Ανταπόκριση | MONO, The OCEAN, AFFORMANCE – FUZZ Club | 08/11/2015

 

 

Ο ορίζοντας, είχε βαφτεί, αρχικά, με κυανόλευκες ανταύγειες που χύνονταν κάθετα προς το μουσικό σχήμα που άνοιγε την βραδινή Συνάντηση. Κάποιοι είχαν ψιθυρίσει πως επρόκειτο για την “Μυστική Συμφωνία των Πνευμάτων”, και πως μόνο όσοι ήταν παρόντες θα μπορούσαν να λύσουν αυτόν τον γρίφο. Τα κλειδιά, οι σκάλες και οι γέφυρες είχαν διακοσμηθεί με παραδοσιακούς ήχους ανατολής κι ευρώπης, αν και τίποτε δεν έμοιαζε με την καθημερινή έννοια των όσων ζωγραφίζουν την ανάμνηση. Κάθε λεπτό έκρυβε μια έκπληξη και η αλήθεια είναι πως όποιος γευόταν την Σταγόνα που είχε έρθει για να δοκιμάσει, θα την κρατούσε μέσα του για πάντα, ξεκινώντας κι όλας από την τελευταία ματιά που θα έριχνε πριν περάσει το κατώφλι της εξόδου, καθώς θα επέστρεφε στο Αύριο.

 

AFFORMANCE_FuzzAthens_Nov8_photo_by_TilemachosKouklakis
AFFORMANCE | Fuzz Live Music Club, Athens| 08/11/2015 | photo by Tilemachos Kouklakis©

Ο όρος Afformance προστάζει δέσμευση ιερή. Προστάζει πίστη, στο μονοπάτι που έχεις ταχθεί με τους συντρόφους σου να περπατήσεις και να ανοίγεις θύρες σκοτεινές που θα σε φέρουν αντιμέτωπο με τις πιο εκτυφλωτικές χορδές φωτός που πηγάζουν μέσα στο ίδιο σου το σύμπαν. Αυτές που μόνο μετά από πολλές δοκιμασίες και στιγμές σάς κάνουν νά ‘στε Ένα και να ανυπομονείτε για τα πλέον απότομα και κύματα ψηλά που ορθώνονται εμπρός σας, μετά από κάθε νηνεμία. Τα κύματα που συντονίζε(σ)τε, κι αυτά με την σειρά τους κάνουν τους γύρω σας και όσους σάς ακούν ως καλεσμένοι στην γιορτή, να κολουμπούν μ’ ολάνοιχτα τα μάτια και τα ώτα. Δεν μας μιλήσατε πολύ, το βράδυ εκείνο, μα η σεμνότητά σας ήταν κι είναι που σας κάνει ό,τι ηχείτε. Και η ευγένειά σας, παράπονο που δεν εκφράσατε, που αντί για ομίχλη, το πούσι έντυσε τα ρεύματα που πέρναγαν και, σαν ασάφεια υπέρ του δέοντος που ο ήχος των χορδών σας και των μελωδικών κελαϊδισμάτων σας (κάποιοι τα λένε “τρίλιες”) δεν έφτασε με ένταση αρκετή. Ανάγκη είχαμε, κι εμείς κι αυτός, ο ήχος, να εισπράξουμε μια μίξη πιο καθάρια. Γιατί ο αυθορμητισμός κι η ειλικρίνειά σας, δομεί την μουσικής σας, κι αυτής της χρήζει το άριστο. Αυτό να εκφράζετε και να διεκδικείτε, με τόλμη περισσή, όπως και άλλους καλλιτέχνες επιτυχώς κι αβίαστα, στηρίζετε!

 

 

TheOCEAN_01_FuzzAthens_Nov8_photo_by_TilemachosKouklakis
The OCEAN Collective | Fuzz Live Music Club, Athens | 08/11/2015 | photo by Tilemachos Kouklakis©

Όσο στον χώρο διεισδούσαμε, κι όσο στον χρόνο αφήναμε να δώσει απαντήσεις, τόσο κι αποτυγχάναμε, για το αν η κάθε λεπτομέρεια, θα φτιάξει το “καλούπι”. Οι πύλες άνοιξαν και ο Ωκεανός αντίκρυσε την Θάλασσα. Οι καλεσμένοι αμέτρητοι, χαιρέτισαν με δέος την μουσική συλλογικότητα των The Ocean, κι αυτή λεπτό δεν άφησε, αλλά ούτε και νότα περιττή να ξεχυθεί χωρίς τον κωδικό των τεσσάρων τόνων. Κι έτσι, μονάχα σ’ ένα μέτρο, το σύνθημα για έναρξη ελήφθη, το σκηνικό στο νου μας άλλαξε και σε κατακόμβη γοτθική το άρωμα των συχνοτήτων άλλαξε. Θα έλεγες πως έλειπαν οι δράκοι που βγάζουν τις φωτιές απ’ τα ρουθούνια, ή ακόμη και τα ξύλινα τραπέζια όπου όλοι μαζί τσουγκρίζουν κι εύχονται νύχτες, μονάχα νίκης, να ζουν και να θυμούνται. Κάποιοι απογοητεύτηκαν που νόμιζαν πως η βαθειά, τραχειά φωνή, άγρια ηχεί. Γιατί το κλίμα έδειξε πως η ενέργεια και το πάθος του κάθετι που δένεται κι εκφράζεται μπροστά σου, σχέση δεν έχει μ’ αυτό που καταγράφεται σε οθόνη, ταινία, δίσκο ή ψηφία. Οι άνθρωποι είναι αυτοί που πάντα θ’ αρπάζουν το μικρόφωνο, την πένα, το καλώδιο, το δοξάρι. Κι αυτοί είναι που πάλλουν τις χορδές κάθε μορφής. Οι αρμονικές του βιολοντσέλου μέσα απ’ τα ηχεία έμοιαζαν με ίνες οπτικές κι ηλεκτρισμένες, αν και μονάχα δυο φορές μάς τύλιξαν ακαίρεα κι ολοκληρωτικά. Είναι μεγάλο το προσόν τέτοια χροιά να εμπεριέχεται σε κύμα Ωκεάνιο, αλλά θα πρέπει αδάμαστη ν’ αφήνεται και να εκφράζει πλήρως τις ομορφιές της, πιο συχνά και δη, σ’ αντίστοιχες Γιορτές και Συναντήσεις. Η αλλαγή της σκυτάλης, τουλάχιστον, έγινε με πλούσια δοξαριά και με συνθετικές εναλλαγές οξύμωρες του ‘όρου’ “The Quiet Observer”. Το “ήσυχο” απέκτησε έννοια άλλη, πιο ηχηρή και πιο γεμάτη.

TheOCEAN_02_FuzzAthens_Nov8_photo_by_TilemachosKouklakis
The OCEAN Collective | Fuzz Live Music Club, Athens | 08/11/2015 | photo by Tilemachos Kouklakis©

Στην Τέχνη, κανόνες δεν υπάρχουν. Οι μόνοι Κανόνες που είναι αποδεκτοί είναι όσοι ξεκινούν “σιωπηλά και ήρεμα, μα τραγουδιστά” [Sostenuto tranquillo ma cantabile] και μέσα από τρόπους ειδικούς, διαγράφουν κύκλο, και μέσα σ’ αυτόν θέτουν κι εμάς, τόσο σαν δέκτες, όσο και σαν πομπούς δακρύων. Μάς προσκαλούν μετάφραση να μην ζητάμε των όσων ξένα ηχούν ή όσων ποτέ δεν καταλάβαμε. Οι απαντήσεις ήταν οι πρώτες λέξεις που συνέθεταν τις ερωτήσεις. Ήταν τα κάδρα που γέμιζαν με πρόσωπα οικεία, χωρίς το τζάμι να σκονίζεται, μα να θαμπώνει κάθε που άλλαζε η κλίση των ακτίνων. Οι απαντήσεις ήταν όσα δεν πρόλαβες να δεις, γιατί απλά δεν ήθελες άλλο κενό, άλλη ανάμνηση, ή άλλο αντίο ν’ ακτικρύσεις. Η Ερώτηση ήταν κι είναι πάντα εμπρός και δίπλα σου. Είναι αυτό που δεν περίμενες να δεις, αυτό που κάποτε από λάθος (;) είδες κι άκουσες, και από τότε απλά χαράχθηκε σαν μήτρα, και δεν γεννάει πια το ίδιο και το ίδιο, αλλά μονάχα μια φυγή απ’ την πηγή, μι’ ανάσα για ελευθερία, μέσα από ήλιο κόκκινο που σε τραβάει όλο και πιο εΚτός του… Κάτι σαν “Θάνατος Ανεστραμμένος”, ή όπως οι ιάπωνες το αποκαλλούν, “Death in Reverse”. Το όνομά τους, Mono

