by Πάνος Σταυρουλάκης
Κυριακή με κρύο, την κακοκαιρία Barbara προ των πυλών και τα μηνύματα της Πολιτικής Προστασίας να έρχονται στα κινητά μας, το ένα πίσω από το άλλο, προειδοποιώντας μας για την επικείμενη προέλαση της Barbara και λέγοντάς μας να περιορίσουμε τις μετακινήσεις μας κι εμείς το κάναμε, αφού τις περιορίσαμε στη μία, απολύτως αναγκαία, αυτή της μετάβασής μας στο Κύτταρο, για να παρακολουθήσουμε ένα από τα πιο καυτά συγκροτήματα του σύγχρονου black metal, τους Πορτογάλους Gaerea, που κατέφτασαν στην Αθήνα, έχοντας στις αποσκευές τους τον τέταρτο δίσκο τους, τον ‘Mirage’ (2022), έναν από τους καλύτερους της χρονιάς, κατά γενική ομολογία κοινού και κριτικών, για μια ισοπεδωτική, όπως αποδείχθηκε, συναυλιακή βραδιά, σε συνδιοργάνωση των Made of Stone και Krisis Productions (τη δεύτερη κοινή τους, μετά την πρώτη επιτυχημένη με τους Γερμανούς black metallers Groza, προ διμήνου, στον ίδιο χώρο).
Δυστυχώς, λόγω των πρώτων δειγμάτων της κακοκαιρίας (που ναι μεν ήταν αμελητέα, αλλά ήταν, φαίνεται, αρκετά, για να παρακωλύσουν τα λεωφορεία στο βόρειο τμήμα της Αττικής), δυστυχώς καθυστέρησα να φτάσω στον συναυλιακό χώρο, με αποτέλεσμα να μπω σε ένα χαλαρά γεμάτο Κύτταρο, γύρω στις 21:20, την ώρα που η πρώτη μπάντα, η thrash metallers Warhammer (τους οποίους δεν γνώριζα και λυπάμαι που δεν είχα την ευκαιρία να τους δω τώρα, ευκαιρίες που πάντα αποζητώ και εκτιμώ, για αυτό και επιφυλάσσομαι για το εγγύς μέλλον), τελείωναν το σετ τους και ζητούσαν από το κοινό να φωτογραφηθούν μαζί του. Τα ίδια και η φωτογράφος μας, για αυτό και δεν έχουμε ούτε φωτογραφίες από την πρώτη μπάντα, οπότε θα επανέλθουμε αμφότεροι για τη συγκεκριμένη μπάντα, την επόμενη φορά.
Περίπου ένα εικοσάλεπτο μετά, με τον κόσμο προοδευτικά να αυξάνεται, η σκηνή είχε ετοιμαστεί για το δεύτερο opening act, τους Βολιώτες black metallers Isolert, τους οποίους επίσης δεν γνώριζα και χάρηκα πολύ που τους έμαθα. Διάβασα, κιόλας, πως είχαν να παίξουν επτά ολόκληρα χρόνια στην Αθήνα, και εύχομαι η τωρινή τους παρουσία, να σηματοδοτήσει την έναρξη συχνότερων εμφανίσεών τους σε αυτή, διότι μου άρεσαν πολύ.
Η πεντάδα, εμφανίστηκε ντυμένη στα μαύρα, με τα πρόσωπά της καλυμμένα με σαν λευκές μάσκες; Κλασικό black metal, χωρίς να ακούγεται παλιακό, όμως, σε καμία περίπτωση, με έμφαση στο screamo στοιχείο - πραγματικά, πολύ εντυπωσιακές οι φωνητικές ικανότητες του τραγουδιστή, με τα βορβορώδη φωνητικά που περιλάμβαναν και αυτό το συριστικό χαρακτηριστικό, τη χροιά του φιδιού, που λέω εγώ.
