Η μεγάλη επιστροφή των σπουδαίων Deafheaven στην Αθήνα

Αν υπάρχει ένα συγκρότημα που συζητήθηκε περισσότερο από oποιοδήποτε άλλο, τη δεκαετία που μας πέρασε, αυτό ήταν η Deafheaven και όχι αδίκως. Ξεκινώντας ως ντουέτο, τον Φεβρουάριο του 2010 και γράφοντας ένα πρώτο demo με ακουστική κιθάρα, επειδή δεν είχαν ηλεκτρική, την οποία αναγκάστηκαν να δανειστούν, μαζί με τον δέοντα εξοπλισμό, από το στούντιο, όπου στη συνέχεια, το ηχογράφησαν, διαδικασία για την οποία, δεν είχαν ούτε τα πεντακόσια δολάρια που απαιτούνταν, έφτασαν μέσα σε μια τριετία, να γίνουν το πιο πολυσυζητημένο συγκρότημα στη μέταλ - και όχι μόνο - σκηνή, ενώ το 2019, έλαβαν μέχρι και υποψηφιότητα για Grammy! Ας κάνουμε, όμως, μια μικρή αναδρομή στην ιστορία τους...

Το πρώτο τους EP κυκλοφόρησε με τέσσερα κομμάτια υπό τον απλό τίτλο ‘Demo’, το καλοκαίρι του 2010. Περνώντας από αρκετές δυσκολίες, με μέλη να προστίθενται, να αποχωρούν, νέα να έρχονται, η μπάντα να μαθαίνει πως είναι να ζεις, να γράφεις, να περιοδεύεις και να εμφανίζεσαι συλλογικά, παράλληλα προχώρησαν το καλλιτεχνικός τους έργο και μετά το demo, κυκλοφόρησαν μέσα στο 2011 ήδη, τον πρώτο τους δίσκο με τίτλο ‘The Road To Judah’ με πέντε κομμάτια, ο οποίος έδωσε ένα πρώτο στίγμα του τι θα ακολουθούσε, άρεσε σε κοινό και κριτικούς και μέσω αυτού, άνθισε περισσότερο η δημιουργικότητά τους.

[embed]http://

Η τότε δισκογραφική τους, κυκλοφόρησε το ίδιο έτος, έναν δίσκο ζωντανής ηχογράφησης συναυλίας τους, με τίτλο ‘Live At The Blacktop’, ως μέρος μιας σειράς κυκλοφοριών ζωντανών ηχογραφήσεων συγκροτημάτων της και την επόμενη χρονιά, ένα άτιτλο split EP με τους Bosse-de-Nage, είδε το φως της δημοσιότητας, στο οποίο, η μπάντα συμμετείχε με ένα κομμάτι που αποτελούσε cover δύο παλιών κομματιών των Mogwai και με ένα κομμάτι οι BDN. Η κυκλοφορία άρεσε και υπογραμμίστηκε η επιρροή του post rock στη μουσική των Deafheaven.

[embed]http://

Όλα αυτά, συνέβησαν την τριετία 2010 – 2012. Όταν ήρθε το 2013, κανείς δεν περίμενε τι θα συνέβαινε κατά τη διάρκειά του. Η ροή των γεγονότων ήταν χειμαρρώδης. Αρχές του χρόνου, οι Deafheaven μπάινουν στο στούντιο, να ηχογραφήσουν τον δεύτερο ολοκληρωμένο δίσκο τους, ο οποίος κυκλοφόρησε αρχές του καλοκαιριού με τίτλο ‘Sunbather’. Οι αντιδράσεις κατέκλυσαν το διαδίκτυο, τις συζητήσεις μεταξύ του κοινού αλλά και μεταξύ αυτού και των κριτικών. Κανείς δεν είχε ακούσει ξανά, κάτι αντίστοιχο ακριβώς. Φυσικά, δεν ανακάλυψαν την Αμερική, είδη, υποείδη και επιρροές προυπήρχαν, αλλά ο συνδυασμός τους σε κομμάτια, με τον τρόπου που συνέβη, καθώς και με τον τρόπου που αυτά εκτελούνταν ζωντανά, ήταν και εξακολουθεί να είναι ως και σήμερα.

[embed]http://

Σε γενικές γραμμές, μουσικά κινούνται ανάμεσα στο black metal, στο post metal και στο sludge metal. Αυτό είναι κάτι που έχουμε ξαναδεί, η πρωτοτυπία που έφεραν οι Deafheaven, όμως, είναι ότι ανακάτεψαν στοιχεία shoegaze, post rock και art metal, δημιουργώντας έναν εκρηκτικό συνδυασμό και κατατάσσοντας τη μπάντα σε μία από τις κορυφαίες του blackgaze, όρο και είδος που δεν επινοήθηκε για / από αυτούς, αλλά αυτές είναι που ανταποκρίθηκαν πλήρως σε αυτόν, κάνοντας το είδος, γνωστό στο ευρύ κοινό, όπως μια εικοσαετία νωρίτερα πχ, όπου οι Portishead δεν αποτέλεσαν την πρώτη trip hop μπάντα, αλλά είναι αυτή που υπηρέτησε το είδος τόσο πολύ και με τέτοιον τρόπο, ώστε να φτάσει στο ευρύ κοινό και να αγαπηθεί από αυτό.

