by Maria Lezgi
Of course the dead brothers are dead. And they have always been. That's how they stay free…
Είναι λυτρωτικό που και που να ξεθάβεις τους νεκρούς σου και να τους ξαναθάβεις με γλυκειά θλίψη, μουσική και γλέντι. Ανεβασμένος στο μπαρ και με την σκηνή άδεια. Έτσι γίνονται τα ωραία λάηβ, έτσι γράφονται οι ωραίες ιστορίες και έτσι περάσαμε το Σάββατο βράδυ στο gagarin με τους Dead Brothers.
Με βιολί, μαντολίνο, μπάντζο, ταμπούρλο και πλήθος άλλων συνοδευτικών οργάνων, μασκών, ιστοριών βρεθήκαμε από τη σκηνή πίσω στη μέση του χώρου να χτυπάμε δυνατά τα σανίδια δίνοντας το ρυθμό και μετά πάνω στο μπαρ να τραγουδάμε το Oh Mary Don't You Weep. Έτσι χτυπήσαμε τα καρφιά στα φέρετρα που ο καθένας μας είχε, γιατί οι Dead Brothers σε αναγκάζουν να δεις το μάταιο των πραγμάτων και σίγουρο του θανάτου, στο οποίο έχουν εντρυφήσει, με σαρκαστικό γέλιο και ρυθμό. Πολύ ρυθμό και κέφι.
For the Dead Brothers nothing is sacred and everything is profane…or is nothing profane and everything sacred?
Η βραδιά ξεκίνησε με το one man show- τον Mickey Pantelous, χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την πλειοψηφία του κοινού, κυρίως για να ζεσταθούμε και να γεμίσει ο χώρος. Έντεκα παρά τέταρτο και για μια ώρα στη σκηνή ήταν οι αγαπημένοι πια Holy Strangers. Είναι η τρίτη φορά που τους βλέπω και κάθε φορά μου αρέσουν και περισσότερο. Έχει κάτι παλιομοδίτικο country-blues ο ήχος τους που σε ηρεμεί και σε διασκεδάζει ταυτόχρονα. Κάθε φορά μοιάζουν ολοένα και πιο δεμένοι μεταξύ τους και ξεσηκωτικοί. Το πόσο καλά δε έπαιξαν σχολιάστηκε και από τους Dead Brothers όταν ανέβηκαν στη σκηνή.
Αυτό έγινε λιγάκι πριν τις δώδεκα, αρκετά αργά, όμως με το που ακούστηκαν να εισέρχονται με αργό βηματισμό πίσω από τον κόσμο, σαν αυτό με τον οποίο συνοδεύουμε το νεκρό μας στις κηδείες, τα όργανα επιβλήθηκαν. Δε χρειάζεται να κάνεις πολύ φασαρία ώστε να κερδίσεις την προσοχή.
Και ο Alain Croubalian επέβαλε την παρουσία του εξαρχής. Με τόσο έντονη θεατρική παρουσία πως αλλιώς; Ένας συνδυασμός τραγουδιστή, μουσικού, ηθοποιού και υπέροχου παραμυθά, μας συνεπήρε με καθηλωτικές ιστορίες για τα πνεύματα και την αρχή του κόσμου, την ιστορία των νεκρών αδερφών. Τα υπόλοιπα μασκοφόρα μέλη, γκροτέσκοι τύποι με μάσκες των γιατρών που περιέθαλπαν την πανούκλα, το Μαύρου Θανάτο δηλαδή, ολοκληρώνουν στα αλήθεια ένα funeral band. Λίγο από καμπαρέ και λίγο, λίγο από τσίρκο, ένα ωραίο πανηγύρι.
Το setlist περιελάμβανε κομμάτια από τους 3 δίσκους (Wunderkammer-2006, 5th Sin-Phonie-2010, Black Moose-2014). Νουάρ ατμόσφαιρα ή βαλκάνιοι ήχοι. Ή απλά Rock ‘n’ Roll? Όλα μαζί με πολύ χρυσόσκονη θεάτρου και άλλης εποχής λυρισμό.
Am I to be the one
To hold you back
And make you come my way?
I know I'm the only one to do what's to be done
Αρνούμαστε να γίνουμε παραγωγικοί, δηλώνουν και είναι φανερό πως διαφέρουν κάνοντας το κέφι τους, και έτσι μας συνεπήραν έως τις 2 παρά. Μετά το The Story Of The Dead Brother και το παθιασμένο χειροκρότημα του φινάλε και τον ενθουσιασμό, περπάτησαν πάλι στη μέση του χώρου και μεις ακολουθώντας τους βρεθήκαμε στο μπαρ.
