by Maria Lezgi
Η εμφάνιση που έκαναν οι Pet Shop Boys στο Release, ήταν ένας θρίαμβος της μουσικής επί σκηνής, ένα δώρο στους θαυμαστές και όλους όσους βρεθήκαμε εκεί.
Φωτογραφίες: Τηλέμαχος Κουκλάκης
Έναρξη με τους Bobya Cottisha που είχαν την άχαρη δουλειά της εκκίνησης μέρα μεσημέρι, με τον λιγοστό κόσμο να ψάχνει ίσκιο κάπου στην άκρη. Soul, funk ξεκίνημα με ωραίο ήχο, άνοιξε την όρεξη σε όσους παρευρέθηκαν νωρίς το απόγευμα της Πέμπτης στην πλατεία νερού.
Δεύτερος στη σειρά ο Mazoha, μόνος στη σκηνή με την κιθάρα του. Ενός ανδρός σόου με synth punk με ελληνικό στίχο, ωραία αφορμή για ψάξιμο στη μουσική του. Ένα μικρό τεχνικό πρόβλημα δεν τον εμπόδισε από το να συνεχίσει ακάθεκτος μετά την αποκατάσταση του.
Ο Κ.Βήτα ξεκίνησε στις 19.00 με ορχηστρικά κομμάτια για να συνεχίσει έπειτα στους ποιητικούς στίχους από τον τεράστιο κύκλο της καριέρας του. Μαζί με το συγκρότημα του αποτελούμενο φυσικά και από τον Βάιο Μαχμουντέ, διένυσαν παλιά αγαπημένα κομμάτια των Στέρεο Νόβα και της προσωπικής δικογραφίας του για μια περίπου ώρα. Αν θυμηθούμε μάλιστα πως είκοσι δύο χρόνια πριν είχε ξανά ανοίξει την συναυλία των Pet Shop Boys στο Λυκαβηττό, ήταν μια συγκινητική μία ώρα.
Και φτάνουμε στους αγαπημένους του ελληνικού κοινού, τους Thievery Corporation. Καταρχήν ο κόσμος πια είχε γεμίσει την πλατεία νερού και φαινότανε ξεκάθαρα πως ήταν η ημέρα του release με τον περισσότερο κόσμο. Το αμερικανικό ντουέτο που ξεδιπλώνεται ως εναλλασσόμενος θίασος επί σκηνής, διαπίστωσα αμφίθυμα αισθήματα του κοινού. Πολλοί που είχαν έρθει για τους PSΒ περίμεναν να τελειώσουν τα 90 λεπτά των αμερικανών, αλλά η πλειοψηφία συμμετείχε ή και παρασύρθηκε τελικά από τους dup, reggae και trip-hop χορευτικούς ήχους. Ειδικά στα The Richest Man In Babylon", "(The Forgotten People)" και "Warning Shots". Το πάρτυ της ημέρας είχε ήδη αρχίσει…
Έντεκα ακριβώς, και μετά από ώρας στησίματος του σκηνικού, η πλατεία νερού υποδέχεται το πιο πετυχημένο ντουέτο όλων των εποχών. Οι προσδοκίες είχαν χτυπήσει ταβάνι, καθώς η περιοδεία τους έλαβε από όλα τα σημεία που επισκέφτηκε διθυραμβικά σχόλια. Αρχή με την ουκρανική σημαία να δεσπόζει στο video wall, σαφής δήλωση της θέσης των Λονδρέζων. Δυστυχώς, η αναγκαστική απουσία των φωτογράφων δεν θα μας βοηθήσει εδώ να περιγράψουμε το κλίμα της συναυλίας αλλά έτσι και αλλιώς αυτό που ακολούθησε δεν νομίζω πως μπορεί να αποτυπωθεί με λέξεις ή εικόνες. Καθόλη τη διάρκεια της εμφάνισης τους (η πιο μικρή εκδοχή του σετλιστ) η πλατεία νερού χόρευε, τραγουδούσε και χαιρότανε που είχε την ευκαιρία να νιώσει τη μουσική της νιότης της, στην πρώτη και μοναδική σύνθεση των PSB που συνεχίζει να μοιράζει απλόχερα, ήχους που ακούγονται όχι απλά διαχρονικοί αλλά φρέσκοι σαν τωρινοί.
