από Nikos Mathiopoulos
Μια βραδιά όπου το παρελθόν συνάντησε το παρόν, το progressive metal ξέφυγε από τα στεγανά του και οι Ελβετοί μάς υπενθύμισαν γιατί ορισμένα συγκροτήματα δεν μπαίνουν σε καμία απολύτως σύγκριση.
Παρασκευή 30 Οκτωβρίου 2026 – Gagarin 205 Live Music Space
Πριν από μερικές ημέρες, μέσα από τις σελίδες του Sinavlia.gr, έγραφα για τις τρεις προηγούμενες φορές που είχα την τύχη να παρακολουθήσω τους CORONER ζωντανά. Ηράκλειο το 2018, Μπολόνια το 2023, Βόλος το 2026.
Τρεις διαφορετικές συναυλίες, τρεις διαφορετικές εμπειρίες και ένα κοινό συμπέρασμα: αυτοί οι τύποι δεν είναι κανονικοί.
Έκλεινα εκείνο το αφιέρωμα με την προσμονή της τέταρτης συνάντησης. Την Παρασκευή 30 Οκτωβρίου, στο Gagarin 205, ήρθε η ώρα να διαπιστώσω εάν υπήρχε κάτι ακόμη που μπορούσαν να μου προσφέρουν.
Υπήρχε. Και μάλιστα πολύ περισσότερο απ' όσο περίμενα.
Γιατί, όσο καλά κι αν γνωρίζεις τη μουσική ενός συγκροτήματος, όσο κι αν έχεις λιώσει τους δίσκους του, υπάρχουν βραδιές που σου υπενθυμίζουν ότι η ζωντανή μουσική εξακολουθεί να είναι μια εντελώς διαφορετική υπόθεση.
Και η συγκεκριμένη βραδιά είχε επιπλέον δύο πολύ σοβαρούς λόγους για να βρεθεί κανείς από νωρίς στη Λιοσίων.
CRYPTIC SHIFT – Το μέλλον δεν ζητάει την άδεια κανενός
Οι Βρετανοί CRYPTIC SHIFT είχαν αναλάβει το δύσκολο έργο να ανοίξουν μια συναυλία με δύο συγκροτήματα που κουβαλούν τη δική τους, ιδιαίτερη ιστορία στον ευρωπαϊκό metal ήχο.
Αλλά η μουσική τους δεν είναι φτιαγμένη για να λειτουργεί ως ευχάριστο ζέσταμα.
Εδώ μιλάμε για μια κανονική επίθεση τεχνικής παράνοιας. Progressive death/thrash, αλλεπάλληλες αλλαγές, δαιδαλώδεις συνθετικές διαδρομές και μια σχεδόν αρρωστημένη εμμονή με τη λεπτομέρεια.
Οι CRYPTIC SHIFT ανήκουν σε εκείνη την κατηγορία συγκροτημάτων που δεν ενδιαφέρονται ιδιαίτερα εάν ο ακροατής μπορεί να ακολουθήσει με την πρώτη όσα συμβαίνουν. Και αυτό είναι μέρος της γοητείας τους.
Η μουσική τους απαιτεί συγκέντρωση. Δεν σου προσφέρει εύκολα ρεφρέν, ούτε συμβατικές δομές για να πιαστείς. Σε πετάει από τη μία ιδέα στην επόμενη και, πριν προλάβεις να καταλάβεις πού βρίσκεσαι, έχει ήδη αλλάξει κατεύθυνση.
Οι επιρροές από DEATH, ATHEIST, CYNIC και την πιο εξωστρεφή πλευρά του τεχνικού extreme metal είναι εμφανείς, αλλά το ενδιαφέρον βρίσκεται στο ότι οι Βρετανοί δεν αρκούνται στην απλή αναπαραγωγή τους.
Έχουν φιλοδοξία, έχουν μουσικές απαιτήσεις και, κυρίως, δεν φοβούνται να γίνουν δύσκολοι.
Δεν πρόκειται για μουσική που θα κερδίσει τους πάντες. Ούτε χρειάζεται.
Προσωπικά, προτιμώ χίλιες φορές μια μπάντα που προσπαθεί να φτάσει στα όρια των δυνατοτήτων της από μία ακόμη καλοκουρδισμένη μηχανή παραγωγής ανακυκλωμένων riffs.
Και ως εναρκτήριο σχήμα μιας τέτοιας βραδιάς, οι CRYPTIC SHIFT είχαν απόλυτο μουσικό νόημα.
