των Sepultura, πόλεμος. Σε όλη τη διάρκεια της εμφάνισής της, η μπάντα διαθέτει κρυστάλλινο ήχο, συνεχή και θερμότατη επικοινωνία με το κοινό-λαοθάλασσα και άκρως εντυπωσιακή, in your face, σκηνική παρουσία- ο Mario Duplantier (Drums) κινεί τη γη κάτω από τα πόδια μας, ενώ ο Joe Duplantier (Vocals, Guitars) αποτελεί ηγετική μορφή. They change ourselves, they change the world.
Setlist
Only Pain
The Heaviest Matter of the Universe
Silvera
Stranded
Flying Whales
The Cell
Backbone
Terra Inc.
L'Enfant sauvage
The Shooting Star
Toxic Garbage Island
Oroborus
Vacuity
Territory (Sepultura cover)
Η Didi διοργάνωσε μια εξαίσια συναυλία. Από την άλλη, οι Epica, με 9 κομμάτια και σε 1 ώρα, ξεκλείδωσαν τον Higher Self μας και επιβεβαίωσαν πως είναι οι απόλυτοι Symphonic/Power Metal masters, ενώ οι Gojira, με 14 κομμάτια και σε 1 ώρα και 15 λεπτά, ισοπέδωσαν τα πάντα στο πέρασμά τους και επιβεβαίωσαν πως αποτελούν τους φυσικούς ηγέτες του Progressive/Groove/Death Metal. Shine past the sky. We are alive in the sky.
