Η Michelle Gurevich τραγουδάει για αυτούς ‘που από έρωτα εκπέσανε’, αυτή την Παρασκευή, στο Gagarin.

Στην ταινία του ‘Σταύρου Τσιώλη, με τίτλο ‘Ας Περιμένουν Οι Γυναίκες’, του 1998, υπάρχει η φράση ‘διότι οι άνθρωποι, δε συγχωρούν αυτούς που από έρωτα εκπέσανε’. Και μπορεί ο σωστός τύπος του γ’ πληθυντικού του ρήματος εκπίπτω, να είναι ‘εξέπεσαν’, στον αόριστο, η ατάκα, όμως (όπως και η ταινία, άλλωστε), έχει γίνει cult. Αυτό, βέβαια, επειδή είναι αλήθεια. Για αυτούς τους ανθρώπους, όμως, τραγουδάει η Michelle Gurevich. Για αυτούς που ερωτεύτηκαν, αγάπησαν, πληγώθηκαν, πόνεσαν και εν τέλει, ‘εκπέσανε’, πριν ξανασηκωθούν. Η Michelle Gurevich, τους καταλαβαίνει και τους συγχωρεί, αφού έχει υπάρξει και η ίδια μία από εκείνους. Για αυτό και μας έχει χαρίσει τέτοια εκπληκτικά τραγούδια, τέτοιες κομψές, λυρικές, σκοτεινές μπαλάντες. Το κοινό της Αθήνας, θα έχει ξανά την ευκαιρία, για πέμπτη φορά, να βυθιστεί στην στυλάτη θλίψη των κομματιών της, αφού επιστρέφει, την Παρασκευή 17 Μαΐου 2019, για μία και μοναδική συναυλία, στο Gagarin. Ποια είναι, όμως, η Michelle Gurevich – για όσους δεν τη γνωρίζουν – και γιατί πρέπει, και οι γνώστες και οι μη, να μη λείψουν την Παρασκευή από τη συναυλία τους, η οποία θα λάβει χώρα υπό τη σκέπη της διοργάνωσης του Plisskën Festival; Ας πούμε μερικά πραγματάκια για αυτή, που όλοι πρέπει να ξέρουν!

Γεννημένη στο Τορόντο του Καναδά, από Ρώσους μετανάστες γονείς, μεγάλωσε με μητρική γλώσσα τα Ρώσικα. Ο πατέρας της, ήταν μηχανικός κι η μητέρα της, μπαλαρίνα (από αυτή, εμπνεύστηκε το κομμάτι ‘Russian Ballerina’, που κυκλοφόρησε σε single, το 2008). Η ίδια, ασχολήθηκε με τον κινηματογράφο. Ήθελε να γίνει σκηνοθέτρια και για αυτό, δούλεψε γύρω στη μια δεκαετία σε διάφορα πόστα στον τομέα του σινεμά. Κάποια στιγμή, προσπάθησε να γράψει ένα τραγούδι, είδε ότι της βγήκε και πως ήταν εύκολο και έκτοτε, το γύρισε στη μουσική. Από το 2005, απέκτησε το προσονύμιο Chinawoman (σαν αστείο, αρχικά, αφού τη μπέρδευαν με Ασιάτισσα), το οποίο τη συνόδευσε μέχρι τις αρχές του 2016, οπότε και το άφησε, συνεχίζοντας την καριέρα της με το πραγματικό της όνομα. Μετακόμισε στο Βερολίνο, για να είναι κοντά σε όλους τους ευρωπαϊκούς προορισμούς, και ενώ κάποτε, τη συνέκριναν με μεγάλους καλλιτέχνες, εντοπίζοντας επιρροές τους, σε αυτήν, όπως με την PJ Harvey και τη Nico ή χαρακτηρίζοντάς την ως ‘θηλυκή Leonard Cohen’, πλέον, εντοπίζουν δικές της επιρροές, σε νέους καλλιτέχνες, είτε πλησιάζουν το μουσικό της είδος, είτε όχι, όπως πχ η Molly Nilsson. Η μουσική της, έχει χαρακτηριστεί ως sadcore, lo-fi pop, slowcore rock, experimental, dark romantic, experimental. Η αλήθεια, όμως, είναι, πως η μουσική της, δε χωράει μέσα σε κουτάκια και κάτω από ταμπέλες, είναι κάτι μοναδικό στα διεθνή δεδομένα και μόνο όσοι την ακούσουν, την αγαπήσουν και ασχοληθούν, θα καταλάβουν μέσα στην ψυχή τους, την αξία της.

