Ανταπόκριση: Whores & Last Rizla @ Κύτταρο – Πέμπτη 04/10/2018

Πέμπτη βράδυ, κατηφορίσαμε την Ηπείρου για το γνώριμο στέκι του Κυττάρου. Πρώτη συναυλία της σεζόν εκεί, και πρώτη της σεζόν υπό τη διοργάνωση της Smoke The Fuzz, η οποία μας έχει ‘κακομάθει’ εδώ και χρόνια, με μερικές από τις καλύτερες συναυλίες που παρακολουθούμε κάθε χρόνο, να είναι δικές της. Επομένως, περιμέναμε και τώρα κάτι πολύ καλό και οι προσδοκίες μας, δεν έπεσαν έξω… Αυτό, αφορά τους Whores, τουλάχιστον, οι προσδοκίες μου, ήταν για αυτούς, καθώς πήγαινα στο venue. Ελάτε, όμως, που έπρεπε να έχω προσδοκίες και για το support. Δεν περίμενα κάτι. Έμεινα με ανοιχτό το στόμα, όμως. Πάμε να τα δούμε όλα αναλυτικά.

 

Φτάνοντας τρέχοντας, και μπαίνοντας στον προθάλαμο του Κυττάρου στις 21:10 (με το πρόγραμμα να αναφέρει ότι στις 21:00, θα ήταν η έναρξη, πράγμα που υποθέτω ότι τηρήθηκε), με αρπάζει από τα μούτρα (ή καλύτερα, από τα αυτιά), δυνατή μουσική. Αλλά ξέρετε, όχι από αυτή του είδους που λες ‘τι θα τραβήξουμε και πάλι’. Αντιθέτως, ήταν αυτή ου σε καλούσε κοντά της. Προχωρώντας λοιπόν, και εισερχόμενος στον κυρίως χώρο, η μουσική αυτή, αρχίζει να με καταπίνει. Ένας μουσικός όλεθρος, είχε ήδη ξεκινήσει από τους Last Rizla, οι οποίοι είχαν αρχίσει από νωρίς την κατεδάφιση της βραδιάς, κι ας ήταν στο πρώτο – δεύτερο κομμάτι, κι ας ήταν από κάτω καμιά εξηνταριά νοματαίοι, μόνο, ακόμα.

 

Τους Last Rizla, τους είχα ακουστά σαν όνομα, το οποίο μου είχε μείνει κατά νου λόγω της ιδαιτερότητάς του και μου άρεσε. Όμως, δεν είναι μια μπάντα που να την έχουμε συνηθίσει να παίζει συνέχεια ή να ανοίγει άλλες μπάντες. Πράγμα, απολύτως λογικό, αφού, όπως έμαθα, δεν κάνουν και πολύ συχνά live, ενώ όταν κάνουν, προτιμούν πιο underground καταστάσεις. Παλαιότερα, είχα βάλει να τους ακούσω, αλλά δεν ξέρω, δε τρελάθηκα, ένιωσα ότι τα κομμάτια τους, ενώ έχουν κάτι να δώσουν, κάτι τους εμποδίζει στην έκφρασή αυτού. Ε, από τότε, ομολογώ πως δεν είχα ασχοληθεί ξανά. Μέχρι που την Πέμπτη το βράδυ, ανατράπηκαν όλα τα στοιχεία και οι γνώμες αναθεωρήθηκαν.

 

Πήγα πολύ εύκολα, μπροστά, για να έχω καλύτερη θέαση και όσο περνούσε η ώρα, τόσο μια αποκάλυψη συντελούταν μπροστά στα μάτια μου. Οι Last Rizla, προκάλεσαν κυριολεκτικά, την αποκάλυψη (αυτή που αναφέρεται στα θρησκευτικά κείμενα, με την υποτιθέμενη απόλυτη κοσμική ισοπέδωση). Περιττό να αναφέρω, πως από το πρώτο λεπτό, με παρέσυραν στη δίνη του τυφώνα της μουσικής τους και με έκαναν να κοπανιέμαι αλύπητα (γεγονός που δε συνηθίζω, όχι λόγω συστολής, αλλά λόγω αδυναμίας της πλειοψηφίας των μπαντών, και δη, των ελληνικών, να προκαλέσουν τέτοιο, πρωτίστως εσωτερικό, ξέσπασμα, κάτι στο οποίο αναλύθηκε και το υπόλοιπο κοινό και δικαίως!

