by Maria Lezgi
Τον Σωκράτη Μάλαμα τον είδα πρώτη φορά σε live σε ένα μικρό θεατράκι της Σκύρου, στα πλαίσια των γιορτών για τη μνήμη του φίλου του Νίκου Παπάζογλου. Γνώριζα πως είχε ορκισμένους οπαδούς, στο όνομα του οποίου έπιναν νερό, δεν κατανοούσα την τόσο στρατευμένη τους αγάπη. Μετά βέβαια κατάλαβα.
Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου και ο Σωκράτης Μάλαμας, ο Σωκράτης Μάλαμας και ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, είναι περιπτώσεις ξεχωριστές για την ελληνική μουσική. Τροβαδούροι που ενσωματώνουν όλη τη μουσική παράδοση του τόπου, με τρόπο αυθεντικό και μπόλικη ψυχή. Και αυτό ο κόσμος το αναγνωρίζει και το ανταποδίδει.
Σε κάθε εμφάνισή τους, νεαρά πιτσιρίκια παθιάζονται και τραγουδούν στίχους γεμάτα πόνο και νοήματα, τους κοιτάς και λες πως είναι δυνατόν να νιώθουν τέτοιους στίχους, και έπειτα σκέφτεσαι πως δεν μπορεί, με τόση ψυχή όλα θα πάνε καλά τα χρόνια που έρχονται.
Ένα συλλογικό πανηγύρι, αυτό συμβαίνει κάθε φορά που αυτοί οι δυο ανεβαίνουν στη σκηνή και αυτό έγινε και το Σάββατο.
Η διοργάνωση Fuzz υπήρξε άψογη, για ακόμη μια φορά. Σεβασμός στο κοινό που για να μην ταλαιπωρηθεί ορίστηκε και δεύτερη εμφάνιση τους στις 15/6, όλα έτρεχαν ρολόι. Το βίντεο δε πίσω από τη σκηνή, που έδειχνε ό,τι οι κοντότεροι ημών δεν βλέπαμε να συμβαίνει στη σκηνή, ήταν παρέμβαση πολύ πετυχημένη αφενός λειτουργικά και αφετέρου καλλιτεχνικά.
Ωρολογιακή συνέπεια, με τον Πέτρο Μάλαμα να αναλαμβάνει το αμήχανο έργο της έναρξης, και ειδικά με το βάρος του ονόματος που κουβαλά. Στη διάρκεια της συναυλίας ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου θα τον σηκώσει ξανά για να αποκαταστήσει την «αδικία» του πρώτου στη σειρά καλλιτέχνη. Και πολύ καλά έκανε, αν και ο Πέτρος δεν το έχει ανάγκη. Έχει ήδη δείξει ωραία γραφή και έχει ανεβάσει τις προσδοκίες. Μέχρι στιγμής δύο δίσκοι (Καναδέζα-2015, Κοιτάσματα-2017) και πολλές εμφανίσεις.
Μετά την κυκλοφορία τους νέου δίσκου του Θ. Παπακωνσταντίνου με τον Σ. Μάλαμα (‘Με Στόμα Που Γελά’) η πολυαναμενόμενη περιοδεία. Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου έχει να εμφανιστεί περίπου δύο χρόνια, αλλά μετά την νέα κυκλοφορία του κοινού του δίσκου, Με Στόμα Που Γελά, οι εμφανίσεις τους ήταν πολυαναμενόμενες.
Κόσμος παντού, μικροί μεγάλοι, μικρότεροι, μεγαλύτεροι, πηγαδάκια, παρέες, όμως όταν ξεκινά το γλέντι γίνονται μια μεγάλη τεράστια παρέα. Πυρσοί να φωτίζουν τον νυχτερινό ουρανό και να τον κάνουν μέρα, βγαλμένες μπλούζες, ιδρωμένες αγκαλιές και τραγούδι. Περίπου 4 ώρες με όλα τα αγαπημένα, Τειρεσίας, Κάτω απ’ το Μαξιλάρι, Της Σιωπής, Ηλιόπετρα, Γράμμα, Αερικό, Η Τράτα, Να Βάλω τα Μεταξωτά, Έπιασε Βροχή, Ζητιανόξυλο, Ανδρομέδα, Πριγκηπέσα, Άσε τα Ψέματα, Πεχλιβάνης και ο χαμός που τον ακολούθησε από καπνογόνα, Διάφανος, Στην Αμερική, Αποσπερίτης, Μιλώ για σένα, Μες στην κοιλάδα των Τεμπών. Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου λαλίστατος, με ωραίες ιστορίες όπως πάντα, ο Σωκράτης Μάλαμας πιο εγκρατής από ότι συνήθως σύστησε τους μουσικούς προς το τέλος για να γίνει ένα υπέροχο φινάλε με αγκαλιασμένους τους Παπακωνσταντίνου, Μάλαμα, Ιουλία Καραπατάκη και Φώτη Σιώτα να τραγουδούν το Πότες της Στρογγυλής Τραπέζης και έπειτα το Στις Χαραυγές Ξεχνιέμαι.
