από Maria Sarantou
Μια υπέροχη συναυλία ελληνικού ροκ ζήσαμε όσοι βρεθήκαμε στις 16 06 2016 στην Πλατεία Νερού. Η σταδιακή, αλλά μεγάλη προσέλευση του κόσμου, σε συνάρτηση με τις μουσικές που παίχτηκαν, μεταμόρφωσαν εκείνο το απόγευμα και όσο περνούσαν οι ώρες σε μια ξέγνοιαστη και χαρούμενη βραδιά.
Η μικρή προσέλευση του κόσμου στην αρχή, επηρεάστηκε και από την στάση εργασίας των ΜΜΜ, που καθυστέρησε την έστω μικρή έλευση ακόμα λίγων που ήθελαν να παρακολουθήσουν την συναυλία από την αρχή.
Με τον ήλιο να καίει κατακόρυφα, το μουσικό πρόγραμμα ξεκίνησε ο Βαγγέλης Μαρκαντώνης, γνωστός από το συγκρότημα Ανοιχτή Θάλασσα, που έχουν κυκλοφορήσει μαζί τρεις δίσκους. Με τραγούδια όπως το Ο Φεβρουάριος κι εσύ, που περιλαμβάνεται στον νέο του δίσκο «Ας έρθει τώρα η βροχή», μας κράτησε συντροφιά περίπου μισή ώρα με τους ροκ ήχους του, δίνοντας μια πρόγευση για ότι θα ακολουθούσε.
Η συνέχεια ανήκε στους Sleepin Pillow από την Θεσσαλονίκη. Ο ήλιος ακόμα καυτός, αλλά ο τραγουδιστής του συγκροτήματος δεν πτοήθηκε και τα έδωσε όλα πάνω στην σκηνή, σε μια σύντομη αλλά δυναμική συνολική εμφάνιση του συγκροτήματος. Ακούσαμε μέσα σε όλα τα Black Sea, Rise, Superman’s Blues, Bring the Sun Back, - τραγούδια που συνδυάζουν έντεχνα την άγρια ψυχεδελική ροκ με πιο παραδοσιακά μουσικά όργανα.
Οι Thee Holy Strangers στην συνέχεια, μας περιήγησαν σε πιο country και μπλουζ μουσικά μονοπάτια. Η μπάντα από την Αθήνα, με τα Fiery Road, Trouble on Truble, SP Blues και με το γνώριμο «κελάρισμα» της κιθάρας, μας ταξίδεψαν σε αμερικάνικα ηχοτοπία. Επίσης το τραγούδι Truth and Sorrow, το αφιέρωσαν στην μνήμη του Νίκου Τριανταφυλλίδη, που έφυγε πρόσφατα από την ζωή.
Πριν την εμφάνιση του Παύλου Παυλίδη & the B – Movies, ο ήλιος είχε πλέον δύσει και ο κόσμος είχε αυξηθεί αισθητά που αδημονούσε για την συνέχεια. Ο κόσμος τους υποδέχτηκε ζεστά που είχε πλέον μπει στο ροκ κλίμα της ημέρας. Ακούσαμε δικά τους τραγούδια, αλλά και του Παύλου Παυλίδη, την εποχή που ήταν στα Ξύλινα Σπαθιά. Άλλη μια μέρα, Άσε με εδώ, Στοιχειωμένο σπίτι, Στις ακτές του παραδείσου, αλλά και Ό,τι θες εσύ, Τροφή για τα θηρία, Τώρα αρχίζω και θυμάμαι και το Πάρε με μαζί σου, τραγούδι που αφιερώθηκε στον Νίκο Τριανταφυλλίδη.
Η γνώριμη φωνή του Παύλου Παυλίδη από τα παλιά, ξεσήκωσε τον κόσμο την σχεδόν μιάμιση ώρα που κράτησε η εμφάνισή τους, που ήταν προάγγελος για ότι θα ερχόταν, μιας και προς το τέλος του προγράμματός τους, μας ευχήθηκε καλή συνέχεια με τις υπέροχες μουσικές που θα ακολουθούσαν.