Νομίζω πως για κάτι τέτοιες βραδιές αξίζει να συνεχίζεις να νυχτοπερπατάς στην Αθήνα, παρά τη θλίψη, τη μαυρίλα και τα επαναλαμβανόμενα ίδια πράγματα που συμβαίνουν στα ίδια μέρη. Υπάρχουν νέες ιστορίες να ακούσεις, αρκεί να θάβεις ξανά και ξανά τους νεκρούς σου. Είπαμε, ο θάνατος είναι το άλλο μισό που μας θρέφει καθώς τρέχουμε να σωθούμε από αυτόν. Που και που πρέπει να του βγάζουμε τη γλώσσα με θράσος.
For the Dead Brothers nothing is sacred and everything is profane…or is nothing profane and everything sacred?
Η βραδιά ξεκίνησε με το one man show- τον Mickey Pantelous, χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την πλειοψηφία του κοινού, κυρίως για να ζεσταθούμε και να γεμίσει ο χώρος. Έντεκα παρά τέταρτο και για μια ώρα στη σκηνή ήταν οι αγαπημένοι πια Holy Strangers. Είναι η τρίτη φορά που τους βλέπω και κάθε φορά μου αρέσουν και περισσότερο. Έχει κάτι παλιομοδίτικο country-blues ο ήχος τους που σε ηρεμεί και σε διασκεδάζει ταυτόχρονα. Κάθε φορά μοιάζουν ολοένα και πιο δεμένοι μεταξύ τους και ξεσηκωτικοί. Το πόσο καλά δε έπαιξαν σχολιάστηκε και από τους Dead Brothers όταν ανέβηκαν στη σκηνή.
Αυτό έγινε λιγάκι πριν τις δώδεκα, αρκετά αργά, όμως με το που ακούστηκαν να εισέρχονται με αργό βηματισμό πίσω από τον κόσμο, σαν αυτό με τον οποίο συνοδεύουμε το νεκρό μας στις κηδείες, τα όργανα επιβλήθηκαν. Δε χρειάζεται να κάνεις πολύ φασαρία ώστε να κερδίσεις την προσοχή.
Και ο Alain Croubalian επέβαλε την παρουσία του εξαρχής. Με τόσο έντονη θεατρική παρουσία πως αλλιώς; Ένας συνδυασμός τραγουδιστή, μουσικού, ηθοποιού και υπέροχου παραμυθά, μας συνεπήρε με καθηλωτικές ιστορίες για τα πνεύματα και την αρχή του κόσμου, την ιστορία των νεκρών αδερφών. Τα υπόλοιπα μασκοφόρα μέλη, γκροτέσκοι τύποι με μάσκες των γιατρών που περιέθαλπαν την πανούκλα, το Μαύρου Θανάτο δηλαδή, ολοκληρώνουν στα αλήθεια ένα funeral band. Λίγο από καμπαρέ και λίγο, λίγο από τσίρκο, ένα ωραίο πανηγύρι.
Το setlist περιελάμβανε κομμάτια από τους 3 δίσκους (Wunderkammer-2006, 5th Sin-Phonie-2010, Black Moose-2014). Νουάρ ατμόσφαιρα ή βαλκάνιοι ήχοι. Ή απλά Rock ‘n’ Roll? Όλα μαζί με πολύ χρυσόσκονη θεάτρου και άλλης εποχής λυρισμό.
Am I to be the one
To hold you back
And make you come my way?
I know I'm the only one to do what's to be done
Αρνούμαστε να γίνουμε παραγωγικοί, δηλώνουν και είναι φανερό πως διαφέρουν κάνοντας το κέφι τους, και έτσι μας συνεπήραν έως τις 2 παρά. Μετά το The Story Of The Dead Brother και το παθιασμένο χειροκρότημα του φινάλε και τον ενθουσιασμό, περπάτησαν πάλι στη μέση του χώρου και μεις ακολουθώντας τους βρεθήκαμε στο μπαρ.
Νομίζω πως για κάτι τέτοιες βραδιές αξίζει να συνεχίζεις να νυχτοπερπατάς στην Αθήνα, παρά τη θλίψη, τη μαυρίλα και τα επαναλαμβανόμενα ίδια πράγματα που συμβαίνουν στα ίδια μέρη. Υπάρχουν νέες ιστορίες να ακούσεις, αρκεί να θάβεις ξανά και ξανά τους νεκρούς σου. Είπαμε, ο θάνατος είναι το άλλο μισό που μας θρέφει καθώς τρέχουμε να σωθούμε από αυτόν. Που και που πρέπει να του βγάζουμε τη γλώσσα με θράσος.
