από Maria Sarantou
Στον επιβλητικό χώρο του Θεάτρου Βράχων στον Βύρωνα πραγματοποιήθηκε η συναυλία του Goran Bregovic και της μπάντας του, που μαζί με το ελληνικό συγκρότημα των Gadjo Dilo, οι μουσικές του κόσμου που ακούσαμε και που περιλάμβαναν ένα ευρύ φάσμα τσιγγάνικης και παραδοσιακής λαϊκής μουσικής των Βαλκανίων κι όχι μόνο, ξεκίνησαν σαν μια όμορφη γιορτή και κατέληξαν σε ένα μεγάλο υπαίθριο πανηγύρι με πολύ χορό και τραγούδι.
Οι Gadjo Dilo, που διασκευάζουν παλιά ελληνικά τραγούδια σε gypsy swing ρυθμό, από τις 21:30 και για σαράντα λεπτά μας έπαιξαν ρεμπέτικα και ελαφρολαϊκά τραγούδια, με την παλιά τους λυπητερή ή ρομαντική μουσική φορεσιά να έχει αντικατασταθεί με μια νέα ρυθμική και κεφάτη.
Όπως μας ενημέρωσε η τραγουδίστρια, τα τραγούδια έχουν κεντροευρωπαϊκή τσιγγάνικη μουσική προσέγγιση. Η σύνθεση του συγκροτήματος, εκτός από το ακορντεόν, ήταν κατά κύριο λόγο έγχορδη με το κοντραμπάσο, τις δύο κιθάρες που έτρεχαν σε gypsy swing ρυθμούς και το βιολί που μιλούσε ακατάπαυστα.
Ακούσαμε γνώριμα τραγούδια του Τσιτσάνη (Πέφτεις σε λάθη, το Μπαξέ τσιφλίκι και το Αργοσβήνεις μόνη σε ορχηστρική εκτέλεση), Σαν μαγεμένο το μυαλό μου του Μπαγιαντέρα, Πόσο λίγο μ’ αγαπούσες του Πλέσσα, αλλά και τα Άλλα μου λεν τα μάτια σου, Τι όμορφη που είσαι όταν κλαις και ένα ξένου ρεπερτορίου, το Dark Eyes, με τον κόσμο να τραγουδάει, να συμμετέχει με παλαμάκια στον ρυθμό και στο τέλος να τους αποχαιρετάει με ένα ζεστό χειροκρότημα.
Μετά το ανανεωτικό ρυθμικό μας ζέσταμα, στις 22:30 ήρθε ο Goran Bregovic με την Wedding and Funeral Band και για δυο ώρες, η δυναμική των χάλκινων πνευστών μαζί με τα τύμπανα (και μια κιθάρα που γρατζουνούσε ο Bregovic), μας παρέσυρε και μας ξεσήκωσε η ζωντάνια της βαλκανικής παραδοσιακής και τσιγγάνικης μουσικής.
Το ρεπερτόριο αποτελούνταν από τραγούδια της μουσικής πορείας του Goran Bregovic, από συνεργασίες του με έλληνες καλλιτέχνες, soundtrack από ταινίες του Emir Kusturitsa, αλλά και εκτελέσεις άλλων κομματιών. Τα τραγουδούσαν δυο κυρίες ντυμένες με παραδοσιακές στολές, ο μουσικός που έπαιζε τα τύμπανα και ο Bregovic, σε σλάβικη γλώσσα (πιθανολογώ κάποια κομμάτια ήταν σε τσιγγάνικη διάλεκτο) και τα ελληνικά κομμάτια στην ελληνική γλώσσα.
Από το ξεκίνημα με τα Gas Gas, Κέρνα μας (γνωστό από το Γ. Νταλάρα), Marushka και Quantum Utopia του gypsy punk συγκροτήματος «Gogol Bordello», οι θεατές συμμετείχαν με ρυθμικό χειροκρότημα και οι πρώτοι χοροί ξεκίνησαν από τους όρθιους που βρίσκονταν στα πλάγια της σκηνής.