[embed]http://

Κάτι αντίστοιχο έκαναν και οι Deafheaven με το blackgaze, δεν είναι τυχαίο ότι επισημάνθηκε πολλάκις ότι κατάφεραν να διευρύνουν τα όρια του black metal και να το καταστήσουν εύληπτο από μεγαλύτερη μερίδα ακροατών. Είναι κατόρθωμα από μόνο του, ειδικά στην εποχή μας, και πρέπει να αναγνωριστεί από τους πάντες αυτό, ασχέτως του αν τους αρέσει ή όχι η μουσική τους. Εντυπωσιακή είναι η επιρροή του post rock στοιχείου σε πολλά κομμάτια τους, που ενίοτε φτάνει μέχρι και σε drone κορυφώσεις, ανάμεσα στο screamo στοιχείο που κυριαρχεί, το οποίο, ενώ κάνει τα κομμάτια τους, 'βαριά κι ασήκωτα', θεωρητικά, καταφέρνουν, με έναν μοναδικό τρόπο, να διατηρούν μια μοναδική ελαφρότητα (με την καλή έννοια), σαν φθινοπωρινό αεράκι που περνάει δίπλα από τα αυτιά μας...

[embed]http://

Όπως συνηθίζεται με οτιδήποτε ακούγεται πολύ, με τον δίσκο αυτοί, οι Deafheaven απέκτησαν φανατικό κοινό και ακροατές, αλλά και φανατικούς εχθρούς και πολέμιους. Παλιοί και νέοι μεταλλάδες, τους προσκύνησαν και τους λάτρεψαν, αλλά τέτοιοι τους μίσησαν κιόλας. Από τους πρώτους, θεωρήθηκαν επαναστάτες, ανανεωτές του black metal, μελαγχολικοί, ρομαντικοί αισθηματίες, η metal εκδοχή των Slowdive. Από τους δεύτερους, θεωρήθηκαν επιφανειακοί χιπστεράδες, χωρίς μουσικές γνώσεις, επιδειξιομανείς, φλώροι και μουσικά επαναμβανόμενοι. Το τείχος που υψώθηκε μεταξύ των δύο πλευρών, δεν έπεσε ποτέ, αν και με τον καιρό, κάπως ξεχάστηκε, όταν ο χαμός καταλάγιασε, τα χρόνια πέρασε και η μπάντα δοκίμασε και κάπως διαφορετικά πράγματα, μουσικά μιλώντας. Παρά τις όποιες συζητήσεις και διαφωνίες, όμως, ο δίσκος απέσπασε τις καλύτερες των κριτικών, διεθνώς (μόνο το Pitchfork, τον κατέταξε ως #1 στη λίστα των καλύτερων μέταλ δίσκων του 2013), αγαπήθηκε όσο ελάχιστοι δίσκοι στον 21^ο αιώνα και αποτέλεσε ορόσημο στην καριέρα του συγκροτήματος, και απογειώνοντάς την, αλλά αποδεικνύοντας τις φοβερές τους, μουσικές ικανότητες. Ακόμα, αποτέλεσε ορόσημο για τη μουσική μιας ολόκληρης γενιάς, ορόσημο για τη δεκαετία των ‘10s, ενώ αποτέλεσε σημείο – σταθμό έμπνευσης και επιρροής αμέτρητων μουσικών και μπαντών ανά τον κόσμο. Πόσο σπάνιο και εντυπωσιακό είναι αυτό;

[embed]http://

Το 2015, φτάνει η ώρα του νέου τους, τρίτου δίσκου, με τίτλο ‘New Bermuda’, που κυκλοφόρησε το φθινόπωρο με τη μουσική του, να κινείται σε παρόμοια επίπεδα με τον προηγούμενο, αλλά ακόμα πιο δυναμικά και χωρίς να επαναλαμβάνεται, αντιγράφοντας εκείνον. Έγινε δεκτός με επευφημίες, από τους fans που περίμεναν το επόμενό τους βήμα, ενώ και οι κριτικοί τον καλοδέχτηκαν, αναφέροντας πως ο δίσκος αυτός, επισφραγίζει τη μουσική τους ιδιοφυία (σαν να λένε ότι αποδείχτηκε πως η μπάντα αυτή, δεν ήταν απλώς ένα πυροτέχνημα, αλλά διαθέτει τα εχέγγυα να παραμείνει στον χρόνο). Μέχρι και μικρά, διάσπαρτα, pop και ethereal στοιχεία, εντοπίστηκαν από κάποιους, ενώ σε ακόμα έναν δίσκο, γίνεται αντιληπτή η συναισθηματική πλευρά της μπάντας, η οποία υπάρχει ως υπόβαθρο, κάτω από κάθε κραυγή, στα κομμάτια. Οι κριτικές, ήταν ξανά αποθεωτικές, όπως εν τέλει, με κάθε νέα κυκλοφορία της μπάντας, πια.