DEPRESSIVE AGE – Πολύ μπροστά από την εποχή τους. Τόσο που ακόμη προσπαθούμε να τους προλάβουμε.
Εδώ, όμως, τα πράγματα απέκτησαν διαφορετικό ενδιαφέρον.
Οι Γερμανοί DEPRESSIVE AGE αποτελούν μία από εκείνες τις περιπτώσεις συγκροτημάτων που, ακούγοντάς τα σήμερα, συνειδητοποιείς πόσο άδικα μπορεί να αποδειχθούν ο χρόνος και η μουσική βιομηχανία απέναντι σε ορισμένους δημιουργούς.
Γιατί αυτοί οι τύποι ήταν πολύ πιο μπροστά από την εποχή τους.
Και δεν το γράφω ως μια συνηθισμένη δημοσιογραφική υπερβολή. Παρακολουθώντας τους στο Gagarin, ήταν σχεδόν εξοργιστικό να σκέφτεσαι πόσα διαφορετικά μουσικά ιδιώματα είχαν καταφέρει να συνδυάσουν ήδη από τα χρόνια που οι περισσότεροι προσπαθούσαν ακόμη να αποφασίσουν σε ποια σκηνή ανήκουν.
Τι ακριβώς έπαιζαν; Καλή ερώτηση.
Dark wave; Βεβαίως. Progressive metal με έντονη αύρα QUEENSRŸCHE; Και από αυτό. Alternative και grunge περάσματα που σε στιγμές έφερναν στον νου τους THERAPY?; Επίσης.
Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, μια ψυχρή, γερμανική, σχεδόν industrial αισθητική που σε έκανε να σκέφτεσαι τους RAMMSTEIN.
Μάλιστα, σε επίπεδο σκηνικής παρουσίας, υπήρχαν στιγμές που έμοιαζαν με μια περισσότερο progressive, σκοτεινή και εναλλακτική εκδοχή των RAMMSTEIN. Όχι επειδή προσπαθούσαν να τους αντιγράψουν, αλλά εξαιτίας εκείνης της επιβλητικής, αυστηρής και χαρακτηριστικά γερμανικής θεατρικότητας που εξέπεμπαν.
Μόνο που οι DEPRESSIVE AGE είχαν διαμορφώσει αυτή την ιδιαίτερη προσωπικότητα πολύ πριν η συγκεκριμένη αισθητική αποκτήσει τη μαζική αναγνώριση που γνώρισε αργότερα. Και αυτό λέει πολλά.
Το εντυπωσιακότερο ήταν ότι όλα αυτά τα ετερόκλητα στοιχεία δεν ακούγονταν σαν ένα πρόχειρο κολάζ επιρροών. Υπήρχε συνοχή, ταυτότητα και μια εντελώς προσωπική αντίληψη για το πώς μπορεί να ακούγεται το metal όταν αποφασίζει να βγει από το στενό του δωμάτιο και να κοιτάξει τι συμβαίνει στον υπόλοιπο μουσικό κόσμο.
Υπήρχαν σημεία όπου η ατμόσφαιρα παρέπεμπε περισσότερο σε κάποιο σκοτεινό alternative club παρά σε μια αμιγώς metal συναυλία. Και λίγο αργότερα, οι κιθάρες και οι συνθετικές αλλαγές επανέφεραν τα πράγματα σε progressive μονοπάτια.
Αυτή η εναλλαγή ήταν που έκανε την εμφάνισή τους τόσο ενδιαφέρουσα.
Ιδιαίτερη αναφορά αξίζει και στη σκηνική τους παρουσία. Δεν είχαμε να κάνουμε με μουσικούς που απλώς στέκονταν μπροστά στα όργανά τους και εκτελούσαν το υλικό τους. Υπήρχε ζωντάνια, εκφραστικότητα, επικοινωνία και μια θεατρικότητα που ταίριαζε απόλυτα με τον ιδιόμορφο χαρακτήρα των συνθέσεών τους.
Ο Jan Lubitzki, με εκείνη την ιδιαίτερη φωνή που ανέκαθεν αποτελούσε βασικό συστατικό της ταυτότητάς τους, έδινε στις ερμηνείες το απαραίτητο προσωπικό στίγμα.
Η συνολική εικόνα ήταν ενός συγκροτήματος που είχε ξεκάθαρη άποψη για το τι ήθελε να παρουσιάσει. Και αυτό είναι κάτι που δεν συναντάς τόσο συχνά όσο θα ήθελες.