Το 2007, κυκλοφορεί τον πρώτο της δίσκο, ο οποίος έμελλε να τη βάλει σιγά σιγά στη λίστα ακροάσεων του πιο ψαγμένου κοινού, καθώς και τον έναν να την προτείνει στον άλλον. Αυτός, είχε τίτλο ‘Party Girl’, από το ομώνυμο κομμάτι που υπάρχει στον δίσκο, το οποίο αποτέλεσε αφορμή για να γίνει remix από πολλούς djs, τούρκικη επανεκτέλεση, καθώς και αφορμή για γαλλική ταινία με τον ίδιο τίτλο, και το κομμάτι αυτό, ως soundtrack, το 2014, η οποία βραβεύτηκε και με τη ‘Χρυσή Κάμερα’, στο Φεστιβάλ Καννών. Ακόμα, υπάρχει στον δίσκο, ένα party mix, από την ίδια. Το δυναμικό αυτό κομμάτι, αποτέλεσε νυχτερινό soundtrack εξόδων και ραντεβού, με το ‘Friday Night’ να συνοδεύει τις μέρες που αυτά δεν υπήρχαν, το τρυφερό ‘Lovers Are Strangers’, μας έκανε να θυμηθούμε τα λάθη του έρωτα, το ‘I’ll Be Your Woman’, να το αφιερώσουμε σε κάποιον που μας αρέσει. Το ‘Aviva’ (από το οποίο, κυκλοφόρησε και μια δεύτερη, ‘jazzercise version’, μάς έβγαλε έναν πιο απελευθερωμένο εαυτό, ενώ το ‘I Kiss The Hand Of My Destroyer’ και το ‘Left You At The Farm’ (κυκλοφορούν και remixes αυτού), μίλησε για την αποκοπή από τις λάθος επιλογές. Στολίδι, το ορχηστρικό ‘Montreal Love Theme’. Το 2017, ο δίσκος κυκλοφόρησε ξανά, με νέο εξώφυλλο και με το πραγματικό της όνομα.

https://michellegurevich.bandcamp.com/album/party-girl

Το 2010, κυκλοφορεί ο δεύτερος, με τίτλο ‘Show Me The Face’, με την ίδια να έχει αρχίσει να βρίσκει τα πατήματά της πιο γερά και να αποκτά τον δικό της, προσωπικό ήχο. Το ομώνυμο κομμάτι, μαζί με το αιρετικό ‘Let’s Meet’ (του οποίου, κυκλοφόρησε και μια instrumental εκδοχή, με τον τίτλο ‘Back In The Ghetto Of Longing’), μίλησαν για την ανάγκη της επαφής με κάποιον παλιό ή νέο εραστή, τα ‘Go’ και ‘Drown To You’, για την ανάγκη διεκδίκησης των παραπάνω, τα ‘Acid Broke The Spell’ και ‘Keep In Mind’, για την υπενθύμιση της μη μονιμότητας, στους εραστές, τα ‘Wrong Side Of The Fence’ και ‘It’s No Compliment’, για το αρνητικό κούνημα του δαχτύλου σε όσους δεν είναι για εμάς, ενώ το ‘Woman’s Touch’, μίλησε για την αυτάρκη γυναίκα που χαρίζει μόνο όπου εκείνη θέλει, το άγγιγμα της. Τέλος, το ‘God Bless My Socially Retarded Friends, για τους φίλους που αγαπήσαμε, και που πάντα είχαν δίκιο, τελικά, για όλα τα προηγούμενα.  Λίγο αργότερα, κυκλοφορεί και δυο τραγούδια ακόμα, τα ‘Victim’s Charm’ και ‘Lifetime In One Night’.