[embed]

2,5 χρόνια πέρασαν, μέχρι το καλοκαίρι του 2018, οπότε και κυκλοφόρησε ο τέταρτος δίσκος τους με τίτλο ‘Ordinary Corrupt Human Love’, ένας εμφανώς διαφορετικός και απροκάλυπτα πιο συναισθηματικός δίσκος από τη μπάντα της καρδιάς μας. Αργά κομμάτια, απαγγελίες, πιάνο, σχεδόν ακουστικά βίντεο σε άδεια θέατρα, ανοιξιάτικη, αλλά και ερωτική διάθεση, καθώς και ένα ντουέτο με την Chelsea Wolfe, είναι τα νέα στοιχεία που διαφοροποιούν αυτόν τον δίσκο, αποδεικνύοντας πως οι Deafheaven, παίζουν μπαλίτσα μόνοι τους, σε όποιο γήπεδο επιλέξουν εκείνοι, κερδίζοντας πάντα! Δεν είναι τυχαίο πως και οι κριτικές, μίλησαν για ‘ανανεωτική διάθεση της μπάντας, χωρίς να εγκαταλείπει τον βασικό της, μουσικό πυρήνα’, για ‘επιτυχημένη μουσική μετατόπιση και για ‘την απαλή, πειραματική πλευρά μιας λαμπρής μπάντας’. Κι αν αυτό, αποτέλεσε ένα πρώτο πείραμα, σίγουρα κρίνεται επιτυχημένο, όλοι οι καλλιτέχνες έχουν δικαίωμα να πειραματίζονται, αλλά σε λίγους, αυτό, βγαίνει. Οι Deafheaven, είναι ανάμεσά τους. Φυσικά, δε θα μπορούσαν να λείπουν οι κραυγές και το μέταλ στοιχείο, αυτά είναι βασικά στοιχεία τους, ακόμα κι αν ανά κυκλοφορία, αλλάζουν ως προς τον βαθμό εμφάνισής τους.

[embed]

Μέσα στο 2019, κυκλοφορούν ένα single, το ‘Black Brick’ (το δεύτερο αυτόνομο, εκτός δίσκου, single, μετά το 'From The Kettle Onto The Coil', του 2014), εντελώς black metal, που θυμίζει τις ωμές, πρώιμες εκδοχές τους (και ακούγοντάς το, πολλοί αναφώνησαν πως επέστρεψε ο παλιός εαυτός της μπάντας, και καλά, λες και έφυγε ποτέ), απλώς και μόνο για να δείξουν ότι δεν ‘φλώρεψαν΄, όπως πολλοί τους κατηγόρησαν, αλλά απλώς κάνουν ό,τι γουστάρουν, όποτε γουστάρουν, ακριβώς επειδή μπορούν! Αν θέλουν να ουρλιάξουν, θα το κάνουν, αν θέλουν να γράψουν μελωδίες για ανοιξιάτικο περίπατο, επίσης θα το κάνουν, ακριβώς επειδή είναι οι fucking Deafheaven, όπως θα έλεγαν ίσως και σε κάποια άλλη χώρα, έχουν αποδείξει ότι μπορούν να το κάνουν και έχουν κατακτήσει δικαιωματικά την πλήρη ελευθερία τους, χωρίς να δίνουν αναφορά σε κανέναν (ούτε καν στους φασαίους που μετά τον ‘Sunbather’ είπαν πως ‘χάλασαν’, ούτε φυσικά και στους αιώνιους εχθρούς τους που κρίνουν την κάθε κίνησή τους), όπως και το βάθρο τους στην ιστορία της σύγχρονης μέταλ. Και επειδή τους αρέσει να παίζουν με όλους, όχι, αυτό το single δεν ήταν προπομπός νέου δίσκου (όπως θεωρήθηκε από πολλούς– και δεν εννοούμε ως προς τον χρόνο κυκλοφορίας του επόμενου, αλλά ως προς το περιεχόμενό του…

[embed]http://

Τέλη του 2020, κυκλοφορούν τον δεύτερο, live δίσκο τους, με τίτλο ’10 Years Gone’, ένας ευχαριστήριος δίσκος προς το κοινό, με αφορμή τη δεκαετή τους επέτειο, ώστε να το ευχαριστήσουν που τόσα χρόνια, είναι δίπλα τους και τους στηρίζει. Σκοπός τους, για τα δέκα τους χρόνια, ήταν να κάνουν μέσα στο 2020, μια περιοδεία, όπου θα έπαιζαν και παλιότερα κομμάτια τους, κάτι που δεν κατέστη δυνατό, λόγω της πανδημίας. Οπότε, αντί αυτής, μπήκαν για ένα studio session, ‘επισκέφθηκαν’ παλιότερα κομμάτια τους, από το ‘Daedalus’, από το demo τους, όπου ήταν και το πρώτο κομμάτι που έγραψαν, ως και το ‘Glint’ του τελευταίου δίσκου, προσφέροντάς μας μερικές ανανεωμένες εκδοχές αγαπημένων κομματιών τους, από ολόκληρη τη δισκογραφία τους. Αυτό τους έκανε να συνειδητοποιήσουν πόσο ευγνώμονες ήταν που κατάφεραν να συνεχίζουν να υπάρχουν ως μπάντα για δέκα χρόνια, αλλά και πόσο σπουδαίο ήταν κάθε τους τραγούδι, κάθε τους δισκογραφική δουλειά, αφού όλες έβαλαν το λιθαράκι τους στο να φτάσουν να συνεχίζουν να υφίστανται σήμερα και να απολαμβάνουν την αγάπη του κόσμου. Ευγνώμονες δηλώνουμε κι εμείς οι ίδιοι και ο δίσκος αυτός, ήταν ένα ανέλπιστο δώρο μέσα στη δεύτερη καραντίνα. Όπως ειπώθηκε, ‘ ο δίσκος αυτός, δεν είχε την ενέργεια των άλλων, και πώς θα μπορούσε, άλλωστε; Αποτελεί, όμως, ένα μουσικό χρονικό της σπουδαίας αυτής μπάντας που άλλαξε τον ρου της ιστορίας της σύγχρονης μέταλ’.