Οι DEPRESSIVE AGE δεν υπήρξαν ποτέ απλώς μια ακόμη τεχνική metal μπάντα. Είχαν πάντοτε κάτι πιο σκοτεινό, πιο εσωστρεφές, περισσότερο πειραματικό και ταυτόχρονα πιο ελεύθερο στον τρόπο που αντιμετώπιζαν τη μουσική τους.
Ίσως τελικά αυτό να ήταν και το πρόβλημά τους.
Ήταν υπερβολικά διαφορετικοί για να χωρέσουν άνετα κάπου. Πολύ metal για το alternative κοινό, πολύ alternative για τους παραδοσιακούς μεταλλάδες και υπερβολικά ιδιόρρυθμοι για να τους διαχειριστεί εύκολα η μουσική βιομηχανία της εποχής τους.
Ακούγοντάς τους σήμερα, καταλαβαίνεις ότι ο χρόνος δικαίωσε τη μουσική τους, ακόμη κι αν δεν τους χάρισε ποτέ την αναγνώριση που ενδεχομένως άξιζαν.
Η πρώτη τους εμφάνιση στην Ελλάδα άργησε υπερβολικά. Αλλά τουλάχιστον μας έδωσε την ευκαιρία να διαπιστώσουμε ότι το συγκεκριμένο συγκρότημα έχει ακόμη πράγματα να πει.
Μια πραγματικά εξαιρετική εμφάνιση, με ουσία, χαρακτήρα και πολύ ωραία σκηνική παρουσία.
Και μια υπενθύμιση ότι μερικές φορές οι πραγματικά πρωτοπόροι δεν είναι εκείνοι που γεμίζουν στάδια, αλλά εκείνοι που ανοίγουν δρόμους τους οποίους ακολουθούν αργότερα οι υπόλοιποι.
Και κάπως έτσι, είχε φτάσει η ώρα για τον βασικό λόγο της παρουσίας μου εκεί.
CORONER – Δεν ήρθαν να μας θυμίσουν το παρελθόν. Ήρθαν να μας ισοπεδώσουν στο παρόν.
Έχω γράψει ήδη αρκετά για τους CORONER.
Για τον Tommy Vetterli, για τον Ron Broder, για την ιδιοφυΐα του Mental Vortex, για το πόσο μπροστά από την εποχή του υπήρξε το Grin. Για εκείνη την αδιανόητη ικανότητα των Ελβετών να συνδυάζουν την τεχνική πολυπλοκότητα με την επιθετικότητα, χωρίς το αποτέλεσμα να μετατρέπεται σε μια αποστειρωμένη επίδειξη μουσικών γνώσεων.
Δεν πρόκειται να επαναλάβω ολόκληρο το προηγούμενο αφιέρωμα.
Θα πω μόνο το εξής.
Τέταρτη φορά που τους έβλεπα και, για τέταρτη φορά, βρέθηκα να παρακολουθώ μουσικούς που μοιάζουν να λειτουργούν με κάποιο διαφορετικό νευρικό σύστημα από τους υπόλοιπους ανθρώπους.
Αυτό που συμβαίνει επί σκηνής με τους CORONER είναι σχεδόν εξοργιστικό.
Ο Tommy Vetterli εξακολουθεί να αποτελεί μια κατηγορία μόνος του. Ο τρόπος με τον οποίο χειρίζεται την κιθάρα, η ακρίβεια, η καθαρότητα, η φαινομενική ευκολία με την οποία περνά από τα κοφτά riffs σε εκείνα τα χαρακτηριστικά, σχεδόν εξωγήινα solos, είναι πραγματικά αξιοθαύμαστα.
Και το σημαντικότερο; Δεν υπάρχει ούτε μία περιττή νότα.
Δεν παίζει για να σου δείξει πόσο καλός είναι. Παίζει ακριβώς αυτό που χρειάζεται η σύνθεση.
Ο Ron Royce, από την άλλη, παραμένει εκείνη η χαρακτηριστική, σχεδόν απόκοσμη παρουσία που γνωρίζουμε εδώ και δεκαετίες. Το μπάσο του δεν ακολουθεί απλώς την κιθάρα. Έχει τη δική του φωνή, τον δικό του χώρο, τη δική του προσωπικότητα. Και τα τραχιά, αναγνωρίσιμα φωνητικά του εξακολουθούν να αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι αυτού του ψυχρού, μηχανικού και ταυτόχρονα βαθιά ανθρώπινου ήχου.
