by Maria Sarantou
Η βραδιά στο Gagarin εξελίχθηκε σε μια όμορφη έκπληξη, γιατί είχε μια μουσική σύμπνοια από όλα τα συγκροτήματα που εμφανίστηκαν: ξεκίνησε με μια αύρα σχεδόν ερωτική και κατέληξε σε ένα garage – rock – party με την εκρηκτική εμφάνιση του Hanni El Khatib και των μουσικών του.
Όπως συμβαίνει συνήθως στις εμφανίσεις που επιτελούν τον ρόλο του support, ο κόσμος ήταν ελάχιστος, όταν βγήκαν στην σκηνή οι Buzzdealers. Τα τέσσερα μέλη του συγκροτήματος ήταν δοσμένα στα τραγούδια τους και ιδιαίτερα ο τραγουδιστής τους τα ερμήνευε με πάθος. Ζέσταναν όμορφα την βραδιά στους λίγους που ήμασταν μπροστά και αγαπημένο μου άκουσμα έγινε το Midnight Doubts.
Οι Big Nose Attack έπειτα (μαζί με τον μπασίστα των Black Hat Bones), ξεκίνησαν με το κλίμα που είχε ήδη δημιουργηθεί και το πήγαν λίγο παραπέρα. Με την σιγουριά ικανού οδηγού ο τραγουδιστής τους μας είπε Down With Me και γκάζωσε την Κάντιλακ σε ένα αχανή σκονισμένο αυτοκινητόδρομο και μας οδήγησε σε έναν παρελθοντικό αμερικάνικο νότο.
Και όταν ήρθε η ώρα, με μια εντυπωσιακή είσοδο ο Hanni El Khatib, ο μπασίστας, ο κιθαρίστας και ο ντράμερ, υποδέχτηκαν θερμά από τον κόσμο που είχε γεμίσει αρκετά τον χώρο.
Ένα συνονθύλευμα από blues, garage, punk τραγούδια μας ερμήνευσε ο Hanni El Khatib και μας δόθηκε απλόχερα πάνω στην σκηνή που μαζί με τους μουσικούς του μας ξεσήκωσε όμορφα.
Ο ρυθμός των τραγουδιών ήταν από την αρχή ανεβαστικός, από την εισαγωγή με το Baby’s ok και το Mangos and Rice, έγιναν ακόμα πιο ρυθμικά ως χορευτικά με τα Moonlight και Melt Me, με ενδιάμεσες στάσεις στο πιο garage Till your Rose, στο παιχνιδιάρικο μπλουζ This I Know και στο απόκοσμο Rascal, για να καταλήξει στα πιο τρελιάρικα και ξεσηκωτικά Loved me και Pay no Mind και στο encore με τα Miracle και Two Brothers.
Η παρουσία τους ήταν μιας δεμένης άντρο-παρέας με παιχνίδι και πειράγματα μεταξύ τους, διάθεση που πέρασαν και σε εμάς όταν κατέβηκαν εναλλάξ όλοι τους κάτω στην σκηνή (εκτός του ντραμίστα - που να σηκώσει τα ντραμς, «εκτός αν ήταν ο μικρός τυμπανιστής» παρατήρησε εύστοχα η φωτογράφος μας Βενετία) μας τραγούδησαν από κοντά και χορέψαμε μαζί τους για λίγο.
Και ο Hanni El Khatib με την χαλαρότητα του, σαν η σκηνή να είναι ένας από τους δρόμους που κάνει skateboard, μας έκανε μέσα από την μουσική του να ευχαριστηθούμε που ακούσαμε και είδαμε την δημιουργική «αμερικάνικη τρέλα» του.
Όπως συμβαίνει συνήθως στις εμφανίσεις που επιτελούν τον ρόλο του support, ο κόσμος ήταν ελάχιστος, όταν βγήκαν στην σκηνή οι Buzzdealers. Τα τέσσερα μέλη του συγκροτήματος ήταν δοσμένα στα τραγούδια τους και ιδιαίτερα ο τραγουδιστής τους τα ερμήνευε με πάθος. Ζέσταναν όμορφα την βραδιά στους λίγους που ήμασταν μπροστά και αγαπημένο μου άκουσμα έγινε το Midnight Doubts.
Οι Big Nose Attack έπειτα (μαζί με τον μπασίστα των Black Hat Bones), ξεκίνησαν με το κλίμα που είχε ήδη δημιουργηθεί και το πήγαν λίγο παραπέρα. Με την σιγουριά ικανού οδηγού ο τραγουδιστής τους μας είπε Down With Me και γκάζωσε την Κάντιλακ σε ένα αχανή σκονισμένο αυτοκινητόδρομο και μας οδήγησε σε έναν παρελθοντικό αμερικάνικο νότο.
Και όταν ήρθε η ώρα, με μια εντυπωσιακή είσοδο ο Hanni El Khatib, ο μπασίστας, ο κιθαρίστας και ο ντράμερ, υποδέχτηκαν θερμά από τον κόσμο που είχε γεμίσει αρκετά τον χώρο.
Ένα συνονθύλευμα από blues, garage, punk τραγούδια μας ερμήνευσε ο Hanni El Khatib και μας δόθηκε απλόχερα πάνω στην σκηνή που μαζί με τους μουσικούς του μας ξεσήκωσε όμορφα.
Ο ρυθμός των τραγουδιών ήταν από την αρχή ανεβαστικός, από την εισαγωγή με το Baby’s ok και το Mangos and Rice, έγιναν ακόμα πιο ρυθμικά ως χορευτικά με τα Moonlight και Melt Me, με ενδιάμεσες στάσεις στο πιο garage Till your Rose, στο παιχνιδιάρικο μπλουζ This I Know και στο απόκοσμο Rascal, για να καταλήξει στα πιο τρελιάρικα και ξεσηκωτικά Loved me και Pay no Mind και στο encore με τα Miracle και Two Brothers.
Η παρουσία τους ήταν μιας δεμένης άντρο-παρέας με παιχνίδι και πειράγματα μεταξύ τους, διάθεση που πέρασαν και σε εμάς όταν κατέβηκαν εναλλάξ όλοι τους κάτω στην σκηνή (εκτός του ντραμίστα - που να σηκώσει τα ντραμς, «εκτός αν ήταν ο μικρός τυμπανιστής» παρατήρησε εύστοχα η φωτογράφος μας Βενετία) μας τραγούδησαν από κοντά και χορέψαμε μαζί τους για λίγο.
Και ο Hanni El Khatib με την χαλαρότητα του, σαν η σκηνή να είναι ένας από τους δρόμους που κάνει skateboard, μας έκανε μέσα από την μουσική του να ευχαριστηθούμε που ακούσαμε και είδαμε την δημιουργική «αμερικάνικη τρέλα» του.