Όπως ήταν αναμενόμενο από τους Pet Shop Boys, το σκηνικό ήταν τέλεια σχεδιασμένο και φωτισμένο με γρήγορες κινούμενες οθόνες που έπαιζαν βίντεο και εμφάνιζαν πολύχρωμα γραφικά για να συμπληρώνουν τα τραγούδια. Μια θεατρική εισαγωγή κορυφώθηκε με τον Neil και τον Chris να εμφανίζονται κάτω από δύο ξεχωριστούς προβολείς λαμπερούς με μακριά λευκά παλτό και ασημένια κράνη με κέρατα. Το ζευγάρι στεκόταν κάτω από λάμπες δρόμου στη σκηνή, και έπειτα υποκρινόμενοι τους πεζούς στους δρόμους της νέας Υόρκης, με την επιτυχία τους. Μετά τα πρώτα τραγούδια, το δίδυμο ενώθηκε στη σκηνή με το εξαιρετικό ζωντανό συγκρότημα αποτελούμενο από ντράμερ και πληκτρολόγιο. Σε όλο το δίωρο σετ, υπήρξαν αλλαγές κοστουμιών που περιλάμβαναν λευκά τζάκετ, καπέλα, ασημί καμπαρντίνα.
Η περιοδεία με τις μεγαλύτερες επιτυχίες τους, Dreamworld, που αρχικά είχε προγραμματιστεί για το 2020 αλλά αναβλήθηκε δυο φορές λόγω της πανδημίας, έφερε ένα sold out στο ReLease Athens. Ο Neil Tenant και ο Chris Lowe έδωσαν στους θαυμαστές ακριβώς αυτό που ήθελαν και όπως έδειξε το όνομα της περιοδείας, παίζοντας τις μεγαλύτερες επιτυχίες τους. Πολλά από τα τραγούδια ήταν από το προηγούμενο μέρος της τεσσάρων δεκαετιών καριέρας τους, με μερικά από τα μεταγενέστερα άλμπουμ τους να μην εκπροσωπούνται, αλλά δεν μπορούσες να κατηγορήσεις το setlist. Με τόσο μεγάλες, μεγάλες επιτυχίες τόσο νωρίς στο set list, αναρωτιόταν κανείς πώς θα διατηρούσαν τη δυναμική τους. Και όμως το καλύτερο ήταν προς το τέλος.
Μας καλωσόρισαν με το Suburbia και το Can You Forgive Her? Για να συνεχίσουν με το Opportunities (Let's Make Lots of Money) και την απογείωση του Domino Dancing. Πολύ όμορφη η διασκευή των U2 Where The Streets Have No Name που μπλέχτηκε με το Can't Take My Eyes Off You. Τα περισσότερα τραγούδια αναπαράχθηκαν πιστά, ακούγοντας σαν τις αρχικές εκδοχές τους και τη φωνή του Neil κρυστάλλινη σαν δεκαοχτάρη.
Τα highlights της βραδιάς ήταν πολλά, το Losing My Mind, το Vocal, ωστόσο η ένταση του χορού από το κοινό έμοιαζε να αυξάνει όσο πλησίαζε το κλείσιμο της βραδιάς. Με το Love Comes Quickly και το What Have I Done To Deserve This, η ενέργεια στο πλήθος απλά μεγάλωσε, και στο Go West και το It’s A Sin όλο το μέρος αναπηδούσε. Ένα σύντομο encore από το West End Girls και το Being Boring τελείωσε το σόου σε πολύ υψηλό επίπεδο, αλλά η επήρεια του πάρτυ συνεχίστηκε στα αυτιά και στο μυαλό μας την επόμενη ημέρα.
