Σε μια εποχή όπου η μουσική αποστειρώνεται, το χάος τιθασεύεται και οι σταρ μοιάζουν με influencers, η απώλεια του Ozzy Osbourne δεν είναι απλώς το τέλος μιας εποχής. Είναι η κατάρρευση ενός θρόνου χτισμένου πάνω σε κραυγές, riffs και θεαματικές εκρήξεις παραφροσύνης.
Ο John Michael “Ozzy” Osbourne πέθανε στις 22 Ιουλίου 2025, σε ηλικία 76 ετών. Μετά από δεκαετίες μάχης με τον εαυτό του, την υγεία του, και όλους τους νόμους της βιολογίας, ο άνθρωπος που έφτυνε αίμα στη σκηνή και έπινε Jack Daniels για πρωινό, τελικά… ξεκουράστηκε. Ίσως.
Αν υπήρχε ποτέ αληθινός ροκ σταρ, ήταν αυτός.
Ο άνθρωπος που έφερε το metal στο mainstream χωρίς να το ευνουχίσει. Ο ηγέτης των Black Sabbath, που άλλαξαν για πάντα τον ήχο του σκότους. Ο solo καλλιτέχνης με δίσκους-σφαλιάρες όπως *Blizzard of Ozz* και *Diary of a Madman*. Ο τύπος που έφαγε νυχτερίδα επί σκηνής και δεν ήταν καν το πιο παράλογο πράγμα που έκανε εκείνη τη δεκαετία.
Ο Ozzy δεν ήταν φαινόμενο. Ήταν το σάουντρακ της παρακμής. Ήταν η φωνή εκείνων που δεν ταίριαζαν πουθενά, που ήθελαν να ουρλιάξουν σε ένα σύστημα που τους ήθελε υποταγμένους. Ήταν, κατά κάποιον τρόπο, ένας άγιος… από την ανάποδη.
Και πίσω από το cult, πίσω από το reality, πίσω από την αιώνια παραμόρφωση στη φωνή του, υπήρχε μια καρδιά. Ένας τύπος που αγαπούσε με πάθος, που φοβόταν το θάνατο αλλά τον κορόιδευε με κάθε του εμφάνιση.
Σήμερα, δεν θρηνούμε μόνο τον Ozzy. Θρηνούμε την τελευταία αληθινή περσόνα της μουσικής. Τον τελευταίο που δεν φοβόταν να είναι γελοίος, επικίνδυνος, μεγαλειώδης, όλα ταυτόχρονα.
Και κάπου, στον κάτω κόσμο, πρέπει να παίζει ήδη ένα riff από το *Children of the Grave*.
Rest in power, Ozzy. The bats are safe now. But we aren’t.
Απο τον φίλο μπλακμεταλά
H εικόνα, φτιαγμένη με τη βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης, απεικονίζει το που θα θελαμε να βρισκεται ο Ozzy τωρα και με ποιούς