Στο τραγούδι που το γνωρίζουμε με τον αγγλικό τίτλο Green Thought, απολαύσαμε το αηδονίσιο κλαρίνο του Πετρολούκα Χαλκιά. Τρία συνεχόμενα κομμάτια έπειτα - γνωστά από την ερμηνεύτρια Α. Πρωτοψάλτη – Να’ ταν η χαρά οικόπεδο, Παραδέχτηκα και Βενζινάδικο, ήταν αρκετά να πυροδοτήσουν το ήδη κεφάτο κλίμα με πολύ χορό που τώρα είχε εκδηλωθεί και στις πρώτες σειρές των καθήμενων θεατών.
Στις πρώτες λέξεις από το Θεός αν είναι, υποθέτω ότι κι άλλοι θα ανατρίχιασαν όπως κι εγώ και το ίδιο μουσικό κλίμα συνεχίστηκε με το Ederlezi από την ταινία “Time of the Gypsies” και το In the Death Car από την ταινία “Arizona Dream”.
Κάποια στιγμή έγινε αυτό που νομοτελειακά όφειλε να είναι η φυσική πορεία της συναυλίας: κόσμος σύρρεε στον κενό χώρο ανάμεσα στην σκηνή με τους θεατές, μετατρέποντας την σε ένα υπαίθριο πανηγύρι με χορό και τραγούδι και τώρα σαν να έμοιαζε πιο οικείο το περιβάλλον για τα τραγούδια που παίζονταν.
Ο Goran Bregovic ομιλητικός και ευδιάθετος, βρήκε πιο πρόσφορο έδαφος και με τον κόσμο που διασκέδαζε ακριβώς κάτω από την σκηνή, βάζοντας τους να συμμετέχουν στο τραγούδι και ξεκίνησε τα «τώρα θα τραγουδάτε εσείς κι εγώ θα πίνω, γεια μας!». Μετά την εκρηκτική εκτέλεση του παρτιζάνικου Bella Ciao, δεν χάλασε χατίρι και έκλεισε με το kalasnikof (από την ταινία “Undergrund”)που του ζητήθηκε και μετά την ιαχή της σάλπιγγας και το «1, 2, 3, 4» που έλεγε εκείνος, εμείς φωνάζαμε «Αέρα!».
Είναι όμορφο να ζεις την μεθυστική επίδραση των τραγουδιών, πόσο μάλλον όταν αυτά σου είναι συγγενικά και γνώριμα και όλα τα συναισθήματα που σε πλημυρίζει η μουσική εκείνη τη στιγμή και σε κάνει να νιώθεις μια γνήσια χαρά στην λεύτερη ψυχή σου, συνοψίζεται εύστοχα στην φράση που μας είπε ο Goran Bregovic:
Φωτογράφος: Πόπη Κατσιδονιώτη
Οι Gadjo Dilo, που διασκευάζουν παλιά ελληνικά τραγούδια σε gypsy swing ρυθμό, από τις 21:30 και για σαράντα λεπτά μας έπαιξαν ρεμπέτικα και ελαφρολαϊκά τραγούδια, με την παλιά τους λυπητερή ή ρομαντική μουσική φορεσιά να έχει αντικατασταθεί με μια νέα ρυθμική και κεφάτη.
Όπως μας ενημέρωσε η τραγουδίστρια, τα τραγούδια έχουν κεντροευρωπαϊκή τσιγγάνικη μουσική προσέγγιση. Η σύνθεση του συγκροτήματος, εκτός από το ακορντεόν, ήταν κατά κύριο λόγο έγχορδη με το κοντραμπάσο, τις δύο κιθάρες που έτρεχαν σε gypsy swing ρυθμούς και το βιολί που μιλούσε ακατάπαυστα.
Ακούσαμε γνώριμα τραγούδια του Τσιτσάνη (Πέφτεις σε λάθη, το Μπαξέ τσιφλίκι και το Αργοσβήνεις μόνη σε ορχηστρική εκτέλεση), Σαν μαγεμένο το μυαλό μου του Μπαγιαντέρα, Πόσο λίγο μ’ αγαπούσες του Πλέσσα, αλλά και τα Άλλα μου λεν τα μάτια σου, Τι όμορφη που είσαι όταν κλαις και ένα ξένου ρεπερτορίου, το Dark Eyes, με τον κόσμο να τραγουδάει, να συμμετέχει με παλαμάκια στον ρυθμό και στο τέλος να τους αποχαιρετάει με ένα ζεστό χειροκρότημα.