Επί σαράντα λεπτά, που διήρκεσε, σχεδόν, το σετ τους, κατάκτησαν τη σκηνή και βρήκαν πολλούς πιστούς οπαδούς τους από κάτω. Ήταν πραγματικά, πάρα πολύ καλοί. Αν έμπαινα μέσα στον χώρο, χωρίς να έχω ιδέα τι παίζει μέσα και τους έβλεπα, θα νόμιζα πως ήταν ξένη μπάντα (αυτό, φυσικά, δεν το λέω υποτιμητικά για τις εγχώριες, έχουμε εξαιρετικές μπάντες και η συγκεκριμένη, αποτελεί τρανταχτή απόδειξη αυτού μου του ισχυρισμού), τόσο καλοδουλεμένη, άνετη επί σκηνής, με στυλ και αέρα που ήταν, αποδίδοντας εξαιρετικά, σαν να το κάνουν αυτό κάθε μέρα, όπως ξένες μπάντες που ζουν από αυτή τη δουλειά τους, περιοδεύοντας παντού, συνεχώς, χωρίς να πρέπει να κάνουν άλλες δουλειές και να κάνουν μουσική, χωρίς χρήματα και χρόνο, όπως τόσες και τόσες μπάντες στη χώρα μας, όπου όσο κι αν ανθεί η τέχνη, άλλο τόσο δεν μπορούν εύκολα οι καλλιτέχνες να αφοσιωθούν σε αυτή και να ζήσουν από αυτή.
Διάβασα πως δημιουργήθηκαν το ’15 και πέραν από κάποια eps και συνεργασίες, μόλις το ’20, κυκλοφόρησαν τον πρώτο, ολοκληρωμένο δίσκο τους, τον ‘World In Ruins’, που ακούω τώρα, όσο γράφω αυτές τις γραμμές και είναι τόσο καλή δουλεία, όπως και η εμφάνισή τους, κατά την οποία δεν καταλάβαμε πως πέρασε η ώρα, όσο βρίσκονταν στη σκηνή. Μου άρεσαν και οι κάποιες μικρές, αλλά τόσο καλοδεχούμενες, μελωδικές και ατμοσφαιρικές δουλειές στον ήχο τους, ανάμεσα στις μακρόσυρτες κραυγές του frontman, ο οποίος, όπως και όλη η μπάντα, αλλά κυρίως αυτός, δεν έβρισκε ησυχία, κατά την ερμηνεία του, με τη σκηνή να μοιάζει μικρή για αυτόν, αλλά και για όλη τη μπάντα. Πολύ ωραία παρουσία επί σκηνής, είχε η μπάντα, όχι μόνο μουσικά, αλλά συνολικά, με απεύθυνση στο κοινό, το οποίο γούσταρε πολύ και το έδειχνε. Η αναγγελία του τελευταίου κομματιού, μας βρήκε απροετοίμαστους, αλλά σίγουρα, ζεσταμένους για τα καλά, για τη συνέχεια. Τους αποχαιρετίσαμε στις 22:15, με την ελπίδα να τους δούμε πάλι, σύντομα!
Ένα μισάωρο αργότερα, στις 22:45, όλα ήταν πια έτοιμα για τους πρωταγωνιστές της βραδιάς, τους θρυλικούς Gaerea! Τα όργανά τους είχαν στηθεί στη σκηνή, σε περίοπτη θέση μπροστά, η στήλη του μικροφώνου με το περίτεχνο σχέδιο επάνω της και στο βάθος, πίσω, στο video wall, βλέπαμε το artwork του νέου, κορυφαίου δίσκου τους, με τίτλο ‘Mirage’ που κυκλοφόρησε τον περασμένο Σεπτέμβριο (ο τέταρτος δίσκος από το 2016, οπότε και ξεκίνησαν την πορεία τους, από όταν και κυκλοφορούν και έναν δίσκο ανά διετία, ο ένας καλύτερο από τον άλλον και με το σύνολό τους, να έχει αναδείξει τη μπάντα ως μία από τις καλύτερες και πιο υποσχόμενες, νέες μπάντες, στον χώρο του σύγχρονου black metal.
Τα φώτα χαμήλωσαν και η μαυροφορεμένη (απ’ άκρη σε άκρη, αφού εκτός της πλήρους μαύρης ενδυμασίας, τα πρόσωπά τους ήταν επίσης καλυμμένα, με σαν μαύρα μαντήλια, όπου πάνω τους υπήρχε αυτό το περίτεχνο ‘G’, το αρχικό γράμμα του ονόματός τους, ενώ και τα χέρια τους, πέρα από τα μαύρα γάντια που έφεραν, ήταν χρωματισμένα μαύρα στο εκτεθειμένο δέρμα μεταξύ καρπού και αγκώνα) πεντάδα, ανέβηκε στη σκηνή του Κυττάρου εν μέσω παραληρήματος από το αυξημένο, πλέον, πλήθος που είχε κατακλύσει (ευτυχώς, όχι ασφυκτικά) τον χώρο (μιλάμε για καμιά πεντακοσαριά θιασώτες μπλακμεταλλάδες κάθε ηλικίας, διόλου αμελητέος αριθμός και πολύ θετικό, για πολλά, δείγμα αριθμού fans) για να παρακολουθήσει τους νεόκοπους Πορτογάλους κυρίαρχους (αφού όπου παίζουν, γίνεται χαμός) της σύγχρονης black metal.
