Ανταπόκριση: Yob & Automaton @ Κύτταρο Live – Τρίτη 13/11/2018

Άλλη μία συναυλιακή διοργάνωση της Smoke The Fuzz, έλαβε χώρα στον γνωστό μας χώρο επί της Ηπείρου, κι εμείς, ήμασταν εκεί – όχι μόνο επειδή όταν μια συναυλία διοργανώνεται απ΄ τη Smoke The Fuzz, θα είναι σίγουρα επιτυχημένη, από πολλές απόψεις (όπως ήταν και η συγκεκριμένη, άλλωστε), αλλά επειδή αυτή τη φορά, η διοργάνωση έφερνε ξανά από τη χώρα μας (για τρίτη φορά σε τέσσερα χρόνια) τους μαγευτικούς Yob και δε θα μπορούσαμε να χάσουμε την ευκαιρία να τους δούμε. Έτσι, θέλαμε να είμαστε εκεί εξαρχής, για να προλάβουμε και το opening act, βεβαίως – βεβαίως!

 

 

Το πρόγραμμα ανέφερε πως οι πόρτες θα άνοιγαν στις 20:30 και το support, Θα ξεκινούσε στις 21:00. Eκείνη ακριβώς την ώρα, έφτασα κι εγώ στον χώρο, και μια μικρή καθυστέρηση, έκανε το support να ξεκινήσει, τελικά, στις 21:12, πράγμα που με ανακούφισε, αφού δεν έχασα τίποτα από αυτό. Το support, λοιπόν, ήταν μια μπάντα ονόματι Automaton, ένα όνομα το οποίο έχω ακουστά, αλλά δεν είχε τύχει ποτέ να το δω ή ακούσω, έως τώρα.

 

 

Από ότι διαβάζω, ξεκίνησαν το 2011, και από τότε, έχουν κυκλοφορήσει ένα ep και δύο δίσκους, με τον τελευταίο, να αποτελεί και την πιο ολοκληρωμένη τους δουλειά, να έχει τίτλο ‘Talos’ και να έχει κυκλοφορήσει μόλις πριν λίγες ημέρες, αν δεν κάνω λάθος. Η μαυροφορεμένη πεντάδα, λοιπόν, ξεκίνησε να παίζει, ενώ ακόμα, από κάτω, οι παρουσίες ήταν ολιγάριθμες.

 

Αμέσως, το κλίμα βάρυνε αισθητά, η θερμοκρασία έπεσε και τα φώτα χαμήλωσαν. Οι Automaton, άρχισαν να μας βυθίζουν σε μια σκοτεινή ατμόσφαιρα απόγνωσης (με την καλή έννοια), καθώς οι πρώτες, βαριές μελωδίες άρχισαν να ακούγονται. Αυτό, βέβαια, ήταν μόνο η αρχή, καθώς η συνέχεια, μας επιφύλασσε ακόμα μεγαλύτερη καταβαράθρωση σε σκοτεινά μουσικά έγκατα, κάτι που έγινε από τη συνέχιση της εμφάνισης τους, αφού οι δυο κιθάρες που έπαιζαν ασταμάτητα, το στιβαρό μπάσο αλλά και το αδιανόητο χτύπημα των τυμπάνων, είχαν κάνει και εμάς τους ίδιους να χτυπιόμαστε.

 

 

Το πώς και πόσο το ζούσαν, ήταν πραγματικά αξιοθαύμαστο – το έβλεπες, από τις κινήσεις τους, τις εκφράσεις τους, τις εσωτερικές τους δονήσεις. Χαρακτηριστικό παράδειγμα εγχώριας μπάντας που έχει πολλά να δώσει, αλλά τα πλαίσια που επικρατούν στην ακραία σκηνή της Ελλάδας, μπαίνουν τροχοπέδη στο όλο θέμα, αν και οι ίδιοι, δε φαίνονται να νοιάζονται και για πολλά πολλά, πέραν της μουσικής αυτής καθ’ αυτής και του πάθους τους για εκείνη – έτσι, είναι οι πραγματικοί καλλιτέχνες, όμως, εστιάζουν μόνο στην τέχνη τους.

 

 

Η αποκορύφωση, όμως, ήταν όταν το μουσικό κομμάτι συνάντησε το φωνητικό. Ο τραγουδιστής της μπάντας, φέρνοντας, λες, μια φωνή από την κόλαση, προσέδωσε τέτοιο όγκο στα κομμάτια με τα βαριά φωνητικά του, που έκανε εν τέλει, τα κομμάτια, να μου φέρουν στο μυαλό εκείνα των Fall Of Efrafa – τόσο καλοδουλεμένες συνθέσεις, μεγάλης διάρκειας, που ενώ αυτά, σε είχαν ήδη πιάσει από τον λαιμό, ξαφνικά εμφανίζονταν τα sludge φωνητικά – στα οποία, μάλιστα, συμμετείχε κιόλας, ανά σημεία, και ο ένας κιθαρίστας – και σε χτυπούσαν, διαλύοντάς σε.