https://michellegurevich.bandcamp.com/album/show-me-the-face h

Ακολουθεί η κυκλοφορία δύο singles, του ‘Pure At Heart’, το 2012 και του ‘Kiss In Taksim Square’, το 2013 και έτσι, φτάνουμε στο 2014, οπότε και κυκλοφορεί ο τρίτος δίσκος της, με τίτλο ‘Let’s Part In Style’, ένα πραγματικό κομψοτέχνημα, το οποίο επισφραγίζει, πια, την παρουσία της στον χώρο και φέρνει τους καλύτερους μελλοντικούς οιωνούς, μαζί και με νέο κοινό. Το ομώνυμο κομμάτι, μας προτρέπει να παρτάρουμε με στυλ, σαν καλεσμένοι της υψηλής κοινωνίας σε gala διασήμων, ακόμα κι αν δεν είμαστε τέτοιοι, γιατί ο χρόνος, λιγοστεύει, και όπως μας λέει και στο ‘Good Times Don’t Carry Over’ (από το οποίο, κυκλοφόρησε και μια remix εκδοχή με υπότιτλο ‘Summer Is Almost Over’, από τον Stefan Biniak), τα καλά πράγματα και οι ωραίες στιγμές, δεν κρατούν για πολύ. Με το ‘To Be With Others’ (κυκλοφορούν και remixes αυτού), έθιξε την επιθυμία του να συνυπάρχουμε με άλλους ανθρώπους, αλλά και το πώς αυτό, εν τέλει, μας κουράζει, με το ‘Nothing To Talk About’, είπε για τους εραστές που δεν έχουν πια, τίποτα να πουν μεταξύ τους ή ο ένας στον άλλον, σαν άνθρωποι και με το ‘Vacation From Love’, μίλησε για την ανάγκη του να κάνουμε, ενίοτε, ένα βήμα πίσω από την ενεργοβόρα, ερωτική αναζήτηση. Στο ‘What Was Said’, θύμισε σε όλους, πως τα ανυπόστατα λόγια και οι ανεκπλήρωτες υποσχέσεις, δεν ξεχνιούνται και πονούν, κάτι όμως, που δε θα κρατήσει για πάντα πίσω, μια δυναμική γυναίκα, όπως αυτή του ‘Woman Is Still A Woman’, το οποίο κυκλοφόρησε και σε ένα επίσημο remix του Ralph Ghayad. Aναρωτήθηκε για το πού πάει η νύχτα και υπογράμμισε τη μαγεία της, στο ‘Where Goes The Night’, νοστάλγησε τα αγαπημένα μέρη, πρόσωπα και χρόνια, στο ‘Blue Eyes Unchanged’ και τελείωσε με άλλο ένα ορχηστρικό διαμαντάκι, το ‘Waltz #1’.

https://michellegurevich.bandcamp.com/album/lets-part-in-style

Το 2016, κυκλοφορεί ο τέταρτος δίσκος, ‘New Decadance’ ο οποίος, είναι και ο μοναδικός, που ο τίτλος του, δεν αποτελεί και τίτλο ομώνυμου κομματιού σε αυτόν. Ένας δίσκος, γεμάτος νοσταλγία και γλυκόπικρη γεύση για παλιούς και περασμένους έρωτες, καθώς και για όσους μόλις τελείωσαν, όπως στο ‘Dance While You Can’ και στο ‘End Of An Era’, για αυτούς που βιώνονται τώρα, αλλά με τον φόβο πως θα τελειώσουν, αργά η γρήγορα, όπως εκείνοι στα ‘Behind Closed Doors’, ‘Russian Romance’ και ‘My Familiar Unfamiliar’, καθώς και για εκείνους που αρχίζουν τώρα, όπως στο ‘First Six Months Of Love’ (από το οποίο, κυκλοφόρησε και ένα επίσημο remix από τον Jonas, καθώς και η instrumental εκδοχή του, με τίτλο ‘Le Temps Qui Meurt), και στο ‘I Saw The Spark’, ενώ με το ‘Drugs Saved My Life’, θέμα γίνεται για εραστές που έμειναν αξέχαστοι, για νέους που αναμένονται, μαζί με προκλήσεις και για ό,τι καλό και κακό, δεν ξεχνιέται. Ένας εκπληκτικός δίσκος, ο οποίος ήταν και ο πρώτος που κυκλοφόρησε με το πραγματικό της όνομα.