Είναι εμπειρία και οι δύο τους, εμπειρία που μυρίζει ωραία Ελλάδα. Υγιής, ανοιχτή, μεγαλόψυχη, γενναιόδωρη, μποέμικη Ελλάδα, αυτή που τόσο μας έχει λείψει..
Η διοργάνωση Fuzz υπήρξε άψογη, για ακόμη μια φορά. Σεβασμός στο κοινό που για να μην ταλαιπωρηθεί ορίστηκε και δεύτερη εμφάνιση τους στις 15/6, όλα έτρεχαν ρολόι. Το βίντεο δε πίσω από τη σκηνή, που έδειχνε ό,τι οι κοντότεροι ημών δεν βλέπαμε να συμβαίνει στη σκηνή, ήταν παρέμβαση πολύ πετυχημένη αφενός λειτουργικά και αφετέρου καλλιτεχνικά.
Ωρολογιακή συνέπεια, με τον Πέτρο Μάλαμα να αναλαμβάνει το αμήχανο έργο της έναρξης, και ειδικά με το βάρος του ονόματος που κουβαλά. Στη διάρκεια της συναυλίας ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου θα τον σηκώσει ξανά για να αποκαταστήσει την «αδικία» του πρώτου στη σειρά καλλιτέχνη. Και πολύ καλά έκανε, αν και ο Πέτρος δεν το έχει ανάγκη. Έχει ήδη δείξει ωραία γραφή και έχει ανεβάσει τις προσδοκίες. Μέχρι στιγμής δύο δίσκοι (Καναδέζα-2015, Κοιτάσματα-2017) και πολλές εμφανίσεις.
Μετά την κυκλοφορία τους νέου δίσκου του Θ. Παπακωνσταντίνου με τον Σ. Μάλαμα (‘Με Στόμα Που Γελά’) η πολυαναμενόμενη περιοδεία. Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου έχει να εμφανιστεί περίπου δύο χρόνια, αλλά μετά την νέα κυκλοφορία του κοινού του δίσκου, Με Στόμα Που Γελά, οι εμφανίσεις τους ήταν πολυαναμενόμενες.
Κόσμος παντού, μικροί μεγάλοι, μικρότεροι, μεγαλύτεροι, πηγαδάκια, παρέες, όμως όταν ξεκινά το γλέντι γίνονται μια μεγάλη τεράστια παρέα. Πυρσοί να φωτίζουν τον νυχτερινό ουρανό και να τον κάνουν μέρα, βγαλμένες μπλούζες, ιδρωμένες αγκαλιές και τραγούδι. Περίπου 4 ώρες με όλα τα αγαπημένα, Τειρεσίας, Κάτω απ’ το Μαξιλάρι, Της Σιωπής, Ηλιόπετρα, Γράμμα, Αερικό, Η Τράτα, Να Βάλω τα Μεταξωτά, Έπιασε Βροχή, Ζητιανόξυλο, Ανδρομέδα, Πριγκηπέσα, Άσε τα Ψέματα, Πεχλιβάνης και ο χαμός που τον ακολούθησε από καπνογόνα, Διάφανος, Στην Αμερική, Αποσπερίτης, Μιλώ για σένα, Μες στην κοιλάδα των Τεμπών. Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου λαλίστατος, με ωραίες ιστορίες όπως πάντα, ο Σωκράτης Μάλαμας πιο εγκρατής από ότι συνήθως σύστησε τους μουσικούς προς το τέλος για να γίνει ένα υπέροχο φινάλε με αγκαλιασμένους τους Παπακωνσταντίνου, Μάλαμα, Ιουλία Καραπατάκη και Φώτη Σιώτα να τραγουδούν το Πότες της Στρογγυλής Τραπέζης και έπειτα το Στις Χαραυγές Ξεχνιέμαι.
Είναι εμπειρία και οι δύο τους, εμπειρία που μυρίζει ωραία Ελλάδα. Υγιής, ανοιχτή, μεγαλόψυχη, γενναιόδωρη, μποέμικη Ελλάδα, αυτή που τόσο μας έχει λείψει..