Η πεντάδα πήρε τη θέση της στη σκηνή και κανείς δεν περίμενε το χάος που θα επακολουθούσε. Από το πρώτο ως το τελευταίο λεπτό, η ένταση ανέβηκε κατακόρυφα από το εκπληκτικό show που παρέδωσε η μπάντα και το οποίο, δικαιολόγησε πλήρως, αλλά και παραπάνω, τον θόρυβο που υπάρχει γύρω από το όνομά τους και τις ζωντανές εμφανίσεις τους, ενώ απέδειξε πως δικαίως ακούγονται τόσο, αφού τα αξίζουν και σε καμία περίπτωση δεν αποτελούν μια μπάντα – πυροτέχνημα που έκανε μια επιτυχία πχ και αύριο θα εξαφανιστεί ή μια μπάντα που ‘κοροϊδεύει’ τον κόσμο, με ένα hype για αυτή, να πλανιέται, αλλά ο τελικά να αποδεικνύεται πως ‘άνθρακες ο θησαυρός’. Σε καμία περίπτωση. Εδώ, έχουμε μια μπάντα που αξίζει τα πάντα και με το παραπάνω και δεν υπερβάλλω καθόλου και όσοι με διαβάζεται, το ξέρετε πως δεν λέω αδικαιολογήτως, μεγάλα λόγια.
Ο κυρίως πρωταγωνιστής, ανάμεσα στους δυο κιθαρίστες, τον μπασίστα και τον ντράμερ, της εκλεκτής παρέας των Gaerea, ήταν ο τραγουδιστής αυτών, ο οποίος αποτέλεσε, πέρα από τη μουσική τους, τον μέγα συνδετικό κρίκο μεταξύ της μπάντας και του κοινού, με το οποίο είχε μια διαρκή, άσβεστη και με ανταπόκριση, επικοινωνία, ενώ παράλληλα, όργωνε, την σχετικά περιορισμένη, για την κινητικότητά τους, σκηνή του χώρου. Μια άκρως θεατρική φιγούρα, που απολάμβανε το γεγονός πως ήταν ο frontman και το αξιοποιούσε στο έπακρο, με θετικό, βέβαια, τρόπο. Η καυτή, σκοτεινή μουσική τους, το σύγχρονο, καλοδουλεμένο μπλακ μέταλ τους, γέμισε τον χώρο (βοήθησε και ο πολύ καλός ήχος), δημιουργώντας μια κατεδαφιστική ατμόσφαιρα, με το κοινό να έχει μπει μέσα της και να κοπανιέται, απολαμβάνοντάς την και συμμετέχοντας στην όλη τελετουργία, ανταποκρινόμενο και στα καλέσματα του τελετάρχη – frontman.
Αυτός κατείχε τον ηγετικό ρόλο, σαν ένας ανορθόδοξος μαέστρος. Μαζί του, η μπάντα, λες και ενορχηστρωνόταν από αυτόν, οδηγήθηκε σε κορυφαία ξεσπάσματα, τα οποία κορυφώνονταν από τον ήχο του λαρυγγιού του frontman, που ακουγόταν σαν να ξεσκιζόταν, αλλά εν τέλει, παρέμεινε ακμαίο και μας οδήγησε μέσω των κραυγών του στη λύτρωση, μετά από μια ώρα καταιγισμού. Κατά τη διάρκεια της μίας αυτής ώρας, που ισοπεδώθηκε σχεδόν, η σκηνή του Κυττάρου, ακούσαμε δέκα κομμάτια του (άνευ encore, όπως και συνηθίζεται από τέτοιες μπάντες, οι οποίες τα δίνουν όλα σε ένα ενιαίο σύνολο), με το βάρος να πέφτει, όπως ήταν αναμενόμενο, στον τελευταίο τους δίσκο, τον τέταρτο, περυσινό, εκπληκτικό ‘Mirage’, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο και μπήκε στις λίστες με τους κορυφαίους του 2022. Τα μισά κομμάτια της setlist, ήταν από αυτόν, τα υπόλοιπα, από τους δύο προηγούμενους δίσκους τους, τον ‘Limbo’ (2020) και τον ‘Unsettling Whispers’ (2018) – μόνο ο πρώτος τους, ο ομώνυμος ‘Gaerea’ (2016), έμεινε ανεκπροσώπητος, χωρίς ούτε ένα κομμάτι από αυτόν στη setlist.
