by Theodore Kritikos
Κυριακή 09/10/16. Η Νύχτα του Λύκου έφτασε. Είναι η δεύτερη φορά που παρακολουθώ live τους Moonspell. Η προσμονή, τεράστια. Και, απ'ό,τι φαίνεται, όχι μόνο η δική μου. Πολύς κόσμος αποφάσισε να παρευρεθεί σε αυτήν τη Γιορτή (σ.σ.: αναμενόμενο- η goth υποκουλτούρα ανέκαθεν είχε πέραση), η οποία πραγματοποιήθηκε στο Κύτταρο. Στις 19:30 οι πόρτες του venue άνοιξαν και η μυσταγωγία ξεκίνησε. Ή ίσως και όχι.
Σίγουρα όχι. Και αυτό γιατί στις 20:20 και για 30 λεπτά, στην σκηνή βρίσκονται οι Eleine, Symphonic Metal σχήμα, το οποίο πιστεύει πως θα πετύχει, βάζοντας την Eleine να χορεύει oriental (κοινώς, να κουνιέται ακαλαίσθητα, πετώντας τα όλα έξω). Με άλλα λόγια, <<οι metalheads είναι γνωστά χάπατα με τις frontwomen, οπότε ας βάλουμε μια γκόμενα να τρίβεται και να νιαουρίζει ημίγυμνη και all good>>. Uhm, nope. Cheesy μέχρι αηδίας σκηνική παρουσία, με κάκιστο ήχο (σ.σ.: μόνο τα Keyboards ακούγονται καθαρά- είναι και το μόνο decent στοιχείο του σχήματος), ενώ η επικοινωνία με το κοινό προκαλεί αναγούλα (σ.σ.: δεν υπάρχει κάποιος να πει στον Rikard Ekberg ότι γελοιοποιείται όποτε απευθύνεται σε αυτό;). Τεχνική αρτιότητα διαθέτουν και με το παραπάνω, αλλά τι να το κάνεις όταν το όλο πακέτο είναι ένα μαύρο χάλι; Φυσικά, την κατάσταση δεν τη σώζουν οι συνθέσεις (σ.σ.: ''Land Beyond Sanity'', ''Gathering Storm'', ''A Sin'', ''Death Incarnate'', ''Break Take Live'') που αφήνουν ασυγκίνητους έως αδιάφορους τους παρευρισκόμενους. Πάντως, δεν είναι αδιάφοροι. Απλά, ενοχλητικοί. Selfie κανείς;
Η ώρα είναι 21:10 και στην σκηνή εμφανίζονται οι Paradis- The Foreshadowing θέλω να πω, συγνώμη. Οι άνθρωποι δεν είναι βαρετοί. Είναι ΠΟΛΥ βαρετοί. Ούτε τo Zanax όταν το πρωτοπαίρνεις τέτοια υπνηλία. Το μαρτύριο κρατά 50 λεπτά και 9 τραγούδια (''Ishtar'', ''Fall of Heroes'', ''Two Horizons'', ''New Babylon'', ''The Forsaken Son'', ''Oionos'', ''17'', ''Departure'', ''Havoc'') και σαν να μη φτάνει αυτό, το Gothic/Doom Metal συγκρότημα πλαισιώνεται από κάκιστο ήχο που χαντακώνει όργανα και φωνές και επικοινωνία με το κοινό που φέρνει περισσότερο σε νανούρισμα. Ναι, ok, τα μέλη του διαθέτουν τεχνική αρτιότητα, αλλά μόνο με αυτή δεν πας μπροστά. Τουλάχιστον, είναι πρωτότυπο σχήμα και όχι κακέκτυπο *cough*, να'το πάλι, καλέ, τι συμβαίνει; Μισό, ξέρω τι. Γελοιογραφία συμβαίνει. Και, ειλικρινά, απορώ με τον αριθμό των ατόμων που χειροκροτούν την μπάντα (αριθμός που αυξάνεται σταδιακά μόνο από τη μέση της εμφάνισης και μετά, και πάλι ενώ η πλειοψηφία των παρευρισκομένων δικαιολογημένα κοιμάται όρθια). Πάτε καλά, ρε;
Η ώρα είναι 22:20 και, επιτέλους, η μυσταγωγία ξεκινά. Σκοτεινή λαογραφία, Μακάβρια ποίηση, Αριστερό μονοπάτι. Οι Moonspell εμφανίζονται στην σκηνή, μπροστά σε ένα κοινό που για λίγο δεν κάνει sold out την εμφάνιση του Gothic Metal σχήματος. Το σήμα εκκίνησης δίνεται με το ''Breathe (Until We Are No More)'', κατά την εκτέλεση του οποίου επικρατεί καθολικός εκστασιασμός, ενώ τα δίνουμε όλα για όλα <<Before we go ''Extinct''>>. Το ''Night Eternal'' προμηνύει μια Νύχτα Αιώνια (σ.σ.: προφανώς, pun καραintended), η οποία βιώνεται στο maximum λόγω μαζικής χρήσης ''Opium'', μετά το πέρας των παρενεργειών του οποίου, λαμβάνει χώρα το rude awakening του ''Awake!''. Το ''The Last of Us'' μας υπενθυμίζει πως ο έρωτας είναι απόλυτη ευχή και κατάρα (σ.σ.: σάμπως ξεχνιέται;), το ''Medusalem'' μας ταξιδεύει με την ανατολίτικη essence του σε χώρες μακρινές και μαγικές, ενώ το ''Ruin & Misery'' μας θυμίζει τους πραγματικά ερωτευμένους εραστές που μέχρι και σε αυτοκτονία προβαίνουν μαζί, ο ένας για χάρη του άλλου. Η φωνή της Maxi Nil των Jaded Star συνοδεύει το σχήμα στο ''Luna'', με αποτέλεσμα μια πανέμορφη καλλιτεχνική συνουσία, το ''Malignia'' κάνει μνεία στις μοχθηρές θηλυκές υπάρξεις και, στο σημείο αυτό, ο Fernando Ribeiro αλλάζει outfit για την αναπαράσταση του ''Vampiria'', που μετατρέπεται έτσι σε άκρως θεατρική. Το ''An Erotic Alchemy'' αποτελεί ιδανικό τραγούδι για ερωτικές περιπτύξεις, το ''Atægina'' τιμά την αρχαία θεότητα της Ιβηρικής Χερσονήσου και στο ''Alma Mater'' σείεται, όπως είναι φυσικό, ολόκληρος ο συναυλιακός χώρος- ακόμα και στα Πορτογαλικά σημεία του κομματιού. Το σχήμα αποχωρεί και επιστρέφει για encore, αποτελούμενο από το σεμιναριακό στη δομή του ''Everything Invaded'', το ταιριαστό για τους καιρούς που βιώνουμε ''The Future Is Dark'', κατά την εκτέλεση του οποίου πέφτει αφρός με τη μορφή χιονιού στην σκηνή, και, φυσικά, το ''Full Moon Madness'', όπου η μυσταγωγία φτάνει στην κορύφωσή της, κοινώς γίνεται της πουτάνας. Σε όλη τη διάρκεια της εμφάνισής του, το συγκρότημα διαθέτει κρυστάλλινο ήχο, ειλικρινή και θερμή επικοινωνία με τους fans και θαυμάσια σκηνική παρουσία. We're all under the (Moon)spell.
Setlist
Breathe (Until We Are No More)
Extinct
Night Eternal
Opium
Awake!
The Last of Us
Medusalem
Ruin & Misery
Luna
Malignia
Vampiria
An Erotic Alchemy
Atægina
Alma Mater
Everything Invaded
The Future Is Dark
Full Moon Madness
H Playfalse, τηρώντας ρητά το timetable, διοργάνωσε ένα εξαίσιο event. Από την άλλη, οι Moonspell, σε 90 λεπτά και με 17 κομμάτια, επιβεβαίωσαν πως είναι masters στο Είδος τους και μαζί μας γιόρτασαν τη Νύχτα του Λύκου. Μέχρι την επόμενη...
Η ώρα είναι 21:10 και στην σκηνή εμφανίζονται οι Paradis- The Foreshadowing θέλω να πω, συγνώμη. Οι άνθρωποι δεν είναι βαρετοί. Είναι ΠΟΛΥ βαρετοί. Ούτε τo Zanax όταν το πρωτοπαίρνεις τέτοια υπνηλία. Το μαρτύριο κρατά 50 λεπτά και 9 τραγούδια (''Ishtar'', ''Fall of Heroes'', ''Two Horizons'', ''New Babylon'', ''The Forsaken Son'', ''Oionos'', ''17'', ''Departure'', ''Havoc'') και σαν να μη φτάνει αυτό, το Gothic/Doom Metal συγκρότημα πλαισιώνεται από κάκιστο ήχο που χαντακώνει όργανα και φωνές και επικοινωνία με το κοινό που φέρνει περισσότερο σε νανούρισμα. Ναι, ok, τα μέλη του διαθέτουν τεχνική αρτιότητα, αλλά μόνο με αυτή δεν πας μπροστά. Τουλάχιστον, είναι πρωτότυπο σχήμα και όχι κακέκτυπο *cough*, να'το πάλι, καλέ, τι συμβαίνει; Μισό, ξέρω τι. Γελοιογραφία συμβαίνει. Και, ειλικρινά, απορώ με τον αριθμό των ατόμων που χειροκροτούν την μπάντα (αριθμός που αυξάνεται σταδιακά μόνο από τη μέση της εμφάνισης και μετά, και πάλι ενώ η πλειοψηφία των παρευρισκομένων δικαιολογημένα κοιμάται όρθια). Πάτε καλά, ρε;
Η ώρα είναι 22:20 και, επιτέλους, η μυσταγωγία ξεκινά. Σκοτεινή λαογραφία, Μακάβρια ποίηση, Αριστερό μονοπάτι. Οι Moonspell εμφανίζονται στην σκηνή, μπροστά σε ένα κοινό που για λίγο δεν κάνει sold out την εμφάνιση του Gothic Metal σχήματος. Το σήμα εκκίνησης δίνεται με το ''Breathe (Until We Are No More)'', κατά την εκτέλεση του οποίου επικρατεί καθολικός εκστασιασμός, ενώ τα δίνουμε όλα για όλα <<Before we go ''Extinct''>>. Το ''Night Eternal'' προμηνύει μια Νύχτα Αιώνια (σ.σ.: προφανώς, pun καραintended), η οποία βιώνεται στο maximum λόγω μαζικής χρήσης ''Opium'', μετά το πέρας των παρενεργειών του οποίου, λαμβάνει χώρα το rude awakening του ''Awake!''. Το ''The Last of Us'' μας υπενθυμίζει πως ο έρωτας είναι απόλυτη ευχή και κατάρα (σ.σ.: σάμπως ξεχνιέται;), το ''Medusalem'' μας ταξιδεύει με την ανατολίτικη essence του σε χώρες μακρινές και μαγικές, ενώ το ''Ruin & Misery'' μας θυμίζει τους πραγματικά ερωτευμένους εραστές που μέχρι και σε αυτοκτονία προβαίνουν μαζί, ο ένας για χάρη του άλλου. Η φωνή της Maxi Nil των Jaded Star συνοδεύει το σχήμα στο ''Luna'', με αποτέλεσμα μια πανέμορφη καλλιτεχνική συνουσία, το ''Malignia'' κάνει μνεία στις μοχθηρές θηλυκές υπάρξεις και, στο σημείο αυτό, ο Fernando Ribeiro αλλάζει outfit για την αναπαράσταση του ''Vampiria'', που μετατρέπεται έτσι σε άκρως θεατρική. Το ''An Erotic Alchemy'' αποτελεί ιδανικό τραγούδι για ερωτικές περιπτύξεις, το ''Atægina'' τιμά την αρχαία θεότητα της Ιβηρικής Χερσονήσου και στο ''Alma Mater'' σείεται, όπως είναι φυσικό, ολόκληρος ο συναυλιακός χώρος- ακόμα και στα Πορτογαλικά σημεία του κομματιού. Το σχήμα αποχωρεί και επιστρέφει για encore, αποτελούμενο από το σεμιναριακό στη δομή του ''Everything Invaded'', το ταιριαστό για τους καιρούς που βιώνουμε ''The Future Is Dark'', κατά την εκτέλεση του οποίου πέφτει αφρός με τη μορφή χιονιού στην σκηνή, και, φυσικά, το ''Full Moon Madness'', όπου η μυσταγωγία φτάνει στην κορύφωσή της, κοινώς γίνεται της πουτάνας. Σε όλη τη διάρκεια της εμφάνισής του, το συγκρότημα διαθέτει κρυστάλλινο ήχο, ειλικρινή και θερμή επικοινωνία με τους fans και θαυμάσια σκηνική παρουσία. We're all under the (Moon)spell.
Setlist
Breathe (Until We Are No More)
Extinct
Night Eternal
Opium
Awake!
The Last of Us
Medusalem
Ruin & Misery
Luna
Malignia
Vampiria
An Erotic Alchemy
Atægina
Alma Mater
Everything Invaded
The Future Is Dark
Full Moon Madness
H Playfalse, τηρώντας ρητά το timetable, διοργάνωσε ένα εξαίσιο event. Από την άλλη, οι Moonspell, σε 90 λεπτά και με 17 κομμάτια, επιβεβαίωσαν πως είναι masters στο Είδος τους και μαζί μας γιόρτασαν τη Νύχτα του Λύκου. Μέχρι την επόμενη...