[embed]http://

Καθώς οδεύαμε στο τέλος του καλοκαιριού του 2021, έφτασε και η ημερομηνία κυκλοφορίας του έκτου studio album τους, με τίτλο ‘Infinite Granite’, τον πιο διαφορετικό, ως σήμερα, δίσκο τους, σε σχέση με το σύνολο της προηγούμενης δισκογραφίας τους γενικά, αλλά και των πρώτων ετών τους, ειδικά. Διασκεδάζοντας τις εντυπώσεις που δημιουργήθηκαν με το ‘Black Brick’, οι Deafheaven επέστρεψαν δισκογραφικά με έναν από τους καλύτερους shoegaze δίσκους, με έντονα post rock στοιχεία. Για πρώτη φορά στη δεκαετή δισκογραφία τους, παρατηρείται πλήρης έλλειψη, όχι απλώς του black στοιχείου, αλλά του metal, γενικώς, καθώς επίσης και σχεδόν πλήρης απουσία του screamo (υπάρχει κάπου κι αυτό, εκεί που δεν το περιμένεις, στο τέλος του δίσκου, για να μην ξεχνάμε και τις ρίζες μας). Είναι, επίσης, η πρώτη φορά που παραδίδονται εντελώς καθαρά φωνητικά από τον αγαπημένο τραγουδιστή της μπάντας, George Clarke. Ένας υπέροχος δίσκος που δεν περιμέναμε, ειδικά από τους Deafheaven, αλλά τελικά, τόσο πολύ χρειαζόμασταν. Ένας μουσικός συνδυασμός που θυμίζει Nothing μαζί με πρώιμους Placebo, ένας δίσκος που όχι απλώς θυμίζει άνοιξη και ελπίδα, αλλά την φέρνει και την εγκαθιστά ο ίδιος, ένα ηλιόλουστο φως ξεπροβάλλει ακούγοντάς τον, που σε κάνει να χαμογελάς, να μην πιστεύεις στα αυτιά σου και να σκέφτεσαι πως τελικά, όλα γίνονται και όλα είναι υπέροχα, όταν προέρχονται από καλλιτέχνες που έχουν τη γνώση, την ικανότητα και την αγάπη για τη μουσική.

[embed]

Οι κριτικές εξύμνησαν την απόπειρα αλλαγής μουσικού ύφους, την ελπίδα που διαπνέει τον δίσκο συνολικά, αλλά και σε αντίστιξη με τις προηγούμενες δουλειές της μπάντας, τη μελωδικότητα και την ομορφιά της, την ανανέωση του ήχου και τη συνολική τους πρόοδο που υπογραμμίζει τη δυναμική της μπάντας, η οποία καθίσταται ανάμεσα στις κορυφαίες και πιο πρωτοποριακές της ροκ και της μέταλ. Φυσικά, δεν έλειψαν και οι αντιδράσεις, για τη μουσική στροφή τους αυτή και από μερίδα του κοινού, κυρίως από στενόμυαλους που ζουν και αναπνέουν μόνο για τη μέταλ, μην αναγνωρίζοντας άλλα μουσικά είδη, αλλά και από άλλους, οι οποίοι νομίζουν ότι μπορούν να ακυρώνουν και να θέτουν βέτο στην επιθυμία των καλλιτεχνών να μν παραμένουν στάσιμοι, αλλά να δοκιμάζουν, εφόσον το θελήσουν, τον εαυτό τους, και σε κάτι διαφορετικό, αναμετρώμενοι και με τις ίδιες τους τις δυνάμεις. Δεν έλειψαν οι διαφωνίες και από κριτικούς που ναι μεν δεν έβρισκαν τον δίσκο κακό, αλλά εντόπισαν ‘έλλειψη βάθους’ και ‘αδυναμία στα καθαρά φωνητικά’ – είναι αυτοί οι ίδιοι, ελάχιστοι, που τους black metal δίσκους της μπάντας, τους είχαν του πεταματού. Έτσι έχουμε κι εμείς τις απόψεις τους.