Ένα κλασικό πλέον κομμάτι της ποπ, που χαίρει όχι μόνο σεβασμό αλλά κατορθώνει ακόμα να διασκεδάζει όσο λίγοι, και να ακούγονται τόσο φρέσκοι και επίκαιροι. Αν προσθέσουμε σε όλο αυτό και την εμμονής με τα 80ς και τα 90ς, τότε που μοιάζαμε όλοι ανέμελοι και ασφαλείς πως η ανθρωπότητα έχει αφήσει πολύ πίσω τα δύσκολα, είναι προφανές γιατί συνεχίζουν ακόμα οι PSB να μας ξεσηκώνουν. Αλλά βέβαια ο Neil Tennant και ο Chris Lowe ήταν πάντα ένα απίστευτο παράδοξο, ξεκινώντας από το να αποκαλούν τους εαυτούς τους Boys παρά τα τριάντα χρόνια που βρίσκονταν και οι δύο. Επιδέξια έχουν επιβιώσει μέσα από τέσσερις δεκαετίες κάνοντας ποπ, και μάλιστα με την ίδια σύνθεση. Συνεχίζουν ακάθεκτοι να δημιουργούν ένα θεατρικό σόου για το πλήθος που τους ακολουθεί. Ένας παράδοξος, και αυτός, συνδυασμός όλων των ηλικιών, ενδεικτικό της μακροζωίας των τραγουδιών που αυτοί οι τύποι έχουν δημιουργήσει. Η δε τρέχουσα περιοδεία Dreamworld, με τα Greatest Hits του ντουέτου είναι ένα masterclass διαχείρισης της πελώριας δισκογραφίας σε ισορροπία με τα τεχνικά εφέ και φωτισμών, ώστε όραση και ακοή να φτάσουν στο μαξιμουμ της ευχαρίστησης.
Ευχαριστούμε Pet Shop Boys, ευχαριστούμε Release!
Setlist
Suburbia
Can You Forgive Her?
Opportunities (let’s make lots of money)
Where The Streets Have No Name (I can’t take my eyes off you)
Rent
I don’t Know What You Want But I Can’t Give It Any More
So Hard
Left To My Own Devices
Domino Dancing
Love Comes Quickly
Losing My Mind
Always On My Mind
Dreamland
Heart
It’s Alright
Vocal
What Have I Done To Deserve This
Go West
It’s A Sin
Encore
West End Girls
Being Boring
Ο Κ.Βήτα ξεκίνησε στις 19.00 με ορχηστρικά κομμάτια για να συνεχίσει έπειτα στους ποιητικούς στίχους από τον τεράστιο κύκλο της καριέρας του. Μαζί με το συγκρότημα του αποτελούμενο φυσικά και από τον Βάιο Μαχμουντέ, διένυσαν παλιά αγαπημένα κομμάτια των Στέρεο Νόβα και της προσωπικής δικογραφίας του για μια περίπου ώρα. Αν θυμηθούμε μάλιστα πως είκοσι δύο χρόνια πριν είχε ξανά ανοίξει την συναυλία των Pet Shop Boys στο Λυκαβηττό, ήταν μια συγκινητική μία ώρα.