 

Εδώ, να αναφέρω πως μόλις πλησίασα στη σκηνή, διαπίστωσα πως ο τραγουδιστής της μπάντας είναι ο εξαιρετικός τραγουδιστής των φοβερών Shadus, οπότε, προετοιμάστηκα για ρηξικέλευθο σετ, το οποίο, όντως ακολούθησε. Μάλιστα, έμαθα από έναν φίλο εκεί, πως και ο ντράμερ της μπάντας, είναι ο των Shadus. Η Τετράδα, έβγαλε όλο τον εσωτερικό της κόσμο, με τον τραγουδιστή να ξερνάει αγνή σαπίλα και να κατακερματίζει εμάς και το stage. Ο ντράμερ, ανά  σημεία, έφτανε σε παραληρηματικό παίξιμο, που σε έκανε να αναρωτιέσαι αν θα τελειώσει αυτός ο ‘εφιάλτης’, πράγμα που δεν ήθελες, έτσι όπως βυθιζόσουν σε αυτόν. Και όντως, δεν τελείωνε γρήγορα, αφού τα κομμάτια τους, είναι μεγάλης διάρκειας, από αυτά που γουστάρουμε να ακούμε και να μας χορταίνουν. Οι άλλοι δυο, συνέδραμαν στο φουλ, κάνοντας τα κομμάτια να απογειωθούν. Έπαιξαν 7 τραγούδια, σύμφωνα με το setlist και κάπου στα 50 λεπτά στο σύνολο. Με σιγουριά δε μιλάω, γιατί μέσα σε αυτή την τρομερή εμπειρία, δεν πατούσα και πολύ σταθερά στα πόδια μου, ούτε το μυαλό μου έμεινε στη θέση του απολύτως για να διατηρήσει βεβαιότητες για τέτοια πράγματα. Στο τελευταίο κομμάτι, μάλιστα, ανέβηκε πάνω και άλλος ένας τύπος, που συνέδραμε στα φωνητικά, κάνοντας το κομμάτι ακόμα πιο βορβορώδες. Από ότι έμαθα, μάλλον πρέπει να ήταν ο τραγουδιστής των Friend Of Gods, κάτι που είχα υποψιαστεί κι εγώ εξαρχής (αλλά δεν ήμουν σίγουρος, γιατί πού να τον θυμάμαι μετά από ένα επτάμηνο από τη μοναδική φορά που τους είχα δει), λόγω της μπλούζας Youth Code (αγαπάμε), που φορούσε, από εκείνο το φοβερό live της δεύτερης επίσκεψης τους στην Αθήνα, όπου τους είχαν ανοίξει. Εξαιρετικό, βαθιά συντριπτικό σετ, που όχι μόνο άνοιξε με τον καλύτερο τρόπο τη βραδιά, αλλά αν επαναλαμβανόταν κιόλας στο τέλος της, πραγματικά δε θα με χαλούσε καθόλου!

 

Τα ρολόγια δείχνουν 22:20, όταν οι Whores, ανεβαίνουν στη σκηνή – μόλις δέκα λεπτά η απόκλιση από το πρόγραμμα, λογικότατα πράγματα δηλαδή. Το τρίο, χωρίς πολλά πολλά, παίρνει τις θέσεις του και ξεκινάει αμέσως. Εδώ, πατάω pause, για να πω μερικά πράγματα. Τη μπάντα, δεν την γνώριζα. Την άκουσα πρώτη φορά με την ανακοίνωση της συναυλίας. Τους έψαξα, τους άκουσα, δεν ξετρελάθηκα. Αυτό, όχι επειδή δε μου φάνηκαν αξιόλογοι μουσικά, αλλά επειδή δεν είναι απολύτως το είδος που ακούω. Παρ’ όλα αυτά, μου έκανε ένα κάποιο κλικ, μιας που αναμφισβήτητα συγγενεύει με τα δικά μου είδη. Οπότε, είχα πραγματικά μεγάλη επιθυμία να τους δω και να διαπιστώσω εκ του σύνεγγυς τι λένε από κοντά. Μου λέει μια φίλη, πριν βγουν, ότι είναι απολύτως σίγουρη πως θα μου αρέσουν – θα τους δω και θα της πω μετά ότι έχει δίκιο. Και ξέρετε κάτι; Είχε απόλυτο δίκιο. Με την πρώτη νότα, οι Whores, σε κέρδισαν ήδη. Με τις υπόλοιπες, απλώς διώχνουν κάