by Maria Lezgi
Αγαπημένοι Dead Brothers με μπόλικη θεατρική χρυσόσκονη και ένα γλυκόπικρο γλέντι, σαν αυτά που διαχωρίζουν τη ζωή από το θάνατο.
Η έναρξη έγινε με τους Appalachian Cobra Worshipers και τον Μανώλη Αγγελάκη σε ένα country setlist, αρκετά σκοτεινό ώστε να μας εισάγει όμορφα στον κόσμο των νεκρών αδερφών.
Η συνάντηση της νεκρικής μπάντας με τη Αθήνα έγινε πρώτη φορά το 2015 σε ένα ξέφρενο γλέντι στα στενά του Ψυρρή (από το οποίο δυστυχώς έλειπα). Η δεύτερη συνάντηση έγινε, ένα χρόνο μετά, το 2016 στο Gagarin του Ν.Τριανταφυλλίδη λίγους μήνες πριν φύγει (σατανική σύμπτωση), κλείνοντας την εμφάνισή τους με ένα υπέροχο φινάλε ανεβασμένοι στο μπαρ τραγουδώντας το λατρεμένο Oh mary don’t you weep.
Η τρίτη συνάντηση της μπάντας με την Αθήνα των ζωντανών νεκρών, έγινε στο fuzz αυτή τη φορά το περασμένο Σάββατο. Η βεβαιότητα του απρόσμενου που περιμέναμε κατά την εμφάνιση της μπάντας έπαιξε σίγουρα έναν καθοριστικό ρόλο στην απουσία κορύφωσης, μπορεί βέβαια απλά να έφταιγε το ότι δεν ήμουν μέρος του κόσμου κατά τη λήξη της γιορτής αλλά απείχα ως θεατής παραδίπλα.
Ο Alain Croubalian μας απήγγειλε ξανά την ιστορία των 3 νεκρών αδερφών που τόσα θεατρικά, τα μασκοφόρα μέλη, με μάσκες των γιατρών που περιέθαλπαν την πανούκλα, το Μαύρου Θανάτου δηλαδή, ένα αληθινό funeral band.
Με μίγμα ροκ, country, καμπαρέ και νουάρ αίσθημα με μπόλικο μαύρο χιούμορ, στην ουσία είναι καλλιτέχνες του δρόμου. Γι’αυτό και οι dead brothers απαιτούν συμμετοχή, κοινωνούς και έκφραση των συναισθημάτων που σου δημιουργούν. Οι Ελβετοί που όμως μοιάζουν με βαλκάνιους, εισήλθαν με μάσκες των γιατρών που περιέθαλπαν την πανούκλα, το Μαύρου Θανάτου δηλαδή. Η θεατρικότητα είναι βασικό στοιχείο τους, η απαγγελία του Alain Croubalian στην ιστορία των 3 νεκρών αδερφών υπέροχη, γιατί είναι στα αλήθεια ένα αληθινό funeral band. Και δεν υπάρχει τίποτα πιο ξεσηκωτικό από το τελευταίο γλέντι, και το ξέρουν καλά αυτό.
Η συνάντηση της νεκρικής μπάντας με τη Αθήνα έγινε πρώτη φορά το 2015 σε ένα ξέφρενο γλέντι στα στενά του Ψυρρή (από το οποίο δυστυχώς έλειπα). Η δεύτερη συνάντηση έγινε, ένα χρόνο μετά, το 2016 στο Gagarin του Ν.Τριανταφυλλίδη λίγους μήνες πριν φύγει (σατανική σύμπτωση), κλείνοντας την εμφάνισή τους με ένα υπέροχο φινάλε ανεβασμένοι στο μπαρ τραγουδώντας το λατρεμένο Oh mary don’t you weep.
Η τρίτη συνάντηση της μπάντας με την Αθήνα των ζωντανών νεκρών, έγινε στο fuzz αυτή τη φορά το περασμένο Σάββατο. Η βεβαιότητα του απρόσμενου που περιμέναμε κατά την εμφάνιση της μπάντας έπαιξε σίγουρα έναν καθοριστικό ρόλο στην απουσία κορύφωσης, μπορεί βέβαια απλά να έφταιγε το ότι δεν ήμουν μέρος του κόσμου κατά τη λήξη της γιορτής αλλά απείχα ως θεατής παραδίπλα.
Ο Alain Croubalian μας απήγγειλε ξανά την ιστορία των 3 νεκρών αδερφών που τόσα θεατρικά, τα μασκοφόρα μέλη, με μάσκες των γιατρών που περιέθαλπαν την πανούκλα, το Μαύρου Θανάτου δηλαδή, ένα αληθινό funeral band.
Με μίγμα ροκ, country, καμπαρέ και νουάρ αίσθημα με μπόλικο μαύρο χιούμορ, στην ουσία είναι καλλιτέχνες του δρόμου. Γι’αυτό και οι dead brothers απαιτούν συμμετοχή, κοινωνούς και έκφραση των συναισθημάτων που σου δημιουργούν. Οι Ελβετοί που όμως μοιάζουν με βαλκάνιους, εισήλθαν με μάσκες των γιατρών που περιέθαλπαν την πανούκλα, το Μαύρου Θανάτου δηλαδή. Η θεατρικότητα είναι βασικό στοιχείο τους, η απαγγελία του Alain Croubalian στην ιστορία των 3 νεκρών αδερφών υπέροχη, γιατί είναι στα αλήθεια ένα αληθινό funeral band. Και δεν υπάρχει τίποτα πιο ξεσηκωτικό από το τελευταίο γλέντι, και το ξέρουν καλά αυτό.
