Είναι μια από αυτές τις συναυλιακές μέρες και ειδικά νύχτες που έχεις να καυχιέσαι ότι ήσουν παρόν, πάντα για τα δικά σου μεγάλα η μικρά μουσικά βιώματα. Δεν θα αναφερθώ σε ιστορικά στοιχεία και δεδομένα για το συγκρότημα μπάντα, ποτέ δεν ήμουν καλός σε αυτό το κομμάτι της μουσικής.
Μια μπάντα που μετράει 32 χρόνια θητείας πλέον και ανήκει σε μια ειδική κατηγορία που έχω δημιουργήσει στο δικό μου μυαλό και είναι πάντα αυτή των Magnetic Fields.
Θα έβαζα στοίχημα την φτωχή πλην τίμια δισκοθήκη μου ότι δεν θα τους βλέπαμε ποτέ στην χώρα μας, όπως έχει συμβεί με αμέτρητους άλλους καλλιτέχνες. Έτσι όταν γίνεται η ανακοίνωση της επίσκεψης τους είναι η στιγμή που λες ότι υπάρχει συναυλιακή ελπίδα φωτός.
Όσοι έχουν δει την ταινία High Fidelity του Nick Hornby θα θυμούνται την περίφημη σκηνή στο δισκοπωλείο όταν οι δυο υπάλληλοι εν μέσω του ιδιοκτήτη τσακώνονται για το καινούργιο τραγούδι των Belle and Sebastien. Εγώ πάντα φανταζόμουν στην θέση των Σκωτσέζων τους χθεσινοβραδινούς επισκέπτες μας με ένα τραγούδι από το 69 love songs.
Ο δίσκος που είχε την τιμητική του με τα περισσότερα τραγούδια από τα τριάντα σε αριθμό σύμφωνα με το playlist που μας χάρισε ο ηχολήπτης του Floyd.
Τη συναυλία άνοιξε ο συμπαθέστατος Ed Dowie που δυστυχώς πρόλαβα σε δυο τρία τραγούδια του μόνο. Μου άρεσε, όπως μου άρεσε και η διάθεση του να επικοινωνήσει με το ελληνικό κοινό, ενημερώνοντας μας, μέσα από ένα ηχογραφημένο μήνυμα στα ελληνικά πως του αρέσουν τα κέϊκ και συμφωνούμε μαζί του πως αυτό δεν είναι κακό. Μας έβαλε στο κλίμα για το τι θα ακολουθούσε και οι Αμερικανοί φίλοι μας ήταν Άγγλοι στην ώρα τους. Το μακροχρόνιο δέσιμο των μελών σε συναυλιακούς χώρους και η άνεση στην παρουσίαση των τραγουδιών ήταν από το ξεκίνημα εμφανές.
Η χαρακτηριστική φωνή του τραγουδιστή Stephin Merritt, συνεπικουρούμενη από την κυρία του σχήματος Shirley Simms, δεσπόζει στην κατάμεστη σχεδόν αίθουσα. Οι παρευρισκόμενοι δείχνουν να γνωρίζουν τα τραγούδια, ειδικά όταν ακούστηκαν το “Book of Love” και το “All my Little Words”, δείγμα ότι έχουν το δικό τους φανατικό κοινό στην χώρα μας που επιτέλους δικαιώνεται για αυτήν την αγάπη στην μουσική τους.
Η εμφάνισή των Magnetic Fields είχε ενέργεια και αρμονικό μουσικό δέσιμο και εισέπραξαν αρκετή ζεστασιά από το ελληνικό κοινό. Από τις συναυλίες που επίσης θα λέμε κάλλιο αργά ποτέ.
Καθώς η ώρα περνούσε δίχως να το καταλάβουμε, έφτασε η ώρα που αποχώρησαν από τη σκηνή. Το ρυθμικό χειροκρότημα τους έφερε γρήγορα πίσω για το καθιερωμένο encore και έπαιξαν το Chicken with its Head cut off, ενώ στον αποχαιρετισμό κινηματογράφησαν το κοινό με το κινητό τους.
Τέλος για ανακαινισμένο Floyd, πρώην Πειραιώς Academy να δώσω τα εύσημα στους ανθρώπους του για την όμορφη ανακαίνιση του χώρου, πάντα τέτοιες απρόβλεπτες προσκλήσεις συγκροτημάτων να ευχηθώ”.