Όσο για τον Diego Rapacchietti, η συνεισφορά του είναι καθοριστική. Το να κάθεσαι πίσω από τα τύμπανα των CORONER δεν είναι ακριβώς η ευκολότερη δουλειά στον κόσμο. Απαιτεί τρομακτική ακρίβεια, αντίληψη και απόλυτη σύνδεση με όσα συμβαίνουν γύρω σου.
Και το συγκεκριμένο σχήμα διαθέτει αυτή τη σύνδεση στον μέγιστο βαθμό.
Δεν υπάρχουν κενά. Δεν υπάρχουν αμήχανες στιγμές. Δεν υπάρχει η παραμικρή αίσθηση ότι κάποιος προσπαθεί να προλάβει τον άλλον.
Μία ενιαία μουσική μηχανή. Μόνο που αυτή η μηχανή έχει ψυχή.
Το Dissonance Theory και η αξία τού να παραμένεις δημιουργικά ζωντανός
Ένα από τα πράγματα που εκτιμώ περισσότερο στους CORONER είναι ότι δεν αντιμετωπίζουν το παρελθόν τους σαν σωσίβιο.
Το Dissonance Theory δεν κυκλοφόρησε για να δικαιολογήσει άλλη μία περιοδεία. Δεν ήταν ένα πρόσχημα ώστε να βγουν ξανά στον δρόμο και να παίξουν τα παλιά.
Ήταν μια πραγματική δημιουργική επιστροφή.
Και η παρουσία του νεότερου υλικού στη σημερινή τους ταυτότητα αποδεικνύει πόσο σημαντικό είναι για ένα ιστορικό συγκρότημα να εξακολουθεί να έχει καλλιτεχνικό λόγο ύπαρξης.
Αυτή είναι άλλωστε η μεγάλη διαφορά ανάμεσα στους CORONER και σε αρκετούς συνομηλίκους τους.
Οι Ελβετοί δεν προσπαθούν να αναπαραστήσουν το 1989 ή το 1991. Δεν χρειάζεται.
Η μουσική τους εξακολουθεί να ακούγεται σύγχρονη επειδή, πολύ απλά, ποτέ δεν κατασκευάστηκε με βάση τις εκάστοτε τάσεις.
Το ίδιο ίσχυε και στο Gagarin.
Η ένταση, η τεχνική, η ατμόσφαιρα και η ιδιαίτερη αισθητική τους λειτουργούσαν ως ένα αδιαίρετο σύνολο.
Χωρίς φλυαρίες. Χωρίς φτηνά τεχνάσματα. Χωρίς την ανάγκη να αποδείξουν ότι είναι θρύλοι.
Τέσσερις άνθρωποι που βγήκαν στη σκηνή και έκαναν αυτό που γνωρίζουν καλύτερα. Μας πήραν τα κεφάλια.
Ο ήχος; Σαν να ακούς το CD. Κυριολεκτικά.
Και εδώ θέλω να σταθώ ιδιαίτερα, γιατί θεωρώ ότι ήταν ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία ολόκληρης της εμφάνισης.
Ο ήχος των CORONER ήταν άψογος. Τελεία.
Όχι απλώς καλός για τα δεδομένα μιας metal συναυλίας. Όχι απλώς δυνατός ή ικανοποιητικός. Άψογος.
Ήταν λες και είχες βάλει το CD να παίζει, μόνο που μπροστά σου βρίσκονταν οι ίδιοι οι μουσικοί και εκτελούσαν ζωντανά κάθε γαμημένη νότα.
Η κιθάρα του Vetterli ακουγόταν πεντακάθαρα, με κάθε riff, κάθε αρμονία και κάθε μικρή λεπτομέρεια να φτάνει στα αυτιά σου χωρίς να χάνεται μέσα σε έναν αδιαπέραστο τοίχο παραμόρφωσης. Το μπάσο είχε όγκο και παρουσία, τα τύμπανα διέθεταν την απαραίτητη δύναμη χωρίς να καταπίνουν τα υπόλοιπα όργανα και τα φωνητικά έδεναν ιδανικά με το σύνολο.
Για ένα συγκρότημα όπως οι CORONER, αυτό δεν αποτελεί πολυτέλεια. Είναι απολύτως απαραίτητο.