Χαρακτηριστικό σκηνικό αντικείμενο, η περίτεχνα διακοσμημένη βάση μικροφώνου του τραγουδιστή, η οποία είχε αρχικά, στηθεί στο μπροστινό μέρος της σκηνής, εκείνος μια την πήγαινε πίσω, μια την έφερνε πάλι μπροστά, την σήκωνε στον αέρα, την έτεινε προς το κοινό, γενικώς έπαιζε μαζί της, όπως και με τον κόσμο (με την καλή έννοια έπαιζε μαζί του), τις κάμερες των φωτογράφων αλλά και του κόσμου, όπου έσκυβε και πόζαρε μπροστά τους, μια σκηνική κίνηση – ‘συμπεριφορά’ όχι που δεν συνάδει (γιατί να μην συνάδει; Απολαυστικότατη ήταν) από μπλακ μέταλ μπάντες, για αυτό και είχε τη χάρη της και το κοινό την απόλαυσε, πρωτίστως, φυσικά, επειδή η αρτιότητα της μουσικής τους και της απόδοσης αυτής, ήταν κορυφαία, δεν είναι ότι ήρθαν, δηλαδή, πέντε τύποι να κάνουν μια αρπαχτή, ενώ είναι χάλια πχ και να κάνουν τους κλόουν – ούτε κατά διάνοια.
Ο κόσμος, λοιπόν, γούσταρε και δικαίως, το ίδιο, όμως και η μπάντα, όπως φαινόταν. Ο frontman προλόγιζε κάποια τραγούδια, ευχαριστούσε το κοινό και δήλωνε εμμέσως τη χαρά του που βρίσκονταν στην Αθήνα. Το τέλος έφτασε ένα τέταρτο πριν τα μεσάνυχτα (μετά κι από την ενημέρωση πριν το τελευταίο κομμάτι, κατά τη διάρκειά του οποίου, έπεσε λίγο από το κλασικό ‘ξύλο’ από κάτω), βρίσκοντάς μας όλους διαλυμένους, μα πλήρεις. Τα μέλη της μπάντας, αποχώρησαν ένα ένα από τη σκηνή, με τον frontman, μόνο, να παραμένει σε αυτή, όπου κινούταν νωχελικά (σε αντίθεσή με τον πρότερο, σπασμωδικό του τρόπο), ενώ ένα outro έπαιζε πίσω. Καθώς αυτό τελείωνε και με εκείνον, ευρισκόμενο στην μπροστινή άκρη της σκηνής, έσκυψε σιγά σιγά, ανοίγοντας τα χέρια, υποκλινόμενος, με το κοινό να τον πλησιάζει τρελαμένο, να του τείνει τα χέρια του, εκείνος να τα πιάνει, ανταλλάσσοντας χειραψίες, να γονατίζει και να αγκαλιάζει όλους όσους μπορούσε και χωρούσε στα χέρια του, με τις σαν τεράστιες, πατρικές μπλακμεταλλικές φτερούγες του, προτού σηκωθεί, μας χαιρετήσει και αποχωρήσει, αφήνοντάς μας με τις καλύτερες εντυπώσεις και τα πιο όμορφα συναισθήματα. Μια εξαιρετική βραδιά, από όλες τις απόψεις, πραγματικά και ακόμα μία επιτυχημένη , κοινή διοργάνωση των Made Of Stone και Krisis Productions, τις οποίες και ευχαριστούμε, ενώ αναμένουμε τα επόμενα!
SETLIST:
1) Deluge
2) Salve
3) Null
4) Absent
5) Cycle of Decay
6) Conspiranoia
7) Mantle
8) Mirage
9) Urge
10) Laude
Κείμενο: Πάνος Σταυρουλάκης
Φωτογραφίες: Σοφία Συμεωνίδου
*
