by Pelagia Vouidaski
Τρίτη εμφάνιση των Σουηδών Hammerfall στην Αθήνα και ως συνήθως η μπάντα τα έδωσε όλα και απέδειξε για άλλη μια φορά πως είναι μια καλοστημένη power metal μηχανή ικανή να ξεσηκώσει και τον πιο δύσπιστο. Ωστόσο, ας ξεκινήσουμε από τα (λίγα) αρνητικά της βραδιάς: Σίγουρα η προσέλευση του κοινού θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερη αφού εκτός του πολύ ενδιαφέροντος συναυλιακού πακέτου, οι Hammerfall είναι μια μπάντα που αγαπήθηκε ιδιαίτερα στην χώρα μας μέσα στα χρόνια της πορείας τους και μια τέτοια κίνηση από πλευράς διοργανωτή θα άξιζε μεγαλύτερης απήχησης. Το Πειραιώς Academy δεν ήταν φυσικά άδειο, αλλά το έχουμε δει και με περισσότερο κόσμο. Δεύτερον, η άτυχη στιγμή, ή απροσεξία του αρχηγού των Blazon Stone, Cederick Forsberg, που λόγω του διαβατηρίου του, δεν κατάφεραν ποτέ να βρεθούν στη χώρα μας απογοητεύοντας πολλούς από εκείνους που αφού δεν μπορούν να δουν τους Running Wild στην Ελλάδα, βολεύονται με κάτι που είναι σχεδόν ίδιο. Next time...
Η ακύρωση των Blazon Stone λοιπόν, έφερε και μια αναστάτωση στις προγραμματισμένες ώρες έναρξης του κάθε συγκροτήματος. Οι Βραζιλιάνοι Armored Dawn, που στα μάτια μου είναι μια τυπική power metal μπάντα χωρίς κάτι το ιδιαίτερο, άνοιξαν την βραδιά και παρουσιάζοντας κομμάτια από τους δύο ολοκληρωμένους δίσκους της, κατάφερε να κάνει μερικά κεφάλια να κουνηθούν αν και στο μεγαλύτερο μέρος της εμφάνισης τους ο κόσμος έμπαινε στον συναυλιακό χώρο. Καλός και δυνατός ήχος με τον frontman της μπάντας να κλέβει την παράσταση αφού ήταν πολύ επικοινωνιακός με το κοινό ενώ σαν special guest υπήρξε και ο Βλάσης από τους δικούς μας Fallen Arise. Στις καλές στιγμές, η αφιέρωση του τραγουδιού "Sail Away" στον παραγωγό της μπάντας που απεβίωσε πρόσφατα. Σε γενικές γραμμές μια καλή εμφάνιση αν και για τους περισσότερους ήταν μια καλή ευκαιρία να απολαύσουν μια μπύρα μέχρι τη στιγμή που θα έβγαιναν στη σκηνή οι Refuge, ή αλλιώς το κλασικό line up των αγαπημένων Rage αποτελούμενο από τον Peter Wagner, τον Manni Schmidt και φυσικά τον Χρήστο Ευθυμιάδη.
Για πολλούς αυτή η εμφάνιση ήταν ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα αν και το μοναδικό album που κυκλοφόρησαν φέτος υπό αυτό το όνομα δεν τα πήγε και πολύ καλά τόσο από άποψη κριτικών όσο και στην απήχηση που είχε τελικά στον κόσμο. Μικρή σημασία έχει όμως αυτό αφού οι Refuge ήταν μπροστά μας και είχαν λάβει θέσεις για καταστροφή του Πειραιώς! Το setlist τους βασίστηκε στις κυκλοφορίες από το "Perfect Man" έως και το "The Missing Link" των Rage, όπως επίσης και στο "Solitary Men". Φυσικά οι αντιδράσεις του κοινού ήταν πιο ένθερμες στα κλασικά τραγούδια των Rage αν και στα υπόλοιπα δεν τα πήγαν άσχημα. Η μπάντα παρουσιάστηκε ορεξάτη και δεμένη και ο Ευθυμιάδης φάνηκε πως το διασκέδαζε δεόντως. Τα λίγα προβλήματα στην κιθάρα δεν φάνηκε να επηρεάζουν μουσικούς ή κοινό και τελικά η μπάντα έκανε αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα: Να μας παρουσιάσει δηλαδή μια τιμιότατη εμφάνιση που έκρυβε και λίγη νοσταλγία μέσα της αφήνοντας μας τις καλύτερες εντυπώσεις ενώ παράλληλα έστρωσε το έδαφος για αυτό που θα ακολουθούσε λίγο μετά με τους «μεγάλους» της βραδιάς.