Και φτάνουμε στους αγαπημένους του ελληνικού κοινού, τους Thievery Corporation. Καταρχήν ο κόσμος πια είχε γεμίσει την πλατεία νερού και φαινότανε ξεκάθαρα πως ήταν η ημέρα του release με τον περισσότερο κόσμο. Το αμερικανικό ντουέτο που ξεδιπλώνεται ως εναλλασσόμενος θίασος επί σκηνής, διαπίστωσα αμφίθυμα αισθήματα του κοινού. Πολλοί που είχαν έρθει για τους PSΒ περίμεναν να τελειώσουν τα 90 λεπτά των αμερικανών, αλλά η πλειοψηφία συμμετείχε ή και παρασύρθηκε τελικά από τους dup, reggae και trip-hop χορευτικούς ήχους. Ειδικά στα The Richest Man In Babylon", "(The Forgotten People)" και "Warning Shots". Το πάρτυ της ημέρας είχε ήδη αρχίσει…
Έντεκα ακριβώς, και μετά από ώρας στησίματος του σκηνικού, η πλατεία νερού υποδέχεται το πιο πετυχημένο ντουέτο όλων των εποχών. Οι προσδοκίες είχαν χτυπήσει ταβάνι, καθώς η περιοδεία τους έλαβε από όλα τα σημεία που επισκέφτηκε διθυραμβικά σχόλια. Αρχή με την ουκρανική σημαία να δεσπόζει στο video wall, σαφής δήλωση της θέσης των Λονδρέζων. Δυστυχώς, η αναγκαστική απουσία των φωτογράφων δεν θα μας βοηθήσει εδώ να περιγράψουμε το κλίμα της συναυλίας αλλά έτσι και αλλιώς αυτό που ακολούθησε δεν νομίζω πως μπορεί να αποτυπωθεί με λέξεις ή εικόνες. Καθόλη τη διάρκεια της εμφάνισης τους (η πιο μικρή εκδοχή του σετλιστ) η πλατεία νερού χόρευε, τραγουδούσε και χαιρότανε που είχε την ευκαιρία να νιώσει τη μουσική της νιότης της, στην πρώτη και μοναδική σύνθεση των PSB που συνεχίζει να μοιράζει απλόχερα, ήχους που ακούγονται όχι απλά διαχρονικοί αλλά φρέσκοι σαν τωρινοί.
Όπως ήταν αναμενόμενο από τους Pet Shop Boys, το σκηνικό ήταν τέλεια σχεδιασμένο και φωτισμένο με γρήγορες κινούμενες οθόνες που έπαιζαν βίντεο και εμφάνιζαν πολύχρωμα γραφικά για να συμπληρώνουν τα τραγούδια. Μια θεατρική εισαγωγή κορυφώθηκε με τον Neil και τον Chris να εμφανίζονται κάτω από δύο ξεχωριστούς προβολείς λαμπερούς με μακριά λευκά παλτό και ασημένια κράνη με κέρατα. Το ζευγάρι στεκόταν κάτω από λάμπες δρόμου στη σκηνή, και έπειτα υποκρινόμενοι τους πεζούς στους δρόμους της νέας Υόρκης, με την επιτυχία τους. Μετά τα πρώτα τραγούδια, το δίδυμο ενώθηκε στη σκηνή με το εξαιρετικό ζωντανό συγκρότημα αποτελούμενο από ντράμερ και πληκτρολόγιο. Σε όλο το δίωρο σετ, υπήρξαν αλλαγές κοστουμιών που περιλάμβαναν λευκά τζάκετ, καπέλα, ασημί καμπαρντίνα.
Η περιοδεία με τις μεγαλύτερες επιτυχίες τους, Dreamworld, που αρχικά είχε προγραμματιστεί για το 2020 αλλά αναβλήθηκε δυο φορές λόγω της πανδημίας, έφερε ένα sold out στο ReLease Athens. Ο Neil Tenant και ο Chris Lowe έδωσαν στους θαυμαστές ακριβώς αυτό που ήθελαν και όπως έδειξε το όνομα της περιοδείας, παίζοντας τις μεγαλύτερες επιτυχίες τους. Πολλά από τα τραγούδια ήταν από το προηγούμενο μέρος της τεσσάρων δεκαετιών καριέρας τους, με μερικά από τα μεταγενέστερα άλμπουμ τους να μην εκπροσωπούνται, αλλά δεν μπορούσες να κατηγορήσεις το setlist. Με τόσο μεγάλες, μεγάλες επιτυχίες τόσο νωρίς στο set list, αναρωτιόταν κανείς πώς θα διατηρούσαν τη δυναμική τους. Και όμως το καλύτερο ήταν προς το τέλος.