[embed]http://

Φτάνουμε στο 2022, με τους Deafheaven, να έχουν κλείσει αισίως τα 12 χρόνια τους και να συνεχίζουν ακάθεκτοι. 12 χρόνια στο στούντιο και στον δρομο, λαμβανοντας τρελή αγάπη από τον κόσμο. 12 χρόνια με 5 studio albums, 2 live albums, 1 ep και 2 singles, γυρνώντας όλο τον κόσμο και δίνοντας συναυλίες παντού. Μέσα σε αυτά τα χρόνια, η Αθήνα είχε τη χαρά να τους υποδεχτεί ήδη από το 2014, στο Gagarin. Δυστυχώς, τότε δεν είχε και πάρα πολύ κόσμο, κάτι που είχε πέσει καθημερινή, κάτι που στη χώρα μας οι μουσικές τάσεις, ενίοτε φτάνουν με καθυστέρηση… Παρ’ όλα αυτά, οι μαρτυρίες των παρευρισκόμενων, μιλούν για μια αξέχαστη βραδιά. Ως εκ τούτου, όμως και επειδή τα επόμενα χρόνια, έστω και ελάχιστα, η δημοφιλία τους, έπεσε, έστω και απειροελάχιστα (γενικά, έξω, πόσο μάλλον στη χώρα μας…), για τους λόγους που προαναφέρθηκαν και που δεν σχετίζονται με την ποιότητα της δουλειάς της μπάντας και τον μόχθο της, παρά το γεγονός πως αυτή συνέχιζε να περιοδεύει και στην Ευρώπη, κανένας διοργανωτής δεν σκέφτηκε ή δεν τόλμησε να τους ξαναφέρει (ούτε καν η εταιρία που τους έφερε την πρώτη φορά, η οποία υπάρχει ακόμα). Όλα αυτά, μέχρι το 2019, περίπου, που μία από τις σημαντικότερες εγχώριες, διοργανώτριες εταιρίες συναυλιών, ειδικά στον χώρο της μέταλ, η Smoke The Fuzz, τόλμησε και έκανε το μεγάλο βήμα, κλείνοντάς τους για τα μέσα του 2020, για μια συναυλία στην Αθήνα. Το γεγονός ότι η Smoke The Fuzz είναι μία από τις σημαντικότερες διοργανώτριες εταιρίες που έχουμε στην Αθήνα, δεν αποτελεί ούτε (μόνο) προσωπική γνώμη, ούτε γράφεται τυπικά, αλλά είναι κάτι που επιβεβαιώνουν οι χιλιάδες κόσμου που έχουν παρακολουθήσει συναυλίες της από το 2013 έως σήμερα και που μπορούν να πιστοποιήσουν το θάρρος της να κλείσει μπάντες που πιθανώς κανείς άλλος να μην έφερνε ή να μην έφερνε ξανά, ακριβώς επειδή ο ιθύνων νους της, η Ελίνα Κεμανίδη, ως τρελή φαν και η ίδια, κλείνει μπάντες που κι η ίδια θέλει να δει ή να ξαναδεί και το κάνει με τέτοια ποιότητα και επαγγελματισμό, που ούτε μεγαλύτερες, απρόσωπες, με δεκάδες συναυλίες ανά σεζόν, εταιρίες, δεν το κάνουν, με πρωταρχικό σκοπό την απόλαυση του κοινού, χωρίς να βλέπει το πράγμα ψυχρά και επιχειρηματικά, παρά τις αμέτρητες, ορατές, αλλά και κυρίως αόρατες στο ευρύ κοινό, δυσκολίες, γραφειοκρατικές, οργανωτικές και άλλες δυσκολίες, που χαρακτηρίζουν τέτοια εγχειρήματα.

[embed]http://

Δεν χρειάζεται, όμως, να πούμε περισσότερα, αφού η δουλειά της (καθώς και το πόσες και ποιες μπάντες έχει φέρει) μιλάει από μόνη της και όσοι δεν την έχετε δει, δεν έχετε παρά να βρεθείτε στο Gagarin, το Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2022. Αυτό, διότι η συναυλία των Deafheaven το 2020, αναβλήθηκε, τότε, επ’ αόριστον, όπως και όλες, εκείνη τη χρονιά και οι περισσότερες της επόμενης, λόγω της παγκόσμιας έξαρσης της πανδημίας και των κυβερνητικών περιοριστικών μέτρων αυτής. Τώρα, όμως, 2,5 χρόνια μετά την αναβολή της και 8,5 χρόνια από την πρώτη φορά, οι Deafheaven, επιστρέφουν, επιτέλους, στην Αθήνα (η οποία, αποτελέ και τον τελευταίο σταθμό στη φετινή, ευρωπαϊκή περιοδεία τους) και στον ‘τόπο του εγκλήματος’, στο αγαπημένο στέκι της Λιοσίων, στο Gagarin 205 Live Music Space, για να συναντηθούν ξανά με τους φανατικούς Έλληνες θαυμαστές τους, σε μια μοναδική συναυλία που θα μείνει αξέχαστη στο μυαλό όλων μας και θα ταρακουνήσει την ψυχή και την καρδιά μας. Μέσα Οκτώβρη, η συγκίνηση μας περιμένει στη Λιοσίων, μαζί με τους Deafheaven. Όσο απίστευτο κι αν φαντάζει, η αγαπημενη μπάντα, που ξεκίνησε το 2010 από το Σαν Φρανσίσκο, επιστρέφει στην Αθήνα το 2022 και θα είμαστε όλοι μας εκεί, αφού ένα μεγάλο συναυλιακό όνειρο και απωθημένο, γίνεται, επιτέλους, πραγματικότητα και μάλιστα υπό τις καλύτερες συνθήκες διοργάνωσης που θα μπορούσε να έχει μια τέτοια, απαιτητική συναυλία, μιας τέτοιας, φοβερής μπάντας, για τα live της οποίας, δε χρειάζεται να πούμε πολλά, δεν περιγράφονται εύκολα, κιόλας, εξάλλου, αφού διαφέρουν και από αυτά μιας τυπικής, μέσης, black metal μπάντας. Οπότε, περιμένουμε να το ζήσουμε από κοντά, να τους δούμε με τα μαύρα πουκάμισα, φανελάκια και γάντια και να απολαύσουμε την υπέροχη μουσική τους και τη θεατρική τους παρουσία στη σκηνή του Gagarin, η οποία δεν είναι σίγουρο, αν θα μείνει στη θέση της, μετά το πέρασμά τους. Ένας ακόμα, λόγος, για να έρθετε και μάλιστα νωρίς, είναι ότι τη βραδιά, ανοίγουν οι Once Upon A Winter, μια υπέροχη post rock μπάντα από τη Θεσσαλονίκη, η οποία έχει κυκλοφορήσει τέσσερις αξιόλογους δίσκους εντός της τελευταίας πενταετίας και κατεβαίνει στην Αθήνα για μία από τις σπάνιες εμφανίσεις της στα μέρη μας.

