by Maria Lezgi
Ένα πράγμα ήταν ξεκάθαρο, ο ήχος τους είναι «καθαρός», και τα ηλεκτρισμένα riffs του Andy Gill σηματοδοτούν το post punk διαχρονικά.
Παρά τη σχετική ανακοίνωση, η βραδιά της Κυριακής στο fuzz δεν είχε opening act. Πράγμα το οποίο δεν είναι απαραίτητα κακό, όμως όταν οι πόρτες ανοίγουν 20.00 για να βγει η μπάντα στις 22, το κοινό φυσικά θα κουραστεί και ο συναυλιακός χρόνος θα φανεί ελάχιστος. Κάτι τέτοιο νομίζω πάθαμε χθες.
Δέκα και κάτι οι GO4 εμφανίζονται σε ένα χαλαρά γεμάτο χώρο που αφήνει χώρο για κούνημα, μίλημα και ποτό. Με εναρκτήριο τραγούδι το Where the Nightingale Sings
και έπειτα το Not Great Men, ένα πράγμα ήταν ξεκάθαρο. Ο ήχος τους είναι «καθαρός», και τα ηλεκτρισμένα riffs του Andy Gill σηματοδοτούν το post punk διαχρονικά. Με πατημένα τα 60 του χρόνια, στέκει ανέκφραστος στη σκηνή, σχεδόν αποστασιοποιημένος (ακόμα και όταν πέταξε την κιθάρα του κάτω), αλλά καθόλη τη διάρκεια συμμέτοχος και ενεργός.
Δίπλα του ο John “Gaoler” Sterry, η φωνή των GO4, στέκει ορίζοντας τις γενιές από το τέλος του 70 έως σήμερα. Υπερκινητικός, «οργώνει» τη σκηνή, σαρώνει και τα τρία μικρόφωνα, χτυπά μανιασμένος με ρόπαλο. Ενεργειακά στο κόκκινο, τραγουδιστικά στο ακέραιο, όμως κάτι λείπει. Ίσως η υπερπροσπάθεια καλύπτει πολλές φορές το γνήσιο συναίσθημα.
Το σετλιστ βασίστηκε κυρίως στους παλιούς δίσκους τους, με το Entertainment να έχει την τιμητική του. Το Anthrax και το Damaged Goods υπήρξαν, όπως ήταν αναμενόμενο, οι τοπ στιγμές. Μικρή συμμετοχή του What Happens Next και τρία κομμάτια στο encore. Για περίπου μία ώρα και ένα τέταρτο, οι GO4 έβγαλαν εις πέρας μια καλή συναυλία, μουσικά και ηχητικά. Αυτό που έλειπε ήταν κυρίως το αίσθημα της πλήρους συναυλίας, ίσως λόγω της έλλειψης support, ίσως λόγω του σύντομου χρόνου ,δεν τους απολαύσαμε όσο θέλαμε.
Setlist
Where the Nightingale Sings
Not Great Men
I Parade Myself
Paralysed
What We All Want
Anthrax
Do As I Say
Stranded
Damaged Goods
Isle of Dogs
At Home He's a Tourist
To Hell With Poverty
Encore:
Why Theory?
I Love a Man in a Uniform
Return the Gift
Δίπλα του ο John “Gaoler” Sterry, η φωνή των GO4, στέκει ορίζοντας τις γενιές από το τέλος του 70 έως σήμερα. Υπερκινητικός, «οργώνει» τη σκηνή, σαρώνει και τα τρία μικρόφωνα, χτυπά μανιασμένος με ρόπαλο. Ενεργειακά στο κόκκινο, τραγουδιστικά στο ακέραιο, όμως κάτι λείπει. Ίσως η υπερπροσπάθεια καλύπτει πολλές φορές το γνήσιο συναίσθημα.
Το σετλιστ βασίστηκε κυρίως στους παλιούς δίσκους τους, με το Entertainment να έχει την τιμητική του. Το Anthrax και το Damaged Goods υπήρξαν, όπως ήταν αναμενόμενο, οι τοπ στιγμές. Μικρή συμμετοχή του What Happens Next και τρία κομμάτια στο encore. Για περίπου μία ώρα και ένα τέταρτο, οι GO4 έβγαλαν εις πέρας μια καλή συναυλία, μουσικά και ηχητικά. Αυτό που έλειπε ήταν κυρίως το αίσθημα της πλήρους συναυλίας, ίσως λόγω της έλλειψης support, ίσως λόγω του σύντομου χρόνου ,δεν τους απολαύσαμε όσο θέλαμε.
Setlist
Where the Nightingale Sings
Not Great Men
I Parade Myself
Paralysed
What We All Want
Anthrax
Do As I Say
Stranded
Damaged Goods
Isle of Dogs
At Home He's a Tourist
To Hell With Poverty
Encore:
Why Theory?
I Love a Man in a Uniform
Return the Gift
