από Maria Sarantou
Η δύναμη των τραγουδιών βρίσκεται στις αισθήσεις και τα συναισθήματα που έχουν συνδεθεί με αυτά και η διαχρονική Patti Smith στην συναυλία της, κατάφερε και μας μετέφερε λίγο από το κλίμα της εποχής που μεσουρανούσε, τότε που πίστευαν δυνατά ότι μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο.
Το Piraeus Academy ήταν γεμάτο και υποδέχτηκε με θερμά χειροκροτήματα την μπάντα της όταν βγήκε στην σκηνή. Την τιμητική του είχε το πρώτο album της “Horses” του 1975, που θεωρείται ένας από τους σημαντικούς δίσκους της rock σκηνής, όπου πέρα από την μουσική του, που αποτελείται από punk και garage rock στοιχεία, συνδυάζει την εκρηκτική φωνή, αλλά και την γεμάτη με ανησυχίες, όνειρα και ελπίδες, ποίηση της Patti Smith.
Όμορφη εμπειρία να ακούς έναν album live, αν και το μόνο που σε έκανε να το συνειδητοποιήσεις, ήταν την στιγμή που μετά τα πρώτα τέσσερα τραγούδια, έκανε την χαρακτηριστική κίνηση που γυρνάς τον δίσκο από την άλλη του πλευρά.
Αρκετές οι ξεχωριστές στιγμές του «άλμπουμ»: οι εναλλαγές του Birdland - απαγγελία και οργισμένος θρήνος μαζί και η συμμετοχή του κόσμου στο Free Money. Αφού μας εξιστόρησε ένα όνειρό της με τον Jim Morrison ως άγαλμα, φωνάζαμε κι εμείς μαζί της σε αυτόν, Break it up. Και με τελευταίο τραγούδι του δίσκου το Elegie, ύμνησε με την αναφορά της, αρκετά ονόματα από τον χώρο της μουσικής που δεν βρίσκονται πια στην ζωή: Janis Joplin, Jimmy Hendrix, Amy Winehouse, David Bowie, Prince και άλλους.
Φυσικά η συναυλία δεν τελείωσε εδώ, παρόλο που χαιρέτησε το κοινό μαζί με τους μουσικούς, αλλά το υπόλοιπο της βραδιάς ερμήνευσε διάφορα όμορφα κομμάτια. Επικοινωνιακή με το κοινό που βρίσκονταν από κάτω, κατέβηκε στον χώρο πίσω από τα κάγκελα και χαιρέτησε από την μια άκρη στην άλλη όλο τον κόσμο που βρίσκονταν εκεί, κάτι που δεν παρέλειπε να κάνει και πάνω στην σκηνή, θέλοντας με τον τρόπο της να μας χαιρετήσει όλους.
Μας θύμισε τα γνωστά της κομμάτια Dancing Barefoot, Because The Night, People Have The Power, με τον κόσμο να τραγουδάει και να σηκώνει τα χέρια του μαζί της, ερμήνευσε μια υπέροχη διασκευή του When Doves Cry του Prince και πυροδότησε το ήδη θερμό κλίμα με το My Generation των Who.
Σε όλη την διάρκεια της εμφάνισής της διέκρινες μια απλότητα πάνω της αλλά και μια δυναμική στην ερμηνεία της, που ήταν βγαλμένη από την ψυχή της. Η απελευθερωμένη ομορφιά του κόσμου που είχε ξεσηκωθεί και οι αναφορές της στην Ελλάδα του σήμερα και να σταθούμε στο ύψος μας ελεύθεροι, με την Τέχνη, την Μουσική, την Ποίηση να είναι αυτά που αξίζουν, έκλεισε την συναυλία με τον εκρηκτικό τρόπο που της ταίριαζε: να έχεις αφεθεί ελεύθερος στην άγρια ερμηνεία της και στους στριγκούς ήχους της κιθάρας, καθώς της έσπαγε στο τέλος, με το παίξιμό της, ανελέητα της χορδές.
Την μεθυστική επίδραση της μουσικής, είναι μαγεία όταν μπορείς να την μεταδώσεις, και η Patti Smith, μετά από τόσα χρόνια, συνεχίζει να το καταφέρνει, με την φωνή της και τις αλήθειες της που μεταφέρει μέσα στα τραγούδια της.
Η δύναμη των τραγουδιών βρίσκεται στις αισθήσεις και τα συναισθήματα που έχουν συνδεθεί με αυτά και η διαχρονική Patti Smith στην συναυλία της, κατάφερε και μας μετέφερε λίγο από το κλίμα της εποχής που μεσουρανούσε, τότε που πίστευαν δυνατά ότι μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο.
Το Piraeus Academy ήταν γεμάτο και υποδέχτηκε με θερμά χειροκροτήματα την μπάντα της όταν βγήκε στην σκηνή. Την τιμητική του είχε το πρώτο album της “Horses” του 1975, που θεωρείται ένας από τους σημαντικούς δίσκους της rock σκηνής, όπου πέρα από την μουσική του, που αποτελείται από punk και garage rock στοιχεία, συνδυάζει την εκρηκτική φωνή, αλλά και την γεμάτη με ανησυχίες, όνειρα και ελπίδες, ποίηση της Patti Smith.
Όμορφη εμπειρία να ακούς έναν album live, αν και το μόνο που σε έκανε να το συνειδητοποιήσεις, ήταν την στιγμή που μετά τα πρώτα τέσσερα τραγούδια, έκανε την χαρακτηριστική κίνηση που γυρνάς τον δίσκο από την άλλη του πλευρά.
Αρκετές οι ξεχωριστές στιγμές του «άλμπουμ»: οι εναλλαγές του Birdland - απαγγελία και οργισμένος θρήνος μαζί και η συμμετοχή του κόσμου στο Free Money. Αφού μας εξιστόρησε ένα όνειρό της με τον Jim Morrison ως άγαλμα, φωνάζαμε κι εμείς μαζί της σε αυτόν, Break it up. Και με τελευταίο τραγούδι του δίσκου το Elegie, ύμνησε με την αναφορά της, αρκετά ονόματα από τον χώρο της μουσικής που δεν βρίσκονται πια στην ζωή: Janis Joplin, Jimmy Hendrix, Amy Winehouse, David Bowie, Prince και άλλους.
Φυσικά η συναυλία δεν τελείωσε εδώ, παρόλο που χαιρέτησε το κοινό μαζί με τους μουσικούς, αλλά το υπόλοιπο της βραδιάς ερμήνευσε διάφορα όμορφα κομμάτια. Επικοινωνιακή με το κοινό που βρίσκονταν από κάτω, κατέβηκε στον χώρο πίσω από τα κάγκελα και χαιρέτησε από την μια άκρη στην άλλη όλο τον κόσμο που βρίσκονταν εκεί, κάτι που δεν παρέλειπε να κάνει και πάνω στην σκηνή, θέλοντας με τον τρόπο της να μας χαιρετήσει όλους.
Μας θύμισε τα γνωστά της κομμάτια Dancing Barefoot, Because The Night, People Have The Power, με τον κόσμο να τραγουδάει και να σηκώνει τα χέρια του μαζί της, ερμήνευσε μια υπέροχη διασκευή του When Doves Cry του Prince και πυροδότησε το ήδη θερμό κλίμα με το My Generation των Who.
Σε όλη την διάρκεια της εμφάνισής της διέκρινες μια απλότητα πάνω της αλλά και μια δυναμική στην ερμηνεία της, που ήταν βγαλμένη από την ψυχή της. Η απελευθερωμένη ομορφιά του κόσμου που είχε ξεσηκωθεί και οι αναφορές της στην Ελλάδα του σήμερα και να σταθούμε στο ύψος μας ελεύθεροι, με την Τέχνη, την Μουσική, την Ποίηση να είναι αυτά που αξίζουν, έκλεισε την συναυλία με τον εκρηκτικό τρόπο που της ταίριαζε: να έχεις αφεθεί ελεύθερος στην άγρια ερμηνεία της και στους στριγκούς ήχους της κιθάρας, καθώς της έσπαγε στο τέλος, με το παίξιμό της, ανελέητα της χορδές.
Την μεθυστική επίδραση της μουσικής, είναι μαγεία όταν μπορείς να την μεταδώσεις, και η Patti Smith, μετά από τόσα χρόνια, συνεχίζει να το καταφέρνει, με την φωνή της και τις αλήθειες της που μεταφέρει μέσα στα τραγούδια της.