Για κλείσιμο, μετά το δισκογραφικό και συναυλιακό αφιέρωμα, παραθέτουμε ως bonus και το μίνι τύπου ντοκιμαντέρ που έκανε και δημοσίευσε σε δύο μέρη το Revolver, το 2018, ακολουθώντας τη μπάντα στην Αμερική, στην προώθηση του νέου τους, τότε, δίσκου 'Ordinary Corrupt Human Love', από το οποίο πήρε και τον τίτλο για το ντοκιμαντέρ, ονομάζοντάς του 'Corrupt Love Across America Tour Documentary':

[embed]http://

Ακολουθεί και το αναλυτικό δελτίο τύπου της διοργανώτριας εταιρίας Smoke The Fuzz για περισσότερες λεπτομέρειες αναφορικά με τη διεξαγωγή της συναυλίας και την προπώληση εισιτηρίων αυτής:

Deafheaven & Once Upon A Winter LIVE at Gagarin - 15/10/2022, 20:00

[embed]http://

Η Smoke The Fuzz gigs, υπερήφανα παρουσιάζει τους μοναδικούς Deafheaven για μία και μοναδική ζωντανή εμφάνιση στην Αθήνα, στη σκηνή του Gagarin 205 LIve Music Space, το Σάββατο 15 Οκτωβρίου 2022 !

ΝΕΑ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ (κατόπιν αναβολής):

Σάββατο 15 Οκτωβρίου 2022 @ Gagarin 205 Live Music Space

Το ωρολόγιο πρόγραμμα της βραδιάς:

Εισιτήρια:

22 € (early bird – εξαντλήθηκαν)

25 € (προπώληση)

27 € (ταμείο / πόρτα)

Σημεία προπώλησης εισιτηρίων:

Rhythm Records

Εμμανουήλ Μπενάκη 74, Εξάρχεια

τηλ. 210 384 1550

Metal Era

Εμμανουήλ Μπενάκη 22, Εξάρχεια

τηλ. 210 330 4133

Sound Effect Records

Σπύρου Τρικούπη 50 & Καλλιδρομίου, Εξάρχεια

τηλ. 210 825 9883

και μέσω viva.gr :

- Online στο

http://www.athinorama.gr/

- Τηλεφωνικά στο 11 876

- Σε φυσικά σημεία : καταστήματα Media Markt, Reload Stores, WIND, Βιβλιοπωλεία Ευριπίδης - Evripidis Bookstores, Viva Spot Τεχνόπολης (μέσα στον χώρο της Τεχνόπολης, είσοδος από οδό Περσεφόνης, Δευτ-Σαβ 11:00-19:00) και Yoleni's Hellas

[embed]http://

Η Smoke the Fuzz, ακούγοντας τις προτροπές των Fuzzsmokers και μετά από έντονη επιθυμία τους, κάνει το όνειρό τους πραγματικότητα, φέρνοντας τους Deafheaven στην Ελλάδα, για πρώτη φορά μετά από 8 χρόνια!

Οι Deafheaven από το San Francisco δημιουργήθηκαν το 2010, με βασικό πυρήνα τους το δίδυμο των George Clarke (φωνητικά) και Kerry McCoy (κιθάρες). Ηχογράφησαν ένα demo με budget μόλις 500 δολαρίων μέσα στην ίδια χρονιά (μόλις σε 100 κόπιες) σε ακουστική κιθάρα, καθώς δεν είχαν ενισχυτές για ηλεκτρικές κιθάρες. Αφού το έστειλαν σε διάφορα blogs και έλαβαν θετικές κριτικές, και παρότι δε σκόπευαν να το κυκλοφορήσουν, δέχτηκαν προσφορές να κάνουν συναυλίες. Έτσι προσέθεσαν μέλη των Whirr και Temple Of Saturn και κατέληξαν κουιντέτο. Στις 29 Ιουνίου του 2010 έδωσαν την πρώτη τους συναυλία και αυτό έγινε αφορμή να λάβουν πολυάριθμες προσφορές από δισκογραφικές εταιρείες, καταλήγοντας στην Deathwish Inc του Jacob Bannon, τραγουδιστή των Converge, λίγο πριν τελειώσει η χρονιά. Η αρχή του 2011 (Ιανουάριος) τους βρήκε να κυκλοφορούν το 7” “Libertine Dissolves” σε 1000 κόπιες, με το δίδυμο να συνοδεύεται από τον John Kline στα τύμπανα, ο οποίος δυστυχώς έφυγε από την ζωή το 2012 σε ηλικία 25 ετών.

