από Theodore Kritikos
Deströyer 666, όνομα και πράμα. Την Παρασκευή 07/10/16, το Κύτταρο μετατράπηκε σε πύρινη κόλαση, αποτέλεσμα της επίσκεψης της μπάντας στην Αθήνα. They came, they saw, they conquered φάση. Μπορεί η προσέλευση του κοινού να ήταν μέτρια αριθμητικά, όσοι παρευρεθήκαμε όμως στην συναυλία, we were trialed by fire (σ.σ.: pun ψιλοintended). Στις 20:30 άνοιξαν οι Πύλες (κοινώς, οι πόρτες του venue) και όσοι τις πέρασαν, το έκαναν με αποκλειστικά δική τους ευθύνη.
Περίπου 25 λεπτά αργότερα, εμφανίζεται το opening act, οι Skull Koraptor. Το αποτελούμενο από τσιτωμένους 20χρονους σχήμα δεν κωλώνει από τον λιγοστό ως εκείνη την στιγμή αριθμό παρευρισκομένων, αντιθέτως παίζει σαν να μην υπάρχει αύριο. Μέσα σε περίπου 40 λεπτά, παρουσιάζει την δική του οπτική πάνω στο Heavy/Thrash Metal, με τo δυναμικό ''Get Away'' και ένα πειραματικό medley, αποτελούμενο από τα ''Dead Ahead'' και ''Anger Comes from You'' να αναδεικνύουν μια ειλικρινή οργή, μετουσιωμένη σε μουσική. Take no prisoners σκηνική παρουσία, καθαρός ήχος και άριστη τεχνική αρτιότητα πλαισιώνουν το στιβαρά δεμένο συγκρότημα- η επικοινωνία με τους fans πάλι, θέλει λίγη δουλίτσα here and there. Δισκογραφικά, δεν υπάρχει ακόμη κάποια ολοκληρωμένη κυκλοφορία, οπότε αποσκοπούν στο να εκμεταλλευτούν την προβολή που τους προσφέρει η σκηνή, έτσι ώστε να διαδώσουν το όνομα τους. Τη φανέλα την ιδρώνουν, δείχνουν πάθος για αυτό που κάνουν, οπότε και ο σκοπός τους στέφεται με επιτυχία.
Στις 21:45, εμφανίζεται στην σκηνή και μπροστά σε λίγα άτομα το supporting act, Slaughtered Priest. Στην εμφάνιση, διάρκειας 45 λεπτών, τιμούν το Black/Thrash/Speed Metal, μέσα από την εκτέλεση 9 συνολικά κομματιών (''Eternal Goat Reign'', ''Hellthrashing Demon'', ''Angel Slayers from Above'', ''Speed Metal Attack'', ''Menace'', ''Beat the Disco Poser'', ''Bloodthirsty Pentagram Bitch'', ''Hyperspeed Headbanging'' και ''Christian Toxik Death''). Διαθέτουν μια χαρά ήχο, αδιαμφισβήτητη τεχνική αρτιότητα και μια πιο old-school-πεθαίνεις attitude, ενώ ''γεμίζουν'' την σκηνή με χαρακτηριστική άνεση. Μόνο μείον, η έλλειψη επικοινωνίας με το κοινό. Όταν αυτή η τελευταία είναι ειλικρινής και όχι εξαναγκαστική, τότε η old school νοοτροπία ενισχύεται και με το παραπάνω- σε αντίθετη περίπτωση, ευτελίζεται. Η μπάντα είναι τίμια, οπότε επενδύοντας λίγο περισσότερο στον τομέα αυτό, η αναβάθμισή της είναι δεδομένη. Πάντως, υπάρχει κόσμος που φαίνεται εξοικειωμένος με το υλικό του σχήματος και γουστάρει την όλη φάση.