Οι ζωντανές εμφανίσεις των Hammerfall δεν πρέπει να χάνονται από κανέναν ζωντανό μεταλά που σέβεται τον εαυτό του. Το ξέρω ότι πολλοί μπορεί να απορήσετε και κάποιοι ίσως να δυσανασχετήσετε, αλλά είναι γεγονός ότι δεν υπάρχει πιο επαγγελματική και καλοκουρδισμένη εμφάνιση στον χώρο του power metal τουλάχιστον. Μιλάμε για ένα σόου χορογραφημένο, προσεγμένο και μια φωνή που θα αξίζει μια θέση στο πάνθεον των Μέταλ τραγουδιστών. Αν ήθελε κάποιος να περιγράψει σε κάποιον το τι είναι κλασσική μέταλ συναυλία, η συγκεκριμένη θα ήταν το τέλειο παράδειγμα. Τραγούδι από το κοινό, γροθιές στον αέρα, headbanging και μια κλιμάκωση στην ένταση του σόου που προσωπικά με εντυπωσίασε. Αν τύχει και τους βρείτε ξανά μπροστά σας, μην τους χάσετε. Αξίζουν το κάθε λεπτό.
Ήταν μια καταπληκτική μεταλική παράσταση. Μόνο έτσι θα μπορούσα να το περιγράψω.
Η ακύρωση των Blazon Stone λοιπόν, έφερε και μια αναστάτωση στις προγραμματισμένες ώρες έναρξης του κάθε συγκροτήματος. Οι Βραζιλιάνοι Armored Dawn, που στα μάτια μου είναι μια τυπική power metal μπάντα χωρίς κάτι το ιδιαίτερο, άνοιξαν την βραδιά και παρουσιάζοντας κομμάτια από τους δύο ολοκληρωμένους δίσκους της, κατάφερε να κάνει μερικά κεφάλια να κουνηθούν αν και στο μεγαλύτερο μέρος της εμφάνισης τους ο κόσμος έμπαινε στον συναυλιακό χώρο. Καλός και δυνατός ήχος με τον frontman της μπάντας να κλέβει την παράσταση αφού ήταν πολύ επικοινωνιακός με το κοινό ενώ σαν special guest υπήρξε και ο Βλάσης από τους δικούς μας Fallen Arise. Στις καλές στιγμές, η αφιέρωση του τραγουδιού "Sail Away" στον παραγωγό της μπάντας που απεβίωσε πρόσφατα. Σε γενικές γραμμές μια καλή εμφάνιση αν και για τους περισσότερους ήταν μια καλή ευκαιρία να απολαύσουν μια μπύρα μέχρι τη στιγμή που θα έβγαιναν στη σκηνή οι Refuge, ή αλλιώς το κλασικό line up των αγαπημένων Rage αποτελούμενο από τον Peter Wagner, τον Manni Schmidt και φυσικά τον Χρήστο Ευθυμιάδη.
Για πολλούς αυτή η εμφάνιση ήταν ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα αν και το μοναδικό album που κυκλοφόρησαν φέτος υπό αυτό το όνομα δεν τα πήγε και πολύ καλά τόσο από άποψη κριτικών όσο και στην απήχηση που είχε τελικά στον κόσμο. Μικρή σημασία έχει όμως αυτό αφού οι Refuge ήταν μπροστά μας και είχαν λάβει θέσεις για καταστροφή του Πειραιώς! Το setlist τους βασίστηκε στις κυκλοφορίες από το "Perfect Man" έως και το "The Missing Link" των Rage, όπως επίσης και στο "Solitary Men". Φυσικά οι αντιδράσεις του κοινού ήταν πιο ένθερμες στα κλασικά τραγούδια των Rage αν και στα υπόλοιπα δεν τα πήγαν άσχημα. Η μπάντα παρουσιάστηκε ορεξάτη και δεμένη και ο Ευθυμιάδης φάνηκε πως το διασκέδαζε δεόντως. Τα λίγα προβλήματα στην κιθάρα δεν φάνηκε να επηρεάζουν μουσικούς ή κοινό και τελικά η μπάντα έκανε αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα: Να μας παρουσιάσει δηλαδή μια τιμιότατη εμφάνιση που έκρυβε και λίγη νοσταλγία μέσα της αφήνοντας μας τις καλύτερες εντυπώσεις ενώ παράλληλα έστρωσε το έδαφος για αυτό που θα ακολουθούσε λίγο μετά με τους «μεγάλους» της βραδιάς.
Οι ζωντανές εμφανίσεις των Hammerfall δεν πρέπει να χάνονται από κανέναν ζωντανό μεταλά που σέβεται τον εαυτό του. Το ξέρω ότι πολλοί μπορεί να απορήσετε και κάποιοι ίσως να δυσανασχετήσετε, αλλά είναι γεγονός ότι δεν υπάρχει πιο επαγγελματική και καλοκουρδισμένη εμφάνιση στον χώρο του power metal τουλάχιστον. Μιλάμε για ένα σόου χορογραφημένο, προσεγμένο και μια φωνή που θα αξίζει μια θέση στο πάνθεον των Μέταλ τραγουδιστών. Αν ήθελε κάποιος να περιγράψει σε κάποιον το τι είναι κλασσική μέταλ συναυλία, η συγκεκριμένη θα ήταν το τέλειο παράδειγμα. Τραγούδι από το κοινό, γροθιές στον αέρα, headbanging και μια κλιμάκωση στην ένταση του σόου που προσωπικά με εντυπωσίασε. Αν τύχει και τους βρείτε ξανά μπροστά σας, μην τους χάσετε. Αξίζουν το κάθε λεπτό.
Ήταν μια καταπληκτική μεταλική παράσταση. Μόνο έτσι θα μπορούσα να το περιγράψω.