https://michellegurevich.bandcamp.com/album/new-decadence

Δύο μόνο χρόνια πέρασαν και το 2018, έφτασε η ώρα για την κυκλοφορία του πέμπτου και πιο πρόσφατου δίσκου της, με τίτλο ‘Exciting Times’. Στο ομώνυμο κομμάτι, μιλάει για τις ωραίες στιγμές που έρχονται μετά από πολύ καιρό και κόπο και που πρέπει να τις απολαύσουμε, όταν πια αυτές έχουν φτάσει, παρά το γεγονός, πως όταν τι ζούμε αυτές, θα σκεφτόμαστε το επερχόμενο τέλος τους, όπως στο ‘Fatalist Love’. Στο ‘Way You Write’, Μιλάει για αυτά ου θα την τραβήξουν σε έναν άνθρωπο, τα οποία, δεν είναι τα κριτήρια της πλειοψηφίας, για αυτό και η έλξη θα είναι έντονη και δε θα μπορεί να της αντισταθεί. Βέβαια, οι άνθρωποι και οι καταστάσεις, μάς αλλάζουν όλους, κάτι που συμβαίνει και στην ίδια, στο ‘Something Has Changed’. Και είναι λογικό, όταν περνάς μεγάλο μέρος της ζωή σου με κάποιον, όπως στο ‘Almost Shared A Lifetime’, για αυτό και μετά, θες το χρόνο σου, μόνος σου, όπως στο ‘Let’s Get Along’. Και έτσι, επειδή ο καιρός ανασύστασης, είναι απαραίτητος, η όρεξη για νέες περιπέτειες, δεν τελειώνει πολύ, απλώς μένει για λίγο πίσω, όπως στο ‘Wilderness Will Wait’. Ένα είναι, όμως, το σίγουρο, οι αναμνήσεις μένουν πάντα στο μυαλό, και το γνωστοποιεί και η ίδια, στο ‘Memories Of Three’. Αυτός είναι και ο δίσκος με τον οποίο περιοδεύει τώρα, την άνοιξη του 2019 και με αυτόν έρχεται και σε εμάς.

https://michellegurevich.bandcamp.com/album/exciting-times

Η Michelle Gurevich, είναι μια πολυτάλαντη και πολυσχιδής καλλιτέχνις, κάτι που έχει αποδείξει πολλάκις, αφού γράφει, συνθέτει, παίζει και τραγουδάει, αλλά συχνά, κάνει και βίντεο για τα κομμάτια της. Γενικώς, όλα διακρίνονται από μία εσκεμμένη, παλιακή αισθητική. Σε κάποια, υπάρχει και η ίδια, μέσα σε αυτά (και αυτά, τα προτιμάει ασπρόμαυρα), όπως στα βίντεο των ‘Party Girl’, ‘To Be With Others’, ‘Woman Is Still A Woman’ (το είδατε παραπάνω, είναι το ίδιο με του remix), ‘First Six Months Of Love’, ‘Way You Write’ και ‘Fatalist Love’.

Σε κάποια άλλα, χρησιμοποιεί παλιό υλικό, σχετιζόμενο με το θέμα του τραγουδιού, έστω και μεταφορικά, το οποίο και είχε τραβήξει η ίδια (μην ξεχνάμε την αγάπη της για το σινεμά), όπως στα βίντεο των ‘Lovers Are Strangers’, ‘Show Me The Face’ και ‘God Bless My Socially Retarded Friends’.