Λίγους μήνες μετά, στις 26 Απριλίου του 2011, το συγκρότημα κυκλοφόρησε το παρθενικό του άλμπουμ “Roads To Judah” με πλήρη σύνθεση. Το μπάσο ανέλαβε ο Derek Prine, τα τύμπανα ο Trevor Deschryver και την δεύτερη κιθάρα ο Nick Bassett. Το άλμπουμ ονομάστηκε έτσι από το N Judah τρενάκι που είναι μέσο μεταφοράς στην πατρίδα τους το San Fransisco και έλαβε πολύ θετικές κριτικές παγκοσμίως. Η μπάντα βγήκε σε περιοδεία με τους Καναδούς noise rockers KEN Mode τον Ιούνιο του 2011 και το Νοέμβριο του 2011 μαζί με τους Russian Circles, για τους οποίους υποστηρίζουν μέχρι σήμερα ότι τους βοήθησαν πολύ να καταλάβουν πώς πρέπει να δουλεύουν και πώς να ανταπεξέρχονται στις περιοδείες. Συγκεκριμένα δήλωναν ότι, ενώ πάντα ήθελαν να γράφουν καλά κομμάτια, να είναι καλοί στις συναυλίες και να μην έχουν κακή συμπεριφορά, ήταν οι Russian Circles αυτοί που το «κάρφωσαν» στο κεφάλι τους. Το συγκρότημα, στο πλαίσιο των δωρεάν κυκλοφοριών της Deathwish Inc, κυκλοφόρησαν το “Live At The Blacktop 01.15.11” στις 28 Ιουλίου του 2011. Μέσα στο 2012, η μπάντα κυκλοφόρησε ένα split EP με τους Αμερικάνους blacksters Bosse-De-Nage (20/11/2012 μέσω της The Flenser) σε 12” βινύλιο 45 στροφών.

Το 2013 έμελλε να είναι η μεγάλη χρονιά της ιστορίας των Deafheaven. To δεύτερο άλμπουμ που ετοιμαζόταν στα τέλη του 2011 και αρχές του 2012, ήταν έτοιμο πλέον. Με δηλώσεις τους, ο McCoy περιέγραφε το υλικό ως πιο γρήγορο, σκοτεινότερο και πολύ βαρύτερο και πειραματικότερο από το “Roads To Judah”, ενώ ο Clarke έλεγε ότι ακούγεται λιγότερο μελαγχολικό και λιγότερο συγκεντρωμένο γύρω από το black metal, έχοντας ένα πιο ροκ –ακόμα και ποπ- ήχο σε φάσεις. Ο δίσκος ηχογραφήθηκε όπως και το παλιό demo μόνο από το ιδρυτικό δίδυμο με τη βοήθεια του ντράμερ Daniel Tracy που είχε μπει στο συγκρότημα το 2012. Ο τίτλος του δίσκου, σύμφωνα με τον Clarke, αντιπροσωπεύει μία πλούσια, ομορφη και τέλεια ύπαρξη που είναι ανέφικτη και την πάλη του να αντιμετωπίσεις αυτή την πραγματικότητα εξαιτίας δικών σου λαθών, μπελάδων σε σχέσεις οικογενειακών προβλημάτων, θανάτους και διάφορα άλλα. Ο δίσκος κυκλοφόρησε στις 11 Ιουνίου του 2013 και μεταξύ αναρίθμητων διακρίσεων, σκαρφάλωσε στο νούμερο 130 του Billboard 200 και στο νούμερο 2 του Top Heatseekers Chart. Tότε ήταν που η μπάντα στρατολόγησε τον μπασίστα Stephen Clark και τον κιθαρίστα Shiv Mehra για τις ανάγκες της επερχόμενης περιοδείας. Ο McCoy δήλωσε ότι τα προηγούμενα μέλη έφυγαν από το συγκρότημα καθώς δυσκολευόντουσαν με τη ζωή στο δρόμο και έβγαζαν από ελάχιστα ως καθόλου χρήματα από αυτό.

Πρώτα περιόδευσαν στην Ευρώπη και τη Ρωσία τον Απρίλιο και το Μάϊο με τους The Secret, ενώ τον Ιούνιο και Ιούλιο με τους The Marriages. To 2014 (Ιανουάριος) περιόδευσαν στην Αυστραλία, έπαιξαν στη συνέχεια ως support των Between The Buried And Me μαζί με τους Intronaut και The Kindred μεταξύ Φλεβάρη και Μάρτη, καθώς και στην Ασία το Μάϊο και τον Ιούνιο, ενώ το υπόλοιπο του Ιουνίου επέστρεψαν στην Αμερική για εμφανίσεις με τους Pallbearer και στη συνέχεια, τον Αύγουστο περιόδευσαν ξανά στην Ευρώπη, ενώ το Σεπτέμβριο επέστρεψαν στη Βόρεια Αμερική μαζί με τους No Joy. Στις 25 Αυγούστου του 2014 κυκλοφόρησαν το single “From The Kettle Onto The Coil” μέσω της Williams Street Records, δηλώνοντας ότι δεν είναι ενδεικτικό του πώς θα μπορούσε να ηχεί το τρίτο τους άλμπουμ, καθώς η σύνθεση του βασιζόταν κατά πολύ στον τρόπο που συντέθηκε το υλικό του “Sunbather”. To “Sunbather” έκανε ένα τρομερό άνοιγμα σε όλο τον κόσμο για τους Deafheaven, τους άκουσαν ακόμα περισσότεροι οπαδοί, έγιναν ευρέως αποδεκτοί σε μη στερεοτυπικά μεταλλικά ακροατήρια και κάπου εκεί άρχισε ο πόλεμος.

