MACHINE HEAD + FLESHGOD APOCALYPSE — Floyd Live Stage, 3 Ιουλίου 2025: Μια νύχτα ωμή, ασήκωτη και τίμια — όπως πρέπει να είναι το metal

Φωτογραφίες: Τηλέμαχος Κουκλάκης Δεν ξέρω αν το ‘χει η Αθήνα ή αν το προκαλούν οι Machine Head οι ίδιοι — αλλά κάθε φορά που ανεβαίνουν στη σκηνή εδώ, είναι σαν να βάζεις βενζίνη πάνω σε already καμένο τοπίο. Όλα φλέγονται, όλα διαλύονται, όλα αποκτούν εκείνο το ξεραμένο βλέμμα του “ήρθα εδώ για να τα σπάσω ή να με σπάσουν”. Και στο Floyd, τη νύχτα της 3ης Ιουλίου, αυτό ακριβώς έγινε. Flashback: Η πρώτη φορά ήταν πόλεμος Όταν τους είχα δει για πρώτη φορά στο Gagarin, είχα χάσει το παπούτσι μου από τα πρώτα 15 λεπτά. Όλο το live ήμουν μισός ξυπόλυτος, χτυπημένος με μπουνιά στο μάτι που φούσκωσε και κατέβασε ρελαντί για μια βδομάδα. Θυμάμαι έναν τύπο να ξερνάει τα σωθικά του εν μέσω circle pit, το πάτωμα να καταπίνει κάθε σημάδι του εμετού του μέσα σε δύο λεπτά από την κλωτσοπατινάδα. Ήταν άβολο, ήταν ωμό, ήταν... ροκ εν ρολ. Δεν το ξεχνάς αυτό. Ποτέ. 10 χρόνια μετά — και πάλι στην κόψη Τη δεύτερη φορά, 10 χρόνια μετά, θυμάμαι εκείνο το ατελείωτο 3ωρο σετ. Η μπάντα τότε έσταζε ενέργεια από κάθε riff, από κάθε μούσκεμα ιδρώτα του Robb Flynn. Δεν ήταν απλώς live. Ήταν κατάθεση. Ήταν εξιλέωση. Ήταν σαν να έπαιζαν για σένα μόνο. 2025 — H σφαγή στο Floyd Κι έρχεται το σήμερα. Floyd Live Stage, Athens. Η νέα εποχή: οι Fleshgod Apocalypse ανοίγουν — και το κάνουν σαν να μην είναι support. Συμφωνικά death, blastbeats που χτυπάνε σαν τρυπάνια μέσα στο κρανίο σου και χορωδιακά που σε πετάνε για λίγο έξω από το σώμα σου, πριν σε κατασπαράξουν πάλι με riffs. Είδα κόσμο που γέλαγε σαν ψυχοπαθής, κόσμο που δεν ήξερε πού να σταθεί γιατί το πάτωμα έτρεμε κυριολεκτικά ειδικά στο wall of death που μας έφτιαξε το ίδιο το μέλος της μπάντας κατεβαίνοντας κάτω στην αρένα για την (κουφή!) διασκευή στο “Barbie Girl” των Aqua!! Κι ύστερα... σκοτάδι. Η είσοδος των Machine Head δεν ήταν απλά «μεγάλη». Ήταν σεισμική. Ο Flynn, φωνή-μπετόν, μάτια-φλόγες. Ο κόσμος — ένα πράγμα, μια μάζα σφιγμένη, έτοιμη να εκραγεί. Κι όταν ξεκίνησαν οι πρώτες νότες του "Imperium", δεν υπήρχε γυρισμός. Mosh, αίμα, ιδρώτας, λύτρωση Μέσα στα πρώτα 5 λεπτά είχαμε ήδη δύο circle pits. Κάποιος μπροστά μου προσπαθούσε να βγάλει το μπλουζάκι του αλλά τελικά το 'χασε. Εγώ σε μία δόση παραλίγο να ξαναχάσω το παπούτσι μου,(εντάξει, όχι το ίδιο από τότε - είπαμε!). Το μόνο βέβαιο πάντως ότι είναι καρμικό πλέον. Δεν το έχασα όμως. Αλλά έχασα φωνή, αυτιά και την αίσθηση του χρόνου. Κάθε κομμάτι — κι ένα βάρος που φεύγει απ' την ψυχή. Το “Ten Ton Hammer” έσκασε σαν καταπέλτης, μαζί με τα γιγαντιαία πλαστικά σφυριά να κατακλύζουν τον αέρα, ως την πρώτη highlight στιγμή του live, ευχάριστη έκπληξη και φόρος τιμής – όπως και πριν είκοσι χρόνια – στους Metallica με το “Pulling Teeth” στο jam bass solo μέχρι το “Davidian” ( πριν το μεγαλειώδες τέλος με το "Halo") που ήταν σκέτη αποκάλυψη! Κι όταν φώναζαν όλοι μαζί “Let freedom ring with a shotgun blast”, το Floyd μετατράπηκε σε τελετουργικό — όχι συναυλία. Τίποτα δεν μένει όρθιο Στο τέλος, δεν ήξερα τι είχε γίνει. Ένα Floyd κατεστραμμένο, κορμιά μισοπαραδομένα, ιδρωμένα, μα με μάτια που γυάλιζαν. Όπως πρέπει να γυαλίζουν όταν ζεις κάτι αληθινό. Ξανά. Όπως τότε στο Gagarin. Όπως πάντα όταν παίζουν οι Machine Head. Υ.Γ. Αν δεν μάτωσες, δεν ίδρωσες, δεν έχασες παπούτσι ή φωνή... δεν ήσουν εκεί. Setlist Imperium Ten Ton Hammer Choke On the Ashes Now We Die Is There Anybody Out There ??? Old Outsider Locust Bonescraper Bleeding Me Dry Bass Solo Darkness Within Bulldozer From This Day Davidian Halo