Και με τις πρώτες νότες που διαχύθηκαν στον αέρα, ο κόσμος, που είχε γεμίσει ως πέρα την πλατεία, υποδέχτηκε τους Villagers of Ioannina City με ασταμάτητα χειροκροτήματα και ζητωκραυγές. Όλοι είχαμε γίνει μια μεγάλη παρέα και με το άκουσμα των τραγουδιών τους, τραγουδούσαμε και κινιόμασταν ρυθμικά στους post rock και ψυχεδελικούς ρυθμούς που έχουν ντύσει τα παραδοσιακά κομμάτια που παίζουν κατά το πλείστον.
Ένα καινούργιο κομμάτι που ακούσαμε ήταν η διασκευή του Lex Talionis των Rotting Christ. Πέρα από αυτό, τα Nova, Echoes, Ti kako, Krasi, μας ξεσήκωναν όλο και πιο πολύ, όπως και το Karakolia, που τραγούδησαν στο κλείσιμο. Η εμφάνισή τους, όπως και κάθε άλλη που έχω παρακολουθήσει, καταφέρνει να σε ξεσηκώνει, αλλά και να γεμίζει τον χώρο που τους φιλοξενεί.
Και το τέλος ήρθε με τον Γιάννη Αγγελάκα, μια εμφάνιση, που όπως φάνηκε, όλοι περιμέναμε και που έκλεισε με μαγικό τρόπο την βραδιά. Η αγέραστη ροκ φωνή του Γιάννη Αγγελάκα, ερμήνευσε πολλά όμορφα του τραγούδια: Αιρετικό, Τηλεντρόγκες, Είμαι τυχερός, Από ΄δώ και πάνω, Ο χαμένος τα παίρνει όλα, Το τρένο, Σιγά μην κλάψω. Ο κόσμος από κάτω, πλέον ήταν ένα τεράστιο πλήθος που είχε ενωθεί σε μια φωνή. Τα τραγούδια του, από τον καιρό που ήταν στις Τρύπες, έχουν αγαπηθεί και έχουν μείνει ανεπηρέαστα από την μνήμη του χρόνου.
Τραγουδώντας όλοι εμείς από κάτω, τον ρυθμό του Ακούω την Αγάπη, ο Γιάννης Αγγελάκας ακολούθησε την επιθυμία μας, και μας παρότρυνε να δώσουμε πιο πολύ ένταση και στο τέλος, το τραγουδήσαμε όλοι μαζί: χωρίς καθόλου πρόβα η ερμηνεία ήταν φανταστική. Όπως και το Ταξιδιάρα Ψυχή, που μας άφησε να το τραγουδήσουμε μόνοι μας.
Αυτές οι υπέροχες στιγμές που ζήσαμε και που εντάθηκαν προς το τέλος, μηδένισαν το κοντέρ του χρόνου κι όλοι μεγάλοι και μικροί, ενωθήκαμε με την μουσική σε μια Γιορτή, που ερμήνευσε ο Γιάννης Αγγελάκας στο τέλος. Και ναι, η αγάπη και η ζωή στην τελική, είναι ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή, αλλά, το πιο σημαντικό είναι αυτό νιώσαμε εκείνη την βραδιά, ότι η αγάπη είναι ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή.
[metaslider id=7856]
Οι Thee Holy Strangers στην συνέχεια, μας περιήγησαν σε πιο country και μπλουζ μουσικά μονοπάτια. Η μπάντα από την Αθήνα, με τα Fiery Road, Trouble on Truble, SP Blues και με το γνώριμο «κελάρισμα» της κιθάρας, μας ταξίδεψαν σε αμερικάνικα ηχοτοπία. Επίσης το τραγούδι Truth and Sorrow, το αφιέρωσαν στην μνήμη του Νίκου Τριανταφυλλίδη, που έφυγε πρόσφατα από την ζωή.