Τέλος, υπάρχουν κι εκείνα, στα οποία χρησιμοποιεί κομμάτια από διάφορα άλλα βίντεο, συνενώνοντάς τα και δημιουργώντας ένα επίσης εκπληκτικό αποτέλεσμα, σε συνδυασμό με τη χρήση νέων τεχνολογιών, όπως στα βίντεο των ‘Pure At Heart (το είδατε παραπάνω)’, ‘Vacation From Love’, ‘Drugs Saved My Life’ και ‘Russian Romance’.

Και εδώ να πούμε, πως όλα αυτά, τα κάνει μια γυναίκα καλλιτέχνις, η οποία ξεκίνησε πριν χρόνια, μόνη της, να ηχογραφεί τα τραγούδια της στο δωμάτιό της και σήμερα, έχει φτάσει να είναι μία από τις καλύτερες φωνές και παρουσίες στον κόσμο. Η ίδια, αυτοχαρακτηρίζεται ως ‘writer of ballads’, αλλά είναι πολλά παραπάνω. Και το ξέρει, όποιος με ανοιχτά αυτιά, την έχει αφήσει να του αγγίξει την καρδιά.

Στα της χώρας μας τώρα και να πούμε πως η Michelle Gurevich, μάς έχει επισκεφθεί 4 φορές ως τώρα. Η πρώτη, τον Μάρτιο του 2013, οπότε και ήρθε για πρώτη φορά στην Ελλάδα, πραγματοποιώντας, την Παρασκευή 01/03, επίσκεψη στη Θεσσαλονίκη, παίζοντας στο Block 33 (με support τους Sonny Touch & Honolulu Philharmonic), για να κατέβει το σαββατοκύριακο 02-03/03 και να παίξει δύο απανωτές μέρες, οι οποίες έγιναν sold out από την προπώληση, στο Six D.O.G.S. στην Αθήνα,  (τη μία μέρα άνοιξε η Katrin The Thrill, τη δεύτερη, η Evie Kourtides), κομμάτια από τους δύο πρώτους της δίσκους.

Τον Νοέμβριο του 2014, έχοντας κυκλοφορήσει και τον τρίτο της δίσκο, επιστρέφει στην Αθήνα, αυτή τη φορά, σε μεγάλο χώρο, όπως της ταιριάζει και της αξίζει. Έτσι, έπαιξε το Σάββατο, 29/11, στο Fuzz Live Music Club και την Κυριακή, 30/11, στο Fix Factory Of Sound, στη Θεσσαλονίκη. Και τις δύο συναυλίες, άνοιξε με δικό του σετ, ο τότε συνεργάτης της, Tim Isherwood, ο οποίος, έπαιζε, μουσική, μετά, στο δικό της σετ.

Ακριβώς ένα χρόνο αργότερα, επέστρεψε στους ίδιους χώρους, Παρασκευή 27/11 στη Θεσσαλονίκη και Σάββατο 28/11, στην Αθήνα. Οι συναυλίες, διοργανώθηκαν λόγω του συνεχώς αυξανόμενου κοινού της στη χώρα μας, αφού κατά τα άλλα, δεν είχε κυκλοφορήσει κάτι νέο και επανέλαβε το ίδιο setlist. Και τις δύο συναυλίες, άνοιξε η Σtella, ενώ αυτή της Αθήνας, ήταν η τελευταία που έκανε ποτέ υπό το ψευδώνυμο Chinawoman.

Ένα χρόνο μετά, έχοντας κυκλοφορήσει τον τέταρτό της δίσκο, επιστρέφει στην Αθήνα, πάλι στο Fuzz, χωρίς support, τελικά, αυτή τη φορά και χωρίς επίσκεψη στη Θεσσαλονίκη. Συγκλόνισε ξανά το κοινό, όπως και τις προηγούμενες φορές, αλλά από τότε, πάνε 2,5 χρόνια και δεν την ξαναείδαμε. Θεωρητικά, υπήρχε μια ευκαιρία, τον Νοέμβριο – Δεκέμβριο του 2017, αφού επισκέφθηκε την Τουρκία (μιας και τις άλλες φορές, συνήθως πριν την Ελλάδα, έπαιζε στην Τουρκία – λογικό, αφού το μεγαλύτερο κοινό της είναι στην Ανατολική Ευρώπη), αλλά κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να την κλείσει για συναυλία, εδώ. Ίσως, βέβαια, να ήταν και καλύτερα έτσι, ώστε να μην ακούγαμε σε επανάληψη, το σετ του 2016, όπως έγινε το 2015 με του 2014.

