Paradise Lost + Sorrows Path@Piraeus 117 Academy, 22.12.2018//

Ηeavy metal ρεβεγιόν Χριστουγέννων στο Piraeus Academy με τους αγαπημένους Paradise Lost!

Παραμονές Χριστουγέννων που κρύβουν πέρα από τη χαρά και τα πολύχρωμα φωτάκια και μια πιο σκοτεινή διάθεση, το Σάββατο δε ήταν μια υπέροχη νύχτα πανσελήνου. Το καλύτερο σκηνικό για την επιστροφή των Paradise Lost.

Λίγο πριν τις εννέα, στην σκηνή ανέβηκαν οι Sorrows Path, μία μακροβιότατη μπάντα που οι πολλές ατυχίες που συνάντησαν στο διάβα τους (θάνατοι και ατυχήματα) δεν κατάφεραν να τους σταματήσουν. Η τελευταία τους δουλειά, το Touching Infinity (2017) είναι εξαιρετικό στο είδος του metal που υπηρετούν, περισσότερο progressive παρά doom όπως τους ξέρουμε. Η μπάντα 24 χρόνια μετά, μοιάζει πολύ φρέσκια στη σκηνή και πολύ δεμένη μεταξύ της.

Κατά τις δέκα ο χώρος έχει γεμίσει αποπνικτικά από ανυπόμονους, κάθε ηλικίας θαυμαστές, των Άγγλων. Από τις πολλές φορές που έχουν επισκεφτεί τη χώρα μας η πιο πρόσφατη ήταν το 2017 στη σκηνή του Rockwave Festival στη Μαλακάσα, ως σαπόρτ στους Evanessence.

Η αγάπη που γνωρίζουν στη χώρα μας (αγαπημένοι επίσης του γερμανικού κοινού) έχει να κάνει σίγουρη με μια πιο mainstream διάσταση στην μουσική τους παρουσία, χωρίς να εννοώ κάτι αρνητικό. Οι Paradise Lost έχουν περάσει από πολλά στάδια και έχουν πειραματιστεί επιτυχώς με διάφορες παραλλαγές στον ήχο τους. Από το doom/gothic metal το οποίο εκπροσώπησαν με τους Anathema και τους My Dying Bride τη δεκαετία του 90, πέρασαν στο Gothic metal με τον ομώνυμο δίσκο με μια στάση στο πιο ηλεκτρονικό progressive πειραματισμό με το One Second (1997). Τα Gothic (1991), Draconian Times (1995) και Icon (1993) είναι μεγαλειώδεις δίσκοι αναμφισβήτητα. Το γεγονός δε πως είναι σεβαστοί 30 χρόνια μετά την δημιουργία τους, δεν είναι τυχαίο. Μπορούν ακόμα να βγάζουν πού καλούς δίσκους και να κάνουν σπουδαία λαήβ.

Συνήθως αυτό που συμβαίνει στα λάηβ τους είναι το κοινό να περιμένει την έκπληξη στο σετλιστ, ενώ ο Nick Holmes και η παρέα του βαδίζουν την πεπατημένη. Αυτό δεν έγινε το Σάββατο βράδυ αφενός γιατί ο νέος δίσκος Medusa (2017) είχε τη μερίδα του λέοντος αφετέρου γιατί τραγούδια όπως το Erased ή το Faith Divides Us - Death Unites Us, απλά δεν μπορούν να λείπουν. Οπότε νομίζω πως το σετλιστ ικανοποίησε, δεδομένης της μιάμισης ώρας που έπαιξαν, όπως επίσης και ο ήχος που υπήρξε αντάξιος της φωνής του Holmes.

Αυτό που σίγουρα δεν ικανοποίησε το στρυμωγμένο κοινό ήταν η αποπνικτική ατμόσφαιρα από το ασταμάτητο εφέ του καπνού και τα φώτα που έκαναν όλο το σκηνικό θολό (φαντάζομαι πως οι φωτογράφοι θα δυσκολεύτηκαν αρκετά να απαθανατίσουν την εμφάνιση αυτή των Paradise Lost).

Ο Nick Holmes είχε μια πολύ καλή επικοινωνία με το κοινό που κρατά το ενθουσιασμό αμείωτο ενώ ο Aaron Aedy μονίμως χαμογελαστός έμοιαζε να το απολαμβάνει ιδιαίτερα. Η μιάμιση ώρα πέρασε πολύ γρήγορα και πολλές «παραγγελίες» του κοινού δεν ικανοποιήθηκαν, η αλήθεια όμως είναι πως σύντομα ελπίζομε να ξαναέρθουν σε έναν τόπο που τους αγαπά ιδιαίτερα.

Setlist:

1. Enchantment

2. From the Gallows

3. Tragic Idol

4. Blood and Chaos

5. Forever Failure

6. Requiem

7. Medusa

8. Erased

9. Shadowkings

10. As I Die

11. Beneath Broken Earth