Όταν η μουσική σου βασίζεται σε τόσο περίπλοκες δομές, σε συνεχείς εναλλαγές και σε μια σχεδόν χειρουργική προσέγγιση της σύνθεσης, ο κακός ήχος μπορεί να καταστρέψει τα πάντα.
Εδώ συνέβη ακριβώς το αντίθετο.
Μπορούσες να παρακολουθήσεις κάθε όργανο ξεχωριστά και ταυτόχρονα να απολαμβάνεις το συνολικό αποτέλεσμα. Τίποτα δεν χανόταν. Τίποτα δεν γινόταν ένας ακαθόριστος ηχητικός πολτός.
Και το εντυπωσιακότερο ήταν ότι αυτή η στούντιο καθαρότητα δεν αφαιρούσε ούτε γραμμάριο από τη ζωντανή ένταση.
Είχες την ακρίβεια του δίσκου και τη δύναμη της συναυλίας.
Πραγματικά, συγχαρητήρια σε όσους είχαν την ευθύνη του ήχου.
Τι έπαιξαν οι Coroner στο Gagarin 205; (Πλήρες setlist)
- Oxymoron
- Consequence
- Sacrificial Lamb
- Divine Step (Conspectu Mortis)
- Serpent Moves
- Masked Jackal
- Symmetry
- Golden Cashmere Sleeper, Part 1
- Semtex Revolution
- Tunnel of Pain
- Metamorphosis
- Grin (Nails Hurt)
- Renewal
Encore:
- Reborn Through Hate
- Die by My Hand
Παρεμπιπτόντως, αν μετά από τέτοιες βραδιές σε πιάνει η φαγούρα να πιάσεις κι εσύ κιθάρα ή μπάσο, ρίξε μια ματιά στις επιλογές στο Thomann.
Τέσσερις φορές. Και πάλι δεν χορτάσαμε.
Φεύγοντας από το Gagarin, επέστρεψα νοερά σε εκείνη την πρώτη συνάντηση στο Ηράκλειο, το 2018.
Οκτώ χρόνια μετά, έχοντας πλέον παρακολουθήσει τους CORONER τέσσερις φορές, μπορώ να πω ότι ελάχιστα συγκροτήματα έχουν καταφέρει να μου δημιουργήσουν τόσο σταθερά την ίδια αίσθηση.
Την αίσθηση ότι παρακολουθώ κάτι πραγματικά ξεχωριστό.
Η συγκεκριμένη βραδιά, βέβαια, δεν περιορίστηκε στους Ελβετούς. Οι CRYPTIC SHIFT εκπροσώπησαν με αξιώσεις τη νεότερη γενιά του τεχνικού extreme metal, ενώ οι DEPRESSIVE AGE υπενθύμισαν ότι το να είσαι μπροστά από την εποχή σου δεν αποτελεί πάντοτε εγγύηση εμπορικής επιτυχίας, αλλά συχνά είναι η καλύτερη απόδειξη της καλλιτεχνικής σου αξίας.
Τρεις διαφορετικές προσεγγίσεις, τρεις διαφορετικές μουσικές προσωπικότητες και ένας κοινός παρονομαστής: η άρνηση του συμβιβασμού.
Όσο για τους CORONER;
Δεν ξέρω πόσες ακόμη φορές θα έχω την ευκαιρία να τους δω.
Ξέρω, όμως, ότι κάθε φορά που βρίσκομαι μπροστά τους, φεύγω με την ίδια σκέψη.
Ότι όσο υπάρχει αυτή η μπάντα, υπάρχει ακόμη λόγος να ενθουσιάζομαι σαν πιτσιρικάς με αυτούς τους τύπους που ανεβαίνουν σε μια σκηνή και παίζουν metal.
Χωρίς φανφάρες. Χωρίς περιττές μαλακίες. Χωρίς να προσπαθούν να πείσουν κανέναν για το πόσο σπουδαίοι είναι.
Το αποδεικνύουν παίζοντας.
Ηράκλειο. Μπολόνια. Βόλος. Αθήνα.
Τέσσερις φορές μπροστά τους. Τέσσερις φορές ισοπέδωση.
Και όχι, ρε γαμώτο. Ακόμη δεν χορτάσαμε.
Διάβασε επίσης: CORONER + DEPRESSIVE AGE + CRYPTIC SHIFT στο Gagarin 205: Τρεις φορές μπροστά τους, τρεις φορές ισοπέδωση