Σημασία έχει, όμως, πως ο καιρός πέρασε, η Michelle, έχει βγάλει εκπληκτικό νέο δίσκο και η Αθήνα (δυστυχώς, ούτε αυτή τη φορά υπήρξε πρόβλεψη για τη Θεσσαλονίκη) θα έχει την ευκαιρία να την απολαύσει ζωντανά, κατά τη διάρκεια της φετινής, ανοιξιάτικης περιοδείας της (της οποίας, οι περισσότεροι σταθμοί, είναι ήδη sold out!), στο αγαπημένο Gagarin 205 Live Music Space, την Παρασκευή, 17/05, υπό τη διοργάνωση του γνώριμου και αγαπημένου Plisskën Festival.

Μια συναυλία, που δεν πρέπει να χάσει κανείς, γιατί θα το μετανιώσει – αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Ακούστε τους δίσκους της, παραπάνω, κάντε επανάληψη και ετοιμαστείτε για μία σπαρακτική ζωντανή εμπειρία, από αυτές που ελάχιστοι καλλιτέχνες μπορούν να προσφέρουν στο διψασμένο κοινό τους, εκ των οποίων, μία είναι η μοναδική Michelle Gurevich, η οποία, θα ερμηνεύσει ξανά, για εμάς, τα μεγάλα της τραγούδια κι εμείς, θα ερωτευτούμε ξανά, θα πονέσουμε ξανά, θα αγκαλιαστούμε, θα δακρύσουμε, θα γελάσουμε. Όπως είχε πει χιουμοριστικά και η ίδια, το 2014, στην Αθήνα: ‘Αναρωτιέμαι πόσα παιδιά γεννιούνται μετά τις συναυλίες μου, αφού πάντα έρχονται σε αυτές πολλά ζευγαράκια και φαντάζομαι τη συνέχεια, μετά, στο σπίτι’.

Και πού ξέρετε, μπορεί να μας κάνει και καμιά έκπληξη, με κανένα τούρκικο cover, όπως έχει κάνει στο παρελθόν, στο εξωτερικό, ή με κανένα του ‘Dance Me To The End Of Love’, του αγαπημένου Cohen, κανείς δεν ξέρει, αλλά για να μάθει, πρέπει να έρθει την Παρασκευή. Περισσότερες πληροφορίες, παρακάτω, στο δελτίο τύπου που ακολουθεί:

Michelle Gurevich (CA)
Gagarin 205 LIve Music Space
Παρασκευή 17 Μαϊου 2019
21:00

Η Michelle Gurevich από τον Καναδά, γνωστή και ως Chinawoman, καταφτάνει στις 17 Μαϊου 2019 στο Gagarin της Αθήνας στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής της περιοδείας!