Η ώρα είναι 22:45 και στην σκηνή εμφανίζονται οι ηγέτες του Black/Thrash Metal, Deströyer 666. Σατανισμός, Πόλεμος, Μηδενισμός, Βλασφημία και όποιον πάρει ο διάολος. ''Rise of the Predator'' και η μεταμόρφωση σε κάτι δαιμονικό (σ.σ.: αλήθεια, όμως, υπάρχει κάτι πιο δαιμονικό από τον άνθρωπο τον ίδιο;) ξεκινά. Πουτάνα όλα στο ''Wildfire'', καθολικός πανικός στο ''Traitor''. Ενωνόμαστε όλοι, ωσάν άλλοι κατακτητές, υπό τις διαταγές της μπάντας στο ''A Breed Apart'', ενώ πέφτουν τα πρώτα κλωτσομπουνίδια στο ''I Am the Wargod (Ode to the Battle Slain)'' και ''Hounds at Ya Back'', ΡΕ. Οι γιοι του Remus και οι κόρες της Rome ακολουθούμε πιστά το κάλεσμα του σχήματος στο ''The Calling'' και we all hail Satan στο ''Sons of Perdition''. Το συγκρότημα τιμά τον Lemmy Kilmister με διασκευή στο ''Iron Fist'' των Motörhead, ακολουθούμενο -όχι τυχαία- από το ''Satanic Speed Metal'' κομμάτι που, σε τίτλο και περιεχόμενο, συνοψίζει τον μουσικό προσανατολισμό του. Γενικότερη τιμή στους νεκρούς, με το ''Trialed by Fire'', ενώ νομίζω πως έχω βγάλει κοφτερά δόντια και πυκνό τρίχωμα στο ''Lone Wolf Winter'', where's my bitch, λοιπόν; ΝΑΙ, διασκευάζουν το ''Black Magic'' των Slayer! Η μπάντα προστάζει να μην γονατίζουμε ποτέ και σε κανέναν στο ''Black City - Black Fire'', αποχωρεί και επιστρέφει για encore αποτελούμενο από το ''Australian and Anti-Christ'', ελάχιστα παραλλαγμένο στο refrain, έτσι ώστε να τιμάται η χώρα μας. Σε όλη την διάρκεια της εμφάνισης, το σχήμα πλαισιώνεται από άριστο ήχο, εντυπωσιακότατη σκηνική παρουσία και ειλικρινέστατη επικοινωνία με το κοινό, με έναν K.K. Warslut να προστάζει συνεχώς τους <
Η ώρα είναι 22:45 και στην σκηνή εμφανίζονται οι ηγέτες του Black/Thrash Metal, Deströyer 666. Σατανισμός, Πόλεμος, Μηδενισμός, Βλασφημία και όποιον πάρει ο διάολος. ''Rise of the Predator'' και η μεταμόρφωση σε κάτι δαιμονικό (σ.σ.: αλήθεια, όμως, υπάρχει κάτι πιο δαιμονικό από τον άνθρωπο τον ίδιο;) ξεκινά. Πουτάνα όλα στο ''Wildfire'', καθολικός πανικός στο ''Traitor''. Ενωνόμαστε όλοι, ωσάν άλλοι κατακτητές, υπό τις διαταγές της μπάντας στο ''A Breed Apart'', ενώ πέφτουν τα πρώτα κλωτσομπουνίδια στο ''I Am the Wargod (Ode to the Battle Slain)'' και ''Hounds at Ya Back'', ΡΕ. Οι γιοι του Remus και οι κόρες της Rome ακολουθούμε πιστά το κάλεσμα του σχήματος στο ''The Calling'' και we all hail Satan στο ''Sons of Perdition''. Το συγκρότημα τιμά τον Lemmy Kilmister με διασκευή στο ''Iron Fist'' των Motörhead, ακολουθούμενο -όχι τυχαία- από το ''Satanic Speed Metal'' κομμάτι που, σε τίτλο και περιεχόμενο, συνοψίζει τον μουσικό προσανατολισμό του. Γενικότερη τιμή στους νεκρούς, με το ''Trialed by Fire'', ενώ νομίζω πως έχω βγάλει κοφτερά δόντια και πυκνό τρίχωμα στο ''Lone Wolf Winter'', where's my bitch, λοιπόν; ΝΑΙ, διασκευάζουν το ''Black Magic'' των Slayer! Η μπάντα προστάζει να μην γονατίζουμε ποτέ και σε κανέναν στο ''Black City - Black Fire'', αποχωρεί και επιστρέφει για encore αποτελούμενο από το ''Australian and Anti-Christ'', ελάχιστα παραλλαγμένο στο refrain, έτσι ώστε να τιμάται η χώρα μας. Σε όλη την διάρκεια της εμφάνισης, το σχήμα πλαισιώνεται από άριστο ήχο, εντυπωσιακότατη σκηνική παρουσία και ειλικρινέστατη επικοινωνία με το κοινό, με έναν K.K. Warslut να προστάζει συνεχώς τους <