Μετά το ανανεωτικό ρυθμικό μας ζέσταμα, στις 22:30 ήρθε ο Goran Bregovic με την Wedding and Funeral Band και για δυο ώρες, η δυναμική των χάλκινων πνευστών μαζί με τα τύμπανα (και μια κιθάρα που γρατζουνούσε ο Bregovic), μας παρέσυρε και μας ξεσήκωσε η ζωντάνια της βαλκανικής παραδοσιακής και τσιγγάνικης μουσικής.
Το ρεπερτόριο αποτελούνταν από τραγούδια της μουσικής πορείας του Goran Bregovic, από συνεργασίες του με έλληνες καλλιτέχνες, soundtrack από ταινίες του Emir Kusturitsa, αλλά και εκτελέσεις άλλων κομματιών. Τα τραγουδούσαν δυο κυρίες ντυμένες με παραδοσιακές στολές, ο μουσικός που έπαιζε τα τύμπανα και ο Bregovic, σε σλάβικη γλώσσα (πιθανολογώ κάποια κομμάτια ήταν σε τσιγγάνικη διάλεκτο) και τα ελληνικά κομμάτια στην ελληνική γλώσσα.
Από το ξεκίνημα με τα Gas Gas, Κέρνα μας (γνωστό από το Γ. Νταλάρα), Marushka και Quantum Utopia του gypsy punk συγκροτήματος «Gogol Bordello», οι θεατές συμμετείχαν με ρυθμικό χειροκρότημα και οι πρώτοι χοροί ξεκίνησαν από τους όρθιους που βρίσκονταν στα πλάγια της σκηνής.
Στο τραγούδι που το γνωρίζουμε με τον αγγλικό τίτλο Green Thought, απολαύσαμε το αηδονίσιο κλαρίνο του Πετρολούκα Χαλκιά. Τρία συνεχόμενα κομμάτια έπειτα - γνωστά από την ερμηνεύτρια Α. Πρωτοψάλτη – Να’ ταν η χαρά οικόπεδο, Παραδέχτηκα και Βενζινάδικο, ήταν αρκετά να πυροδοτήσουν το ήδη κεφάτο κλίμα με πολύ χορό που τώρα είχε εκδηλωθεί και στις πρώτες σειρές των καθήμενων θεατών.
Στις πρώτες λέξεις από το Θεός αν είναι, υποθέτω ότι κι άλλοι θα ανατρίχιασαν όπως κι εγώ και το ίδιο μουσικό κλίμα συνεχίστηκε με το Ederlezi από την ταινία “Time of the Gypsies” και το In the Death Car από την ταινία “Arizona Dream”.
Κάποια στιγμή έγινε αυτό που νομοτελειακά όφειλε να είναι η φυσική πορεία της συναυλίας: κόσμος σύρρεε στον κενό χώρο ανάμεσα στην σκηνή με τους θεατές, μετατρέποντας την σε ένα υπαίθριο πανηγύρι με χορό και τραγούδι και τώρα σαν να έμοιαζε πιο οικείο το περιβάλλον για τα τραγούδια που παίζονταν.
Ο Goran Bregovic ομιλητικός και ευδιάθετος, βρήκε πιο πρόσφορο έδαφος και με τον κόσμο που διασκέδαζε ακριβώς κάτω από την σκηνή, βάζοντας τους να συμμετέχουν στο τραγούδι και ξεκίνησε τα «τώρα θα τραγουδάτε εσείς κι εγώ θα πίνω, γεια μας!». Μετά την εκρηκτική εκτέλεση του παρτιζάνικου Bella Ciao, δεν χάλασε χατίρι και έκλεισε με το kalasnikof (από την ταινία “Undergrund”)που του ζητήθηκε και μετά την ιαχή της σάλπιγγας και το «1, 2, 3, 4» που έλεγε εκείνος, εμείς φωνάζαμε «Αέρα!».
Είναι όμορφο να ζεις την μεθυστική επίδραση των τραγουδιών, πόσο μάλλον όταν αυτά σου είναι συγγενικά και γνώριμα και όλα τα συναισθήματα που σε πλημυρίζει η μουσική εκείνη τη στιγμή και σε κάνει να νιώθεις μια γνήσια χαρά στην λεύτερη ψυχή σου, συνοψίζεται εύστοχα στην φράση που μας είπε ο Goran Bregovic:
« If you don't go crazy, you are not normal,right?»
Φωτογράφος: Πόπη Κατσιδονιώτη