Δεν ήταν λίγοι αυτοί που προσπάθησαν να μειώσουν την επιτυχία τους, αυτοί που τους χαρακτήριζαν ξεπουλημένους, χιπστεράδες, κι ότι το πέρασμα σε πιο shoegaze/post rock μονοπάτια είχε σκοπό το άνοιγμα σε πιο mainstream ακροατήριο και την επέκταση της αγοραστικής τους δύναμης. Η παγκόσμια αποθέωση για το δίσκο σε κάθε λογής μέσο δεν άφησε χρόνο στους Deafheaven να ασχοληθούν ιδιαίτερα με έχθρες και πολέμους και ήδη ετοίμαζαν στωικά το επόμενό τους βήμα σε πλήρη μυστικότητα. Για πολλούς το “Sunbather” είναι ενδεικτικό δείγμα ενός εκ των κορυφαίων άλμπουμ της δεκαετίας που σύντομα μας αφήνει και δεν είναι λίγοι αυτοί που το θεωρούν ως ΤΟ καλύτερο άλμπουμ μεταξύ 2010-2019, όπως δεν είναι λίγες και οι συγκεκριμένες διακρίσεις που έχει λάβει όσον αφορά σε αυτή την κατηγορία.

Το 2015 ήταν χρονιά νέας κυκλοφορίας για τη μπάντα, η οποία, έχοντας καθαρό μυαλό, δεν προσπάθησε να κάνει ένα δεύτερο “Sunbather”. Το συγκρότημα αλλάζοντας εταιρεία, προσχώρησε στην Anti- η οποία ήταν αδελφό παρακλάδι της Epitaph Records. Στις 28 Ιουλίου, η μπάντα ανακοίνωσε τον τίτλο του νέου δίσκου που θα ήταν “New Bermuda” και η ημερομηνία που ορίστηκε για την κυκλοφορία του ήταν στις 2 του Οκτώβρη, με το κοινό να περιμένει ανυπόμονα ύστερα από τον θρίαμβο του “Sunbather”.

Mε τον Clarke να δηλώνει ότι ο τίτλος του δίσκου συμβολίζει «έναν νέο προορισμό στη ζωή, ένα νεφελώδες σημείο άφιξης και ένα άγνωστο μέλλον όπου όλα βυθίζονται και τα τραβάει το σκοτάδι μέσα του», ο δίσκος και πάλι έλαβε αποθεωτικές κριτικές. Ίσως όχι στο ίδιο επίπεδο με τον προκάτοχό του, καθώς τέτοια επιτεύγματα μία φορά πραγματοποιούνται, αλλά το σύνολο του τύπου εξήρε την προσπάθειά τους να μπορέσουν να απλώσουν τον ήχο τους ακόμα περισσότερο, βάζοντας περισσότερα στοιχεία σε σχέση με το παρελθόν. Το single “From The Kettle Onto The Coat” χρησιμοποιήθηκε ως έξτρα κομμάτι στην Ιαπωνική έκδοση. Το “New Bermuda” κατάφερε να αναρριχηθεί σε ακόμα ψηλότερη θέση στο Billboard 200 σε σχέση με το “Sunbather”, καθώς έφτασε στη θέση 63, ασύλληπτα πράγματα για μπάντα στο δικό τους ύφος!

Ακολούθησε και πάλι μεγάλη παγκόσμια περιοδεία όπου η μπάντα αποθεώθηκε από το κοινό και φτάσαμε στο 2018 για να έχουμε νέο δισκογραφικό δείγμα από τους Αμερικάνους. Οι Deafheaven έκαναν διαθέσιμο το single “Honeycomb” στις 17 Απριλίου και ο δίσκος με τίτλο “Ordinary Corrupt Human Love” κυκλοφόρησε στις 13 Ιουλίου μέσα σε πλήρη παραδοχή του ταλέντου τους ακόμα κι από τους τελευταίους δύσπιστους και τους φανατικότερους εχθρούς που δημιούργησαν στο παρελθόν.

Ο δίσκος που στην παραγωγή, εκτός του συνήθη ύποπτου Jack Shirley, είχε το άγγιγμα της Chelsea Wolfe και του Ben Chisholm, θεωρήθηκε ως η πιο πολυδιάστατη δουλειά τους, το σημείο όπου όλο τους το παρελθόν συνοψίζεται ηχητικά και δημιουργεί προσδοκίες για ένα λαμπρό μέλλον.

Η περιοδεία ξεκινά και πλέον και η Ελλάδα θα αποτελέσει σταθμό των Deafheaven, σε ένα πολυπληθές κοινό που περιμένει να τους απολαύσει, και με την αναμονή των 8 ετών που έχουν μεσολαβήσει να έχει κρατήσει άσβεστη τη φλόγα των οπαδών για μία από τις πλέον αγαπημένες μπάντες εκεί έξω. Το Gagarin θα βιώσει μεγάλες στιγμές το Σάββατο 15 Οκτωβρίου 2022. Οι πιστοί Fuzzsmokers στο άκουσμα της ανακοίνωσης γέμισαν χαρά και είναι πραγματικά μία μοναδική ευκαιρία για όλους να δουν μια μπάντα η οποία είναι επίκαιρη στις μέρες μας, διανύει την πλέον ώριμη περίοδό της και ανυπομονεί και η ίδια να επιστρέψει στη χώρα μας.

Οι Deafheaven υπόσχονται μία βραδιά όπου ο ρομαντισμός με την ακρότητα και η μελωδία με την ένταση θα παντρευτούν ιδανικά και μόνοι δεδομένοι νικητές θα είναι όσοι θα δώσουν το παρών σε μία εμφάνιση που έχει όλα τα φόντα να μείνει αξέχαστη.

[embed]http://