by Maria Sarantou
Το καλοκαίρι ακόμα δεν έχει καταλήξει πότε θα έρθει για τα καλά. Έτσι, η δεύτερη και τελευταία μέρα του Release ξεκίνησε με έναν ελαφρώς χειμωνιάτικο καιρό, αλλά ευτυχώς έκλεισε με μια καλοκαιρινή μουσική αύρα.
Με ένα μουντό ουρανό – από την βροχή που είχε ρίξει νωρίτερα, ένα δροσερό αεράκι και με τον κόσμο λιγοστό, βγήκαν στην σκηνή οι Cninese Basement. Κι όπως φάνηκε στην συνέχεια, ήταν το μόνο συγκρότημα που βγήκε στην ώρα του, γεγονός που δεν επηρέασε ιδιαίτερα την διάθεσή μας.
Τα τέσσερα παιδιά από την Θεσσαλονίκη, με τα ηλεκτρικά έγχορδα, τα ντραμς και τα κρουστά, «βαράγανε» μουσικά αλλά και στιχουργικά την μισή ώρα που διήρκησε το πρόγραμμά τους και μας έπαιξαν δυναμικά τις πανκ μουσικές τους.
Με μισή ώρα καθυστέρηση λόγω της βροχής που έπιασε ξανά, βγήκαν στην σκηνή οι Omega Ray και επειδή ο χρόνος τους περιορίστηκε, μας ανάγγειλαν και είπαν δύο τραγούδια τους : το Κυκλικός Χορός και ο Ξενιστής.
Μέλη των Last Drive, αλλά και νέα απαρτίζουν το γκρουπ, που με τα δυνατά ντραμς, τις ηλεκτρικές κιθάρες στο φουλ και την φωνή του Γιώργου Καρανικόλα, πήραμε μια καλή γεύση από την psychedelic rock μουσική τους.
Τι ώρα ακριβώς βγήκαν οι Kadebostany το έχουμε χάσει λίγο. Με το προσωπικό να συνδέει και να μαζεύει όσο μπορεί τα νερά από την σκηνή, ξεκίνησαν μερικά λεπτά μετά τις 19:30 και αφού είχε κόψει η μπόρα. Όμως με τον φόβο πιθανού ατυχήματος, η συναυλία διακόπηκε για μερικά λεπτά, για να σκεπάσουν με νάιλον και την μεγάλη κονσόλα.
Ο άνθρωπος που βρίσκονταν πίσω από αυτή, γελαστός και επικοινωνιακός, μιλούσε στο κοινό καλύπτοντας το κενό, αλλά και στην συνέχεια, μιλώντας μας για την «Δημοκρατία του Kadebostany», που όπως φαίνεται νόμος τους είναι η αγάπη, αφού όση ώρα ακούγαμε τον “ύμνο” τους, είχαν την δεξιά παλάμη τους ακουμπισμένη στην καρδιά.
Η νέα τραγουδίστρια του γκρουπ, ήταν χαμογελαστή και με δροσερή φωνή, αλλά και με μια μεγάλη γκαρνταρόμπα από κιθάρες που τις ενάλλαζε. Ακούσαμε τα Mind If I Stay, Invisible Man, Frozen to death, αλλά και μια διασκευή του Heroes του David Bowie. Στο τελείωμα μας έπαιξαν ένα νέο τραγούδι τους και το κοινό κρατούσε τον ρυθμό με παλαμάκια.
Η βροχή που ξεκίνησε ξανά στα μισά, δεν πτόησε ούτε εκείνους, αλλά ούτε το κοινό από κάτω που κρατώντας ομπρέλες ή φορώντας αδιάβροχα, απόλαυσε την ιδιαίτερη μουσική τους, με τα πνευστά να της δίνουν ένα τόνο μεγαλοπρέπειας.
