Fates Warning, Need @Gagarin 205, Κυριακή 12/02/17

Είναι η 3η φορά που παρακολουθώ live τους Fates Warning. Είναι Κυριακή 12/02/17 και βρισκόμαστε στο Gagarin 205. Ο ουρανός έχει πάρει μια ευχάριστη, γκρι απόχρωση. Αρκετός κόσμος (σ.σ.: μπα;), μπόλικο κρύο και η προσμονή στα ύψη. Στις 19:30 οι πόρτες ανοίγουν. Στις 20:30 στην σκηνή εμφανίζονται οι Need. Η Progressive Metal μπάντα έχει 45 λεπτά στη διάθεσή της, τα οποία αξιοποιεί πλήρως, παρουσιάζοντας 5 κομμάτια: ''Rememory'', ''Alltribe'', ''Mother Madness'', ''Tilikum'', ''Orvam''. Μάλιστα, διαθέτει τον δικό της πυρήνα fans, πιστών ακολούθων που, ερχόμενοι από το εξωτερικό (!), την τιμούν με την παρουσία τους. Δικαιολογημένη η αφοσίωσή τους. Η μπάντα διαθέτει πολύ καλό και καθαρό ήχο, ειλικρινή επικοινωνία με το κοινό, που ανέρχεται σε αρκετούς αριθμητικά παρευρισκόμενους, ενώ η τεχνική αρτιότητα που εξόφθαλμα την διακατέχει, ξεχειλίζει. Η δε σκηνική παρουσία της είναι το δυνατό της χαρτί- η παραστατικότητα με την οποία παρουσιάζεται το υλικό, σε συνδυασμό με την ασταμάτητη ενεργητικότητα του Jon V. (Vocals), την τρέλα που εκπέμπει ο Ravaya (Guitars) και την αιθέρια συμμετοχή της Mina Giannopoulou [Vocals (female)] στα αντίστοιχα parts, το μεταφέρουν αυτομάτως σε άλλο επίπεδο, κάνοντας παράλληλα τον χρόνο να κυλάει ευχάριστα. Αναμενόμενα, κερδίζει όχι μόνο το χειροκρότημα του κοινού, μα και νέους fans. Συγχαρητήρια και εις ανώτερα. Η ώρα είναι 21:45 και στην σκηνή εμφανίζονται οι masters του Progressive Metal, Fates Warning. Προσωπικά/Συναισθηματικά. To αριθμητικά πολύ μεγάλο κοινό παραληρεί στο ''From the Rooftops'', ο κακός χαμός στο ''Life in Still Water'' και μπάντα και fans γίνονται ''One''. ''Part III'', μία είναι η απόχρωση του γκρι και είναι ευχάριστη. ''Seven Stars'' και κανείς δεν μένει ίδιος, το ''One Thousand Fires'' είναι ένα α-ρι-στούρ-γη-μα, ο χρόνος εκμηδενίζεται στο ''A Handful of Doubt''- ''Firefly'', ΡΕ. Στον δρόμο της ζωής χρειάζονται αμφότερα ''The Light and Shade of Things'', ''Part IX'', μόνο κλάμα, αναμνήσεις ζωντανεύουν στο ''Part XI'' και το ''(VII) Acquiescence'' μαγεύει με την ομορφιά του. Ψυχική κάθαρση στο ''The Eleventh Hour'' και η πλατωνική πλάνη των αισθήσεων, όπως και η σημαντικότητα της διγνωμίας που ως αποτέλεσμα προκύπτει, αποκαλύπτονται πλήρως στο ''Point of View'' (πουτάνα όλα). Η μπάντα αποχωρεί και επιστρέφει για encore- ''Through Different Eyes'' με αντάλλαγμα την ψυχή μου, ''Monument'' και food for thought για μια αιωνιότητα. Σε όλη τη διάρκεια της εμφάνισής της, η μπάντα διαθέτει κρυστάλλινο ήχο, θερμότατη επικοινωνία με το κοινό- οι 2 πλευρές ενώνονται με ισχυρούς δεσμούς αφοσίωσης- και επιβλητικότατη σκηνική παρουσία: η σκηνή ανήκει στον Ray Alder (Vocals), ο Joey Vera (Bass) οπλοφορεί και πυροβολεί, ο Bobby Jarzombek (Drums) είναι μορφάρα, ενώ ο Jim Matheos (Guitars), όντας προσηλωμένος στο έργο του, δημιουργεί ένα δικό του σύμπαν εντός του οποίου κινείται και μας παρασέρνει άπαντες. Nothing left to say. Setlist From the Rooftops Life in Still Water One Part III Seven Stars One Thousand Fires A Handful of Doubt Firefly The Light and Shade of Things Part IX Part XI (VII) Acquiescence The Eleventh Hour Point of View   Through Different Eyes Monument Η Archangel διοργάνωσε μια εξαίσια συναυλία. Από την άλλη, οι Fates Warning, σε 105 λεπτά και με 15 κομμάτια, εμπλούτισαν τον ψυχικό μας κόσμο με πολύτιμα συναισθήματα, ενώ επιβεβαίωσαν πως αποτελούν τους masters του Progressive Metal. Και'γω έμεινα να αναρωτιέμαι γιατί αρθρογραφώ, γιατί κάνω εκπομπές, γενικά γιατί αναπνέω αυτήν την μουσική. Is it passion or just an obsession?