Band Of Friends/ 11-2-23 / Gagarin 205

Φωτογραφική κάλυψη Νίκος Μαθιόπουλος Με μεγάλη χαρά και αδημονία ξεκίνησα το Σάββατο για το Gagarin όπου και πραγματοποιήθηκε για τους πιστούς Gallagherικούς φίλους η συναυλία των Band of Friends ή αλλιώς η μπάντα του Jerry McAvoy μπασίστα και φίλου του Rory Gallagher. Στις 9.30 ανέβηκαν στη σκηνή οι Big Nose Attack με καμιά 300σαρα κόσμου από κάτω. Το γνωστό δίδυμο έδωσε μία καταπληκτική εμφάνιση σε ήχους blues για μία ώρα! Στ’ αλήθεια νόμιζες ότι ο πλούσιος, γεμάτος ήχος τους έβγαινε από πολυπληθή μπάντα. Γέμιζαν τη σκηνή. Συντροφιά τους είχαν και τρίτο μέλος, τον Γιάννη Παχίδη, ο οποίος βγήκε με φυσαρμόνικα, ω τι γλυκύς ήχος, ολοκληρώνοντας το σύνολο αφού συνέβαλε τα μάλα στο αποτέλεσμα. Μπράβο στα παιδιά καθώς πρόκειται για μια σοβαρή ελληνική περίπτωση στα μουσικά δρώμενα. Big Nose Attack Special Sauce Called Love Left Alone Monday Morning Spaghetti Deader Than Disco She's A Witch Dirty Emma Not The One Yeah! (That Girl) Change Coming On Down With Me Στις 23.00 περίπου και αφού το Gagarin είχε γεμίσει, βγήκαν οι Band of Friends όπου έπαιξαν για δύο ώρες. Ήταν η πρώτη τους εμφάνιση στη χώρα μας, στη μετά κοβιντ εποχή και με τα νέα μέλη τους. Τη μπάντα αυτή ή πιο σωστά την μπάντα με τα προηγούμενα μέλη την παρακολουθώ από το 2011 ανελλιπώς. Τη θεωρούσα μια από τις κορυφαίες της εποχής μας καθώς διατηρούσε το πάθος την αγάπη και το ήθος της μουσικής αλλοτινών καιρών. Ήταν ένα υπέροχο τρίο στο οποίο όλα έδεναν. Και το οποίο με το που έβγαινε στη σκηνή σου έπαιρνε την ψυχή και την πήγαινε βόλτα. Που σε συγκινούσε και σε ξεσήκωνε. Κάτι που δε συνέβη χθες με τα νέα μέλη. Αν και πρόκειται για καλούς μουσικούς μεμονωμένα το γλυκό δεν έδεσε, που λέμε. Ο Jim Kirkpatrick δεν κάλυψε επάξια τη θέση του προκατόχου του. Με νέες ενορχηστρώσεις στα κομμάτια, όπου κάποιες από αυτές λειτούργησαν αναδεικνύοντας το blues στοιχείο και επιτρέποντας το σολάρισμα, για κάποιες άλλες ωστόσο διατηρώ σοβαρές ενστάσεις. Διότι αν ο ήχος αλλάζει για να γίνει μια νέα ανάγνωση, δεκτών. Αλλά εάν αλλάζει απλά για να φρεσκαριστεί και εντέλει χάνει από την ουσία και τη δραματικότητα, τζάμπα κόπος. Το κοινό ωστόσο ανταποκρίθηκε, αν και όχι όπως άλλες χρονιές. Οι ηλικίες πολλές και διάφορες, μέχρι παιδάκια συνοδεία γονέων, με τους νεότερους ωστόσο να είναι οι πιο ενθουσιώδεις, όχι γιατί τα νιάτα ανταποκρίνονται με μεγαλύτερη θέρμη μόνο αλλά γιατί απλούστατα η γνώση τους στο αντικείμενο είναι κατά πολύ μικρότερη άρα και οι προσδοκίες τους. Ομολογώ ότι κάτι σιώπησε μέσα μου. Ένιωσα πως ήταν το τέλος μιας εποχής. Η «τελεία» δεν είναι κάτι κακό αρκεί να την βάζεις όταν πρέπει. Με το θάνατο του Ted Macenna και την αποχώρηση του Marcel Scherpenzeel σαν κάτι να έσβησε. Σαν κάτι να χάθηκε το οποίο δεν θα επαναληφθεί οπότε καλό είναι να μείνουμε με την ωραία ανάμνηση και να μην κάνουμε προσπάθεια να διατηρήσουμε κάτι που δεν υπάρχει πια. Τέλος δε μπορώ να αφήσω ασχολίαστο τον κάκιστο φωτισμό. Στο τέλος της βραδιάς έπαιξε ένα video εις μνήμη του μεγάλου Ted Macenna αλλά δίχως ήχο. Γιατί αυτή η επιλογή; Η απουσία ήχου ως επιλογή, έστω και συμβολική, αν και δεν είμαι σίγουρη για την πρόθεση, γίνεται σε σιωπηρό κοινό ώστε να λειτουργήσει, όχι σε οχλοβοή. Band of Friends Messing With the Kid Continental Op Lonely Mine Moonchild Off the Handle Bought and Sold Heaven’s Gate Cradle Rock A Sense of Freedom Ghost Blues Tattoo’d Lady A Million Miles Away Bad Penny Shadow Play Encore Bullfrog Blues