Πριν την εμφάνιση του Παύλου Παυλίδη & the B – Movies, ο ήλιος είχε πλέον δύσει και ο κόσμος είχε αυξηθεί αισθητά που αδημονούσε για την συνέχεια. Ο κόσμος τους υποδέχτηκε ζεστά που είχε πλέον μπει στο ροκ κλίμα της ημέρας. Ακούσαμε δικά τους τραγούδια, αλλά και του Παύλου Παυλίδη, την εποχή που ήταν στα Ξύλινα Σπαθιά. Άλλη μια μέρα, Άσε με εδώ, Στοιχειωμένο σπίτι, Στις ακτές του παραδείσου, αλλά και Ό,τι θες εσύ, Τροφή για τα θηρία, Τώρα αρχίζω και θυμάμαι και το Πάρε με μαζί σου, τραγούδι που αφιερώθηκε στον Νίκο Τριανταφυλλίδη.
Η γνώριμη φωνή του Παύλου Παυλίδη από τα παλιά, ξεσήκωσε τον κόσμο την σχεδόν μιάμιση ώρα που κράτησε η εμφάνισή τους, που ήταν προάγγελος για ότι θα ερχόταν, μιας και προς το τέλος του προγράμματός τους, μας ευχήθηκε καλή συνέχεια με τις υπέροχες μουσικές που θα ακολουθούσαν.
Και με τις πρώτες νότες που διαχύθηκαν στον αέρα, ο κόσμος, που είχε γεμίσει ως πέρα την πλατεία, υποδέχτηκε τους Villagers of Ioannina City με ασταμάτητα χειροκροτήματα και ζητωκραυγές. Όλοι είχαμε γίνει μια μεγάλη παρέα και με το άκουσμα των τραγουδιών τους, τραγουδούσαμε και κινιόμασταν ρυθμικά στους post rock και ψυχεδελικούς ρυθμούς που έχουν ντύσει τα παραδοσιακά κομμάτια που παίζουν κατά το πλείστον.
Ένα καινούργιο κομμάτι που ακούσαμε ήταν η διασκευή του Lex Talionis των Rotting Christ. Πέρα από αυτό, τα Nova, Echoes, Ti kako, Krasi, μας ξεσήκωναν όλο και πιο πολύ, όπως και το Karakolia, που τραγούδησαν στο κλείσιμο. Η εμφάνισή τους, όπως και κάθε άλλη που έχω παρακολουθήσει, καταφέρνει να σε ξεσηκώνει, αλλά και να γεμίζει τον χώρο που τους φιλοξενεί.
Και το τέλος ήρθε με τον Γιάννη Αγγελάκα, μια εμφάνιση, που όπως φάνηκε, όλοι περιμέναμε και που έκλεισε με μαγικό τρόπο την βραδιά. Η αγέραστη ροκ φωνή του Γιάννη Αγγελάκα, ερμήνευσε πολλά όμορφα του τραγούδια: Αιρετικό, Τηλεντρόγκες, Είμαι τυχερός, Από ΄δώ και πάνω, Ο χαμένος τα παίρνει όλα, Το τρένο, Σιγά μην κλάψω. Ο κόσμος από κάτω, πλέον ήταν ένα τεράστιο πλήθος που είχε ενωθεί σε μια φωνή. Τα τραγούδια του, από τον καιρό που ήταν στις Τρύπες, έχουν αγαπηθεί και έχουν μείνει ανεπηρέαστα από την μνήμη του χρόνου.
Τραγουδώντας όλοι εμείς από κάτω, τον ρυθμό του Ακούω την Αγάπη, ο Γιάννης Αγγελάκας ακολούθησε την επιθυμία μας, και μας παρότρυνε να δώσουμε πιο πολύ ένταση και στο τέλος, το τραγουδήσαμε όλοι μαζί: χωρίς καθόλου πρόβα η ερμηνεία ήταν φανταστική. Όπως και το Ταξιδιάρα Ψυχή, που μας άφησε να το τραγουδήσουμε μόνοι μας.
Αυτές οι υπέροχες στιγμές που ζήσαμε και που εντάθηκαν προς το τέλος, μηδένισαν το κοντέρ του χρόνου κι όλοι μεγάλοι και μικροί, ενωθήκαμε με την μουσική σε μια Γιορτή, που ερμήνευσε ο Γιάννης Αγγελάκας στο τέλος. Και ναι, η αγάπη και η ζωή στην τελική, είναι ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή, αλλά, το πιο σημαντικό είναι αυτό νιώσαμε εκείνη την βραδιά, ότι η αγάπη είναι ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή.
[metaslider id=7856]