 

Παίζοντας για σχεδόν 45 λεπτά (3-4 τραγούδια), έχοντας μας, πια, ρίξει στον doom όλεθρό τους, ολοκλήρωσαν την εμφάνισή τους, αφήνοντάς μας ενεούς και ξέπνοους, χωρίς να θέλουμε αυτή, να τελειώσει. Υπέροχη εμφάνιση και ιδανικό support, έχω να πω (δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο, το γεγονός πως η ίδια μπάντα είχε ανοίξει τους Yob, προ τετραετίας, στην πρώτη τους εμφάνιση στη χώρα μας, στον ίδιο χώρο). Μάλιστα, δεν είμαι μόνο εγώ ο ικανοποιημένος από το support, αλλά όλοι όσοι ήμασταν ήδη εκεί, πράγμα που φαινόταν από την αρχή της εμφάνισής τους.

 

 

Τέλος, να πω πως όσο έγραφα αυτό το κομμάτι της ανταπόκρισης, άκουγα τον νέο δίσκο τους, για να (ξανα)μπώ στο κλίμα, και οφείλω να πω πως είναι παραπάνω από εξαιρετικός (ειδική μνεία και στο σημείο των ελληνικών στίχων), οπότε, ψάξτε τον και ακούστε τον. Εγώ θα κλείσω, με την ευχή να ξαναδούμε τη φοβερή αυτή μπάντα, σύντομα.

 

Γύρω στο μισάωρο πέρασε, οι προετοιμασίες στη σκηνή, έγιναν, και ενώ το ρολόι έδειχνε 22:25 (αν και το πρόγραμμα μιλούσε για 21:50, αλλά συμβαίνουν κι αυτά, τι να κάνουμε), οι Yob, ανέβηκαν στη σκηνή και άρχισαν να βαρούν στους ρυθμούς του ‘Ablaze’. Από τα πρώτα κιόλας δευτερόλεπτα, ήταν σαν κάποιος να κάρφωσε τα μάτια και τα αυτιά μας, επάνω του – αυτός ο κάποιος, δεν είναι άλλος από την τόσο πληθωρική παρουσία του τρίου αυτού, η οποία κατακυρίευσε για μία ώρα και τρία τέταρτα του σκηνή του Κυττάρου, το οποίο γέμισε λίγο πριν το ασφυκτικό σημείο, για να παρακολουθήσει τη φοβερή αυτή μπάντα από το Oregon.

 

Και όντως, ήταν ευτυχία να παρακολουθείς αυτή τη μπάντα επί σκηνής. Βλέπετε, εγώ δεν τη γνώριζα – την έμαθα κάπου το καλοκαίρι, με την ανακοίνωση του επερχόμενου live: την έψαξα, την άκουσα, μου άρεσε πολύ, άκουσα τα καλύτερα για της εμφανίσεις της, αλλά αυτό που ακολούθησε, τελικά, την Τρίτη, αδυνατώ κάπως,να το περιγράψω με λόγια. Ζήσαμε συγκλονιστικές και ανατριχιαστικές στιγμές, που δύσκολα κάποιος που δεν ήταν εκεί, θα μπορέσει έστω και να τις φανταστεί.

 

 

Ο Mike Scheidt, μια μοναδική και τόσο inspiring, από όλες τις απόψεις, παρουσία, με την κιθάρα του, σαν να αποτελεί ένα αναπόσπαστο στοιχείο του, σαν να είναι προέκταση των χεριών του, αφού το παίξιμο του, είναι πραγματικά μαγικό (σπάνια το λέω αυτό, πόσο μάλλον μιλώντας για κιθαρίστα, έτσι;), ο Aaron Rieseberg, ο μπασίστας που δεν έμεινε λεπτό ακίνητος, καθώς και ο Travis , ο ντράμερ, τον οποίο θαύμασα για τις αντοχές του, με τις οποίες σχεδόν διέλυσε τα τύμπανά του.

 

Μπορεί, επίσης, να έπαιξαν μόνο επτά κομμάτια, αλλά αυτό ακούγεται λίγο, μόνος στα λόγια, αφού στο κάθε τους κομμάτι, διαρκεί σχεδόν ένα τέταρτο. Έτσι, είχαμε την ευκαιρία να ακούσουμε κομμάτια από τους τέσσερις τελευταίους δίσκους τους: ‘Our Raw Heart’ (2018), ‘Clearing The Path To Ascend’ (2014), ‘Atma’ (2011)’, ‘The Great Cessation’ (2009). Μάλιστα, ο Mike ανέφερε πως είναι και η πρώτη φορά που έρχονται με νέο δίσκο – αφού ο τελευταίος, κυκλοφόρησε φέτος τον Ιούνιο και είναι αριστουργηματικός. Είναι εμφανές, άλλωστε, πως αυτός έχει ιδιαίτερη σημασία για τη μπάντα, αφού ήταν εμπνευσμένος από το σοβαρό πρόβλημα υγείας που αντιμετώπισε ο Mike, ο αεικίνητος δημιουργός των Yob, πριν σχεδόν δύο χρόνια, και το οποίο, ευτυχώς, κατάφερε να ξεπεράσει.