Η ιστορία της Michelle Gurevich, ξεκίνησε όταν ηχογράφησε στο δωμάτιό της το ντεμπούτο της, Party Girl, το οποίο είχε εμφατική απήχηση στη γη των προγόνων της. Ο ήχος του ταξίδεψε από τα γιοτ δισεκατομμυριούχων Ρώσων μέχρι τις επαρχίες της Ουκρανίας ως ένας από τους δημοφιλέστερους ήχους κλήσεις κινητών στις περιοχές της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Η Ρωσικής καταγωγής Michelle, κόρη μπαλαρίνας στα περίφημα μπαλέτα Kirov και μηχανικού στο Leningrad, μεγάλωσε ακούγοντας τη συλλογή των γονιών της που αποτελούνταν από Σοβιετικούς και Ευρωπαϊκούς δίσκους των 70’s. Η μουσική της φέρνει στο νου την Nico και τον Leonard Cohen. Τα κομμάτια της, γεμάτα συναίσθημα, χιούμορ και κωμικοτραγικές ιστορίες, σε συνδυασμό με τη χαρακτηριστική φωνή της, που θυμίζει σε πολλά σημεία μία εκδοχή της Tanita Tikaram, και τους στίχους της διαμορφώνουν ένα ιδιαίτερο προσωπικό ύφος. Το 2016 η Michelle, γνωστή ως και τότε ως Chinawoman, αποφάσισε να εμφανίζεται με το πραγματικό της όνομα, χρησιμοποιώντας το πλέον και στην επανέκδοση όλων των προηγούμενών της άλμπουμ. Κάνοντας sold out εμφανίσεις σε πόλεις όπως η Κωνσταντινούπολη, το Βερολίνο, η Βαρσοβία, η Μόσχα αλλά και φυσικά η Αθήνα, η Michelle, έχει δημιουργήσει μία δική της “αγορά” που περιλαμβάνει την Ανατολική Ευρώπη, την queer σκηνή του Βερολίνου και το κοινό που ακολουθεί φανταικά τους Charles Aznavour, Zeki Müren και Lucio Dalla. Αν και στις live εμφανίσεις της, όπως και στο Gagarin 205 LIve Music Space στις 17 Μαϊου, πλαισιώνεται από εξαιρετικούς μουσικούς, στην ηχογράφηση των άλμπουμ της κυριαρχεί το ατομικό στοιχείο διατηρώντας με αυτόν τον τρόπο μια πιο άμεση επαφή με τους ακροατές της.

Links:
Website: www.michellegurevich.com
Facebook: www.facebook.com/themichellegurevich
Instagram: www.instagram.com/michelle_gurevich
Twitter: www.twitter.com/new_decadence
Soundcloud: www.soundcloud.com/michellegurevich

Tιμές Εισιτηρίων:
15€ – Περιορισμένη Προπώληση – Sold Out
18€ – Γενική Προπώληση
22€ – Ταμείο

Σημεία προπώλησης:
www.viva.gr/tickets/mousiki/gagarin-205-live-music-space/michelle-gurevich | τηλεφωνικά στο 11 876 | Καταστήματα WIND | Reload Stores | Seven Spots | Βιβλιοπωλεία Ευριπίδης – Evripidis Bookstores | Viva Kiosk Συντάγματος και Τεχνόπολης | Syd Records

Χώρος:
Gagarin 205 LIve Music Space
Λιοσίων 205
10445 Αθήνα
211 4112500

_____

Σημείωση: Οι σύνδεσμοι που παραπέμπουν στο bandcamp της καλλιτέχνιδος, επιλέχθηκαν ώστε να καταστεί εύκολη η ακρόαση ολόκληρου του εκάστοτε δίσκου της. Εκεί, μπορεί επίσης να τον αγοράσει. Οι δίσκοι, υπάρχουν προς ακρόαση και στο Spotify. Μεμονωμένα τραγούδια που δεν υπάρχουν στο bandcamp, επιλέχθηκαν και προστέθηκαν από το Youtube, μαζί με επίσημα βίντεο, τα οποία εξυπηρετούν τους σκοπούς του κειμένου, όπως επίσης, και τα live βίντεο από συναυλίες της. Θα είχαν επιλεχθεί ακι οι δίσκοι, από το Youtube, για ευκολία στην ενσωμάτωση του κειμένου, αλλά δυστυχώς, εκεί εν υπάρχουν ολόκληροι, οπότε χάριν συντομίας, επιλέχθηκε το Bandcamp. Υπήρχε δυνατότητα και για το Spotify, αλλά αφενός, δεν είναι όλοι, χρήστες του, αφετέρου, δεν καθίσταται εύκολη η δυνατότητα παραγγελιών και αγορών.

_____

Κείμενο και σύνθεση αφιερώματος, για το sinavlia.gr,

από τον Πάνο Σταυρουλάκη.

*

More from Πάνος Σταυρουλάκης

Ανταπόκριση: Algiers & Colorgraphs @ Temple – Σάββατο 09/02/2019

Τελευταία στιγμή έκατσε να κανονιστεί να παρευρεθούμε στη δεύτερη επίσκεψη των Αμερικανών...
Read More