Ανταπόκριση | The Soft Moon + Gioumourtzina – Kyttaro Live Club, Παρασκευή 11/9/2015

Υπαρχει πάντα μια πάλη μεταξύ του Ήχου και της Εικόνας, του Έγχρωμου και του Ασπρόμαυρου, του Τώρα και του Τότε, της Πραγματικότητας και του Πραγματικού. Υπάρχει πάντα μια Αρχή και μια Συνέχεια. Το Τέλος δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα κατασκεύασμα του ανθρώπινου εγκεφάλου για να εξηγήσει το δέος που νοιώθει μπροστά σε όποια Μετάβαση καλούμαστε να βιώσουμε. Υπάρχει πάντα ένας πόλεμος μεταξύ του Σωστού και του Λάθους. Η Nina Simone συνήθιζε να λέει πως «Δεν υπάρχουν λάθος νότες· υπάρχουν μόνο μπλε νότες», εννοώντας την ελευθερία και έμπνευση που μπορεί να προσφέρει κάποιο μη-προγραμματισμένο στοιχείο κατά την δημιουργία ή ερμηνεία ενός έργου. Η live εμφάνιση των Soft Moon, την περασμένη Παρασκευή 11 Σεπτεμβρίου στο Kyttaro δεν χρήζει ενός συμβατικού προλόγου -ή και review. Ο Luis Vasquez, όπως διαβάζουμε και στα credit του πρόσφατου album, Deeper, επέλεξε την απομόνωση που διαλέγει κάθε καλλιτέχνης -έστω για ένα διάστημα-, ώστε να γευτεί τις απότομες εναλλαγές των ψυχικών του Black Out – Red Out και να επανέλθει με φόρα στις οικείες του ηχητικές ελεύθερες πτώσεις. Για την μουσική των Soft Moon, αλλά και κάθε τους εμφάνιση, αξίζει “κάτι άλλο”. Ας κάνουμε λοιπόν μια προσπάθεια ένωσης των ως άνω αντιθέτων, ... αντιθέτων μεταξύ τους ή με ό,τι άλλο θεωρούμε συνηθισμένο. [caption id="attachment_5253" align="aligncenter" width="690"]

Gioumourtzina @ Kyttaro | 11.09.2015 | ConcertPhotosGR | Tilemachos Kouklakis©[/caption] Αν ο πρόλογος του -ηλεκτρονικώς- ανά χείρας άρθρου “ήχησε” απότομα (βλ. Attack = 0), τότε θεωρώ επιτυχημένη την προσπάθειά μου να σας μεταφέρω το κλίμα της εισαγωγής των Gioumourtzina που άνοιξε την ιδιαίτερη αυτή βραδυά. Έπειτα από το δεύτερο κομμάτι τους ήταν όταν τελικά το μουσικό duo μάς χαιρέτησε με ένα δυναμικά σεμνό «Καλησπέρα, Είμαστε οι Giourmoutzina». Λίγα λόγια, πολλή συγκέντρωση, και μια άνετη επικοινωνία μεταξύ των δύο μελών. Η ατμόσφαιρα που χτίζει το duo του βορρά αξίζει να την παρακολουθεί (βλέπει και ακούει) από κοντά κανείς σε μια συναυλία τους. Η χρήση της μουσικής τεχνολογίας στα live βρίσκεται στην άνθησή της -τουλάχιστον...- και ο χειρισμός της είναι ισάξιος των γνώσεων ενός μουσικού που απαιτεί χρόνια μελέτης του οργάνου στο οποίο επιλέγει να αφοσιωθεί. Το ίδιο αφοσιωμένοι έδειχναν και οι ίδιοι στην μουσική τους που είχαμε την ευκαιρία να ακούσουμε, αγγίζοντας τα όρια της “έγνοιας” για κάθε τους μουσική κίνηση, χωρίς ευτυχώς όμως να τα ξεπερνάνε ή να τους απομονώνει από το κοινό. Πολλές ήταν οι στιγμές που έδειξαν να αφήνονται -ήτοι, απολαμβάνουν- το performance, το οποίο είναι και το πιο σημαντικό συναίσθημα για ένα live. Πώς να μην το απολαύσουν άλλωστε, τόσο οι ίδιοι όσο και το κοινό, αφού ο '80s ήχος και αναμνήσεις από Berlin School, Pet Shop Boys, Joy Division και Maserati -ή ακόμη πιο ριζικά, Alan Parsons Project (Sirius)- μαρτυρούν τα ακούσματα των Gioumourtzina, φιλτραρισμένα όμως μέσα από το δικό τους πρίσμα. [caption id="attachment_5262" align="aligncenter" width="690"]