MONO_02_FuzzAthens_Nov8_photo_by_TilemachosKouklakis
MONO | Fuzz Live Music Club, Athens | 08/11/2015 | photo by Tilemachos Kouklakis©

…αλλά, οι ως άνω σκέψεις, είναι μονάχα όνειρα που φτιάχτηκαν για να περάσουν στο Βιβλίο των Πνευμάτων. Σε μουσικά πεντάγραμμα, ακουστικά ή όψεις που δεν χωρούσαν να εκφραστούν με άλλο τρόπο. Σε αλλαγές που χτίστηκαν μέσα από σεβασμό προς καλλιτέχνες όπως ο Henryk Górecki [Χένρικ Γκορέ(τ)σκι], και την πρώτη κίνηση που ακούσαμε σε έναν χώρο όπως το Fuzz, όσο περιμέναμε να απολαύσουμε τους Mono. Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες μίξεις της βραδυάς ήταν ο συνδυασμός του σύντομου, ενός τελευταίου soundcheck /κουρδίσματος των Mono, όσο ακουγόταν η 3η Συμφωνία [Symphony No. 3 of Sorrowful Songs“] του εν λόγω πολωνού συνθέτη.
Προσωπικά, μια “κριτική” (με όρους τυπικούς) αντικειμενική, δεν θέλω κι ούτε μπορώ να γράψω. Ο κόσμος του post-rock και όσων ζουν κι οδεύουν μέσα του, δεν θέτει όρους έκφρασης. Είν’ ένα εισιτήριο που δέχεσαι ή όχι να το λάβεις, κι απ’ τη στιγμή που ακούσεις τις χροιές του, είσαι ελεύθερος να χτίσεις και να ζήσεις ό,τι δεν σ’ άφησαν να ζήσεις σ’ άλλα μέρη. Είναι το χρώμα κι οι ιδιότητες -οι απότομες εναλλαγές- του υδράργυρου, το νέφος των νευρώνων που δεν συνάπτονται με τυπικές δομές, αλλά ελίσσονται αυτόνομα και δυνατά, που δίνουν χρώμα γκέϊσας και ξωτικών, σ’ αρχαίες πόλεις, άγνωστες που δεν ξεχάσαμε ποτέ και μες στους δρόμους τους, αφήνουμε τον ήχο ν’ αναπνέει.

Ευχαριστούμε όλους τους καλλιτέχνες για την ξεχωριστή και πολύ όμορφη βραδυά που μάς χάρισαν. Τους AFFORMANCE, τους The OCEAN Collective και τους MONO, την περασμένη Κυριακή, 8 Νοέμβρη, στο FUZZ Live Music Club, κάπου στον Ταύρο ή σ’ άλλον αστερισμό, μη δεδομένο…

Όλες οι Φωτογραφίες της συναυλίας είναι διαθέσιμες στο ConcertPhotosGr   [φωτογράφισε ο Τηλέμαχος Κουκλάκης]

περισσότερα από Anna Stereopoulou

Νέος Δίσκος | Blue Twenty Two από την Wild Anima

Ποιός είναι ο ήχος της εσωτερικής αρμονίας; Η αίσθηση ότι αιωρούμαστε σε...
διαβάστε περισσότερα