Με την βροχή να έχει σταματήσει εδώ και ώρα, να έχει σκοτεινιάσει για τα καλά και η πλατεία να σφύζει από κόσμο, βγήκαν οι Archive. Τα κόκκινα και μπλε φώτα που χρωμάτιζαν την ατμόσφαιρα σαν σκηνή βγαλμένη από ταινία τρόμου, αλλά και το σκοτάδι που μετέτρεπε τους μουσικούς σε σκιές, μαζί με τις απόκοσμες εικόνες που πρόβαλλε το video wall πίσω τους, ταίριαζε απόλυτα με το ύφος της progressive rock μουσικής των πλείστων κομματιών τους και τις φωνές των τριών μελών που τραγουδούσαν.
Για περίπου μία ώρα και δεκαπέντε λεπτά, στα τραγούδια εναλλάσσονταν οι δύο αντρικές με την μία γυναικεία φωνή, σε ένα συνεχές σετ: Bullets, Controlling Crowds , αλλά και τα πολύ δημοφιλή You make me feel και Fuck you με τον κόσμο να τραγουδάει δυνατά μαζί τους. Την εμφάνισή τους έκλεισαν με την δυνατή εκτέλεση του Numb, με τον κόσμο να έχει πάρει φωτιά, με τα χέρια ψηλά και να ζει έντονα τις στιγμές. Ήταν καταπληκτική η εμφάνιση των Archive και η δυναμική της ροκ μουσικής τους μας γέμισε ενέργεια.
[caption id="attachment_69375" align="alignnone" width="1024"]
Φωτο: Μαρία Σαράντου[/caption]
Και εκεί, γύρω στις 23:30 βγήκε και το τελευταίο συγκρότημα της βραδιάς, οι Thievery Corporation. Εννιά μέλη – μουσικοί και τραγουδιστές – απάρτιζαν την σχεδόν δίωρη εμφάνισή τους με τα δύο encore. Το μουσικά πολυδιάστατο γκρουπ, μας ταξίδεψε σε τόπους και σε ρυθμούς με τα τραγούδια του: indie rock αλλά και oriental, reggae, hip – hop, downtempo και με γαλλικούς στίχους (με το ινδικό σιτάρ και τα κρουστά να δίνουν το ιδιαίτερο μουσικό τους άρωμα σε κάποια κομμάτια), αλλά και με τους δύο ράπερ και τις δύο τραγουδίστριες να εναλλάσσονται μαζί με τα μέρη που μας πήγαιναν: Until The Morning, The Richest, Man In Babylon, Amerimacka, The Heart’s A Lonely Hunter, Fight To Survive, Ghetto Matrix.
Οι δύο κιθαρίστες ήταν πολύ ενεργοί πάνω στην σκηνή: ο ένας ψηλός με μακριά μαλλιά πηγαινοερχόταν από την μία άκρη στην άλλη όσο έπαιζε και ο άλλος, χαμογελαστός, μας χάρισε όμορφες ακουστικές στιγμές παίζοντας άναρχα την κιθάρα του ενώ την είχε ακουμπήσει κάτω.
Επίσης, οι δύο ράπερ τραγουδούσαν και κινούνταν στην σκηνή με την απαραίτητη δυναμική αυτών των τραγουδιών: στο Warning Shot ο τραγουδιστής κατέβηκε από την σκηνή, ανέβηκε στα κάγκελα με τον κόσμο που ήταν κοντά του να ζητωκραυγάζει.
Όταν το συγκρότημα χαιρέτησε την πρώτη φορά, το πλήθος χτυπούσε τα διαχωριστικά κάγκελα στον ίδιο ρυθμό με τα παλαμάκια που ακούγονταν στην πλατεία. Το συγκρότημα βγήκε και το μουσικό πάρτι συνεχίστηκε, έργο που το ζητήσαμε και το είδαμε δύο φορές. Η «ψυχή» του συγκροτήματος, βγήκε πίσω από την κονσόλα και με μια κιθάρα συνόδεψε μερικά τραγούδια και ήταν αυτός που μας γνώρισε έναν - έναν όλους τους μουσικούς και τους τραγουδιστές στο τέλος της συναυλίας.
Με την βροχή που έριξε να έχει ξεπλύνει και καθαρίσει την ατμόσφαιρα, οι μουσικές που ακούστηκαν βρήκαν ακόμα περισσότερο πρόσφορο έδαφος για να ανθίσουν και το καταστάλαγμα του συναισθήματος που έμεινε ήταν ότι μόλις έζησες μια όμορφη μουσική βραδιά.
Με ένα μουντό ουρανό – από την βροχή που είχε ρίξει νωρίτερα, ένα δροσερό αεράκι και με τον κόσμο λιγοστό, βγήκαν στην σκηνή οι Cninese Basement. Κι όπως φάνηκε στην συνέχεια, ήταν το μόνο συγκρότημα που βγήκε στην ώρα του, γεγονός που δεν επηρέασε ιδιαίτερα την διάθεσή μας.
Τα τέσσερα παιδιά από την Θεσσαλονίκη, με τα ηλεκτρικά έγχορδα, τα ντραμς και τα κρουστά, «βαράγανε» μουσικά αλλά και στιχουργικά την μισή ώρα που διήρκησε το πρόγραμμά τους και μας έπαιξαν δυναμικά τις πανκ μουσικές τους.
Με μισή ώρα καθυστέρηση λόγω της βροχής που έπιασε ξανά, βγήκαν στην σκηνή οι Omega Ray και επειδή ο χρόνος τους περιορίστηκε, μας ανάγγειλαν και είπαν δύο τραγούδια τους : το Κυκλικός Χορός και ο Ξενιστής.
Μέλη των Last Drive, αλλά και νέα απαρτίζουν το γκρουπ, που με τα δυνατά ντραμς, τις ηλεκτρικές κιθάρες στο φουλ και την φωνή του Γιώργου Καρανικόλα, πήραμε μια καλή γεύση από την psychedelic rock μουσική τους.
Τι ώρα ακριβώς βγήκαν οι Kadebostany το έχουμε χάσει λίγο. Με το προσωπικό να συνδέει και να μαζεύει όσο μπορεί τα νερά από την σκηνή, ξεκίνησαν μερικά λεπτά μετά τις 19:30 και αφού είχε κόψει η μπόρα. Όμως με τον φόβο πιθανού ατυχήματος, η συναυλία διακόπηκε για μερικά λεπτά, για να σκεπάσουν με νάιλον και την μεγάλη κονσόλα.
Ο άνθρωπος που βρίσκονταν πίσω από αυτή, γελαστός και επικοινωνιακός, μιλούσε στο κοινό καλύπτοντας το κενό, αλλά και στην συνέχεια, μιλώντας μας για την «Δημοκρατία του Kadebostany», που όπως φαίνεται νόμος τους είναι η αγάπη, αφού όση ώρα ακούγαμε τον “ύμνο” τους, είχαν την δεξιά παλάμη τους ακουμπισμένη στην καρδιά.
Η νέα τραγουδίστρια του γκρουπ, ήταν χαμογελαστή και με δροσερή φωνή, αλλά και με μια μεγάλη γκαρνταρόμπα από κιθάρες που τις ενάλλαζε. Ακούσαμε τα Mind If I Stay, Invisible Man, Frozen to death, αλλά και μια διασκευή του Heroes του David Bowie. Στο τελείωμα μας έπαιξαν ένα νέο τραγούδι τους και το κοινό κρατούσε τον ρυθμό με παλαμάκια.
Η βροχή που ξεκίνησε ξανά στα μισά, δεν πτόησε ούτε εκείνους, αλλά ούτε το κοινό από κάτω που κρατώντας ομπρέλες ή φορώντας αδιάβροχα, απόλαυσε την ιδιαίτερη μουσική τους, με τα πνευστά να της δίνουν ένα τόνο μεγαλοπρέπειας.
Με την βροχή να έχει σταματήσει εδώ και ώρα, να έχει σκοτεινιάσει για τα καλά και η πλατεία να σφύζει από κόσμο, βγήκαν οι Archive. Τα κόκκινα και μπλε φώτα που χρωμάτιζαν την ατμόσφαιρα σαν σκηνή βγαλμένη από ταινία τρόμου, αλλά και το σκοτάδι που μετέτρεπε τους μουσικούς σε σκιές, μαζί με τις απόκοσμες εικόνες που πρόβαλλε το video wall πίσω τους, ταίριαζε απόλυτα με το ύφος της progressive rock μουσικής των πλείστων κομματιών τους και τις φωνές των τριών μελών που τραγουδούσαν.
Για περίπου μία ώρα και δεκαπέντε λεπτά, στα τραγούδια εναλλάσσονταν οι δύο αντρικές με την μία γυναικεία φωνή, σε ένα συνεχές σετ: Bullets, Controlling Crowds , αλλά και τα πολύ δημοφιλή You make me feel και Fuck you με τον κόσμο να τραγουδάει δυνατά μαζί τους. Την εμφάνισή τους έκλεισαν με την δυνατή εκτέλεση του Numb, με τον κόσμο να έχει πάρει φωτιά, με τα χέρια ψηλά και να ζει έντονα τις στιγμές. Ήταν καταπληκτική η εμφάνιση των Archive και η δυναμική της ροκ μουσικής τους μας γέμισε ενέργεια.
[caption id="attachment_69375" align="alignnone" width="1024"] Φωτο: Μαρία Σαράντου[/caption]
Και εκεί, γύρω στις 23:30 βγήκε και το τελευταίο συγκρότημα της βραδιάς, οι Thievery Corporation. Εννιά μέλη – μουσικοί και τραγουδιστές – απάρτιζαν την σχεδόν δίωρη εμφάνισή τους με τα δύο encore. Το μουσικά πολυδιάστατο γκρουπ, μας ταξίδεψε σε τόπους και σε ρυθμούς με τα τραγούδια του: indie rock αλλά και oriental, reggae, hip – hop, downtempo και με γαλλικούς στίχους (με το ινδικό σιτάρ και τα κρουστά να δίνουν το ιδιαίτερο μουσικό τους άρωμα σε κάποια κομμάτια), αλλά και με τους δύο ράπερ και τις δύο τραγουδίστριες να εναλλάσσονται μαζί με τα μέρη που μας πήγαιναν: Until The Morning, The Richest, Man In Babylon, Amerimacka, The Heart’s A Lonely Hunter, Fight To Survive, Ghetto Matrix.
Οι δύο κιθαρίστες ήταν πολύ ενεργοί πάνω στην σκηνή: ο ένας ψηλός με μακριά μαλλιά πηγαινοερχόταν από την μία άκρη στην άλλη όσο έπαιζε και ο άλλος, χαμογελαστός, μας χάρισε όμορφες ακουστικές στιγμές παίζοντας άναρχα την κιθάρα του ενώ την είχε ακουμπήσει κάτω.
Επίσης, οι δύο ράπερ τραγουδούσαν και κινούνταν στην σκηνή με την απαραίτητη δυναμική αυτών των τραγουδιών: στο Warning Shot ο τραγουδιστής κατέβηκε από την σκηνή, ανέβηκε στα κάγκελα με τον κόσμο που ήταν κοντά του να ζητωκραυγάζει.
Όταν το συγκρότημα χαιρέτησε την πρώτη φορά, το πλήθος χτυπούσε τα διαχωριστικά κάγκελα στον ίδιο ρυθμό με τα παλαμάκια που ακούγονταν στην πλατεία. Το συγκρότημα βγήκε και το μουσικό πάρτι συνεχίστηκε, έργο που το ζητήσαμε και το είδαμε δύο φορές. Η «ψυχή» του συγκροτήματος, βγήκε πίσω από την κονσόλα και με μια κιθάρα συνόδεψε μερικά τραγούδια και ήταν αυτός που μας γνώρισε έναν - έναν όλους τους μουσικούς και τους τραγουδιστές στο τέλος της συναυλίας.
Με την βροχή που έριξε να έχει ξεπλύνει και καθαρίσει την ατμόσφαιρα, οι μουσικές που ακούστηκαν βρήκαν ακόμα περισσότερο πρόσφορο έδαφος για να ανθίσουν και το καταστάλαγμα του συναισθήματος που έμεινε ήταν ότι μόλις έζησες μια όμορφη μουσική βραδιά.