The Soft Moon @ Kyttaro | 11.09.2015 | ConcertPhotosGR | Tilemachos Kouklakis©[/caption] Και αφού το κοινό είχε πια γεμίσει τον χώρο, το διάλειμμα λειτούργησε σαν αλλαγή σκηνικού με τα DI να γεμίζουν, επίσης την σκηνή. Οι μουσικοί των Soft Moon, μαζί με τους τεχνικούς έστηναν και συνέδεαν με γρήγορες, in-synch και smooth κινήσεις τον εξοπλισμό, ενώ ο Vasquez, καθισμένος πιο πίσω, περίμενε ήρεμα την στιγμή να συνδράμει στην θεατρική αυτή αλλαγή... Και δεν πρόκειται περί υπερβολής. Η ορμή και η θεατρικότητα που χαρακτηρίζει την παρουσία των Soft Moon είναι μοναδική και διαφορετική από όποιο σημείο κι αν την απολαύσει κανείς. Όποιος βέβαια βρέθηκε στο επάνω μέρος του χώρου και συγκεκριμένα στο κέντρο, στάθηκε μάρτυρας του χτύπου της καρδιάς των μουσικών και του δημιουργήματός τους. Ίσως το καλύτερο σημείο -τουλάχιστον- εκείνη την βραδυά, για να ευφρανθούν τα αυτιά και τα μάτια του κοινού. Οι αντιθέσεις άρχισαν να εναρμονίζονται· οι βιολετί ακτίνες (υψηλές συχνότητες) να εισχωρούν στον κόκκινο ορίζοντα (χαμηλές συχνότητες), τα τρίηχα να πλέκονται με τα 4/4 σε drums και κρουστά, τα τολμηρά midi να φλερτάρουν με το εξευγενισμένο γράσο των αναλογικών /φυσικών οργάνων, αλλά και η jazz να παραμένει σταθερή αξία για να γεμίζει τα “κενά αέρος” και να μάς θυμίζει τα λόγια της Simone. Όχι, δεν ήταν μια τέλεια βραδυά, τεχνικά. Πολλά μπορούμε να σχολιάσουμε για το πόσα dB μπορούμε να αντέξουμε σε έναν συναυλιακό χώρο (;!) ή για το πόση προσοχή, κοινό και τεχνικοί δίνουν στους support καλλιτέχνες, αλλά επιστρέφουμε πάντα στις Στιγμές που το “λάθος” έρχεται να αποδείξει πόσο πιστός είναι κάποιος στον ίδιο τον μουσικό, αλλά και πώς η μίξη ενός live μπορεί να γεννήσει εφέ -άρα και συναισθήματα- που αποτυπώνονται στον spectator. Το Rotary ήταν (και θα είναι!) ένα από τα πιο γλυκά μας ακούσματα, στο οποίο αν προσθέσουμε μια φορτωμένη στάθμη μπάσου και μια φωνή όλο Reverb, στεκόμαστε μάρτυρες ενός φυσικού BitCrusher, με την μπότα να καθορίζει ακατάπαυστα τον παλμό μας και να μην επιθυμούμε να φτάσει στην Συνέχεια (..Τέλος) η συναυλία των Soft Moon. [caption id="attachment_5256" align="aligncenter" width="593"]

The Soft Moon @ Kyttaro | 11.09.2015 | ConcertPhotosGR | Tilemachos Kouklakis© [03]

The Soft Moon @ Kyttaro | 11.09.2015 | ConcertPhotosGR | Tilemachos Kouklakis©[/caption]Η επιτυχία των live του σχήματος του Luis Vasquez βρίσκεται, κατά την γνώμη μου, στο ότι ακόμη και μέρες μετά, τα αισθήματα που σού προξένησε, όχι μόνο δεν έχουν σβήσει, αλλά όλο και φουσκώνουν, και ανυπομονείς για την επόμενη φορά που θα βιώσεις και πάλι αυτή την Αρμονία των Aντιθέτων, όπως θα την εξηγούσε ο Ηράκλειτος ή κάποιος που θα είχε μοιραστεί μαζί σου την Εμπειρία του τί σημαίνει "the Art of Mixing" μέσα στο -κάθε σου- Κύτταρο..! [caption id="attachment_5266" align="aligncenter" width="622"]