Μας καλωσόρισαν με το Suburbia και το Can You Forgive Her? Για να συνεχίσουν με το Opportunities (Let's Make Lots of Money) και την απογείωση του Domino Dancing. Πολύ όμορφη η διασκευή των U2 Where The Streets Have No Name που μπλέχτηκε με το Can't Take My Eyes Off You. Τα περισσότερα τραγούδια αναπαράχθηκαν πιστά, ακούγοντας σαν τις αρχικές εκδοχές τους και τη φωνή του Neil κρυστάλλινη σαν δεκαοχτάρη.
Τα highlights της βραδιάς ήταν πολλά, το Losing My Mind, το Vocal, ωστόσο η ένταση του χορού από το κοινό έμοιαζε να αυξάνει όσο πλησίαζε το κλείσιμο της βραδιάς. Με το Love Comes Quickly και το What Have I Done To Deserve This, η ενέργεια στο πλήθος απλά μεγάλωσε, και στο Go West και το It’s A Sin όλο το μέρος αναπηδούσε. Ένα σύντομο encore από το West End Girls και το Being Boring τελείωσε το σόου σε πολύ υψηλό επίπεδο, αλλά η επήρεια του πάρτυ συνεχίστηκε στα αυτιά και στο μυαλό μας την επόμενη ημέρα.
Ένα κλασικό πλέον κομμάτι της ποπ, που χαίρει όχι μόνο σεβασμό αλλά κατορθώνει ακόμα να διασκεδάζει όσο λίγοι, και να ακούγονται τόσο φρέσκοι και επίκαιροι. Αν προσθέσουμε σε όλο αυτό και την εμμονής με τα 80ς και τα 90ς, τότε που μοιάζαμε όλοι ανέμελοι και ασφαλείς πως η ανθρωπότητα έχει αφήσει πολύ πίσω τα δύσκολα, είναι προφανές γιατί συνεχίζουν ακόμα οι PSB να μας ξεσηκώνουν. Αλλά βέβαια ο Neil Tennant και ο Chris Lowe ήταν πάντα ένα απίστευτο παράδοξο, ξεκινώντας από το να αποκαλούν τους εαυτούς τους Boys παρά τα τριάντα χρόνια που βρίσκονταν και οι δύο. Επιδέξια έχουν επιβιώσει μέσα από τέσσερις δεκαετίες κάνοντας ποπ, και μάλιστα με την ίδια σύνθεση. Συνεχίζουν ακάθεκτοι να δημιουργούν ένα θεατρικό σόου για το πλήθος που τους ακολουθεί. Ένας παράδοξος, και αυτός, συνδυασμός όλων των ηλικιών, ενδεικτικό της μακροζωίας των τραγουδιών που αυτοί οι τύποι έχουν δημιουργήσει. Η δε τρέχουσα περιοδεία Dreamworld, με τα Greatest Hits του ντουέτου είναι ένα masterclass διαχείρισης της πελώριας δισκογραφίας σε ισορροπία με τα τεχνικά εφέ και φωτισμών, ώστε όραση και ακοή να φτάσουν στο μαξιμουμ της ευχαρίστησης.
Ευχαριστούμε Pet Shop Boys, ευχαριστούμε Release!
Setlist
Suburbia
Can You Forgive Her?
Opportunities (let’s make lots of money)
Where The Streets Have No Name (I can’t take my eyes off you)
Rent
I don’t Know What You Want But I Can’t Give It Any More
So Hard
Left To My Own Devices
Domino Dancing
Love Comes Quickly
Losing My Mind
Always On My Mind
Dreamland
Heart
It’s Alright
Vocal
What Have I Done To Deserve This
Go West
It’s A Sin
Encore
West End Girls
Being Boring