 

O Mike, όμως, δεν μίλησε μόνο για το παραπάνω: αντιθέτως, είχε μια στενή και συνεχή επικοινωνία με το κοινό, είτε λέγοντας πως ευχόταν να μπορούσε να μιλήσει στη γλώσσα μας, αλλά δυστυχώς, έχει μόνο τα αγγλικά, είτε ευχαριστώντας μας συνεχώς, είτε ευχαριστώντας την Ελίνα, τον ιθύνοντα νου, πίσω από τη Smoke The Fuzz, λέγοντας πως δεν ξέρουμε τι θησαυρό έχουμε (ξέρουμε, ξέρουμε!) – εκείνη, συγκινήθηκε, το ίδιο κι εμείς, καθώς ακολούθησε το συνταρακτικό κομμάτι ‘Our Raw Heart’ . Αυτά, ήταν απλώς διαλείμματα, όμως, ανάμεσα στις ντελιριακές φάσεις που έπεφτε η μπάντα κατά την performance των κομματιών τους, ρίχνοντάς μας κι εμάς σε αντίστοιχη και κάνοντάς μας, να μη μπορούμε να κουνηθούμε από τον συγκλονισμό.

 

Ο ήχος ήταν πολύ καλός και δυνατός, αν και η φωνή του Mike, ήταν λίγο χαμηλά και χανόταν , ανά στιγμές, μέσα στον όγκο της μουσικής, οπότε, κατ’ εμέ, θα έπρεπε να είναι λίγο ψηλότερα, αλλά εντάξει, σε γενικές γραμμές, ήταν πολύ καλές οι ηχητικές συνθήκες, το ίδιο και τα φώτα, τα οποία ταίριαζαν και στον ψυχεδελικό χαρακτήρα, τον οποίον έχει εις βάθος, το metal των Yob. Χωρίς να έχουμε καταλάβει ο παραμικρό σε σχέση με το πώς πέρασε η ώρα, αυτή έφτασε 00:10, και μαζί, και το τέλος της συναυλίας. Με θερμές ευχαριστίες, μας απευθύνθηκαν και το βλέπαμε στα μάτια τους, ότι ήταν τόσο ευγνώμονες, όσο κι εμείς, ότι το απόλαυσαν, όσο κι εμείς, ενώ νιώθαμε, γενικώς, και την εσωτερική σύνδεση μεταξύ κοινού και μπάντας, μια σύνδεση που σπανίως επιτυγχάνεται και διαφαίνεται. Αποχώρησαν ανάμεσα σε χειροκροτήματα και επευφημίες – και λίγα μου φάνηκαν, σε σχέση με όσα αξίζουν τέτοιες μπάντες.

 

Σωματικά μουδιασμένοι, ψυχικά λυτρωμένοι και εν τέλει, καθ’ όλα ικανοποιημένοι, αρχίσαμε να αποχωρούμε από το Κύτταρο, έχοντας παρακολουθήσει μία από τις καλύτερες και πιο αυθεντικές συναυλίες της χρονιάς, και του είδους, αλλά και γενικώς, καθώς ήταν από τις ελάχιστες που φέρουν τον συνδυασμό της  ‘μεγάλης’ μουσικής και ψυχής. Ρώτησα, μάλιστα, και μια φίλη, που ήταν εκεί, μεγάλη fan τους, η οποία τους είχε δει και τις προηγούμενες φορες (υπογραμμίζοντας μου την πρώτη τους φορά, οπότε και είχαν παίξει για 2,5 ώρες), πώς της φάνηκαν και απάντησε ότι (φυσικά της άρεσαν και ότι) διέφεραν από τις άλλες φορές, ήταν πιο heavy! Άρα, καταλαβαίνετε γιατί δυσκολευομαι να αναλύσω πολύ το όλο πράγμα, γιατί καταπλακώθηκα από το βάρος τους – και μου άρεσε.

 

 

Συμπερασματικά, τώρα, σχετικά με τη συναυλία:

  • Από άποψη προσέλευσης, αυτή κρίνεται ικανοποιητικότατη (είχαν κοπεί 450 εισιτήρια στην προπώληση, από ότι άκουσα – σε έναν χώρο 550 ατόμων, άρα, αν υπολογίσουμε και τα όσα θα κόπηκαν στο ταμείο, δεν απείχε πολύ το sold out). Νομίζω, μάλιστα, πως την επόμενη φορά που θα έρθουν, θα χρειαστούμε ένα Gagarin πχ, για να είμαστε άνετα. Στο μεταξύ, το κοινό που συνέρρευσε, προφανώς ήταν υποψιασμένο για το τι θα παρακολουθήσει, καθώς αποδείχτηκε και φανατικό, από τη μια, αλλά και με συμπεριφορά σεβασμό, από την άλλη

  • Από άποψη παραγωγής – διοργάνωσης, ήταν όλα , άψογα. Μπορεί να υπήρξε μια μικρή καθυστέρηση σε ένα σημείο, αλλά αυτή, πάντα είναι πιθανή, άρα, δεν έχουμε να προσάψουμε κάτι, ειδικά όταν η Smoke The Fuzz, μας έχει συνηθίσει σε μηδενικές αναμονές και άρα καταλαβαίνουμε, πως μόνο σκόπιμα δε συνέβη, αυτή τη φορά. Τη Smoke The Fuzz πρέπει ν ευχαριστήσουμε ξανά κιόλας, για τόσα πράγματα: για την άψογη διοργάνωση, όπως προείπα, για τις φοβερές επιλογές της, ως προς τις μπάντες που φέρνει, αφού τις περισσότερες, δε θα τις βλέπαμε αλλιώς, ποτέ στη χώρα μας, με τη λογική που έχουν άλλοι διοργανωτές, άρα όντως νιώθουμε πως έχουμε έναν θησαυρό ανάμεσά μας (εδώ το αντιλαμβάνονται μέχρι και οι καλλιτέχνες και το εκφράζουν και δημοσίως, κάτι που δε γίνεται σε άλλων διοργανωτών, τις συναυλίες, σε αντίθεση με αυτών της Smoke The Fuzz), για τις παραπάνω του κανονικού, συνθήκες για το κοινό (από τις τιμές εισιτηρίων, μέχρι το χρονοδιάγραμμμα και την τήρησή του, για όλα) και για τόσα ακόμα.

  • Από άποψη ποιότητας, είχαμε τη δυνατότητα να δούμε μία ιστορική μπάντα, από τις καλύτερες του είδους, κατ’ εμέ και μάλιστα, στα καλύτερά της, να δίνει μία εξαιρετική performance και να μας αφήνει όλους με τα σαγόνια στο πάτωμα. To ίδιο ισχύει κι για το support, το οποίο, αφενός αποτέλεσε ιδανική επιλογή και ταίριαξε και με τους Yob (οι οποίοι, άλλωστε, είπαν λίγο πριν το τέλος: ‘Respect to Automaton’), αφετέρου, είχαμε την ευκαιρία να το δούμε και όσοι δε γνωρίζαμε τη μπάντα, κάτι που ήταν κρίμα, αφού τα παιδιά έχουν ρίξει πολλή δουλειά και αυτό φαίνεται.

  • Από τεχνικής άποψης, τα είπαμε περί ήχου και φωτισμού, όλα πολύ καλά, σε γενικά πλαίσια. Εκτός αυτών, οι συνθήκες του χώρου ήταν μια χαρά και κανένα παράπονο δεν νομίζω ότι υπάρχει. Ευχαριστούμε τους καλλιτέχνες, τη διοργάνωση και όλο το προσωπικό, που βοήθησαν στο να γίνει αυτή η συναυλία, άλλη μία αξέχαστη εμπειρία, ενώ ανυπομονούμε και για περισσότερες αντίστοιχες στο μέλλον.

Κλείνοντας, μην ξεχνάτε:

YOB IS LOVE, YOB IS LIFE.

 

****

ΥOB’S SETLIST:

1) Ablaze

2) The Screen

3) Ball of Molten Lead

4) The Lie That Is Sin

5) Our Raw Heart

6) Adrift in the Ocean

7) Marrow

 

***

Συντάκτης: Πάνος Σταυρουλάκης

Φωτογράφος: Τηλέμαχος Κουκλάκης

 

 

**

Σημείωση συντάκτη: Η ανταπόκριση δημοσιεύεται με μερικές μέρες καθυστέρηση, λόγω τεχνικών προβλημάτων, και άλλων, ανωτέρας βίας που προέκυψαν στον γράφοντα, στο μεταξύ. Απολογούμαστε και ευχαριστούμε για την κατανόηση.

*

 

 

Tags from the story
, , ,
More from Πάνος Σταυρουλάκης

Οι Dirtmusic έρχονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα!

Την πρώτη τους επίσκεψη στην Ελλάδα, και πιο συγκεκριμένα, στην Αθήνα, θα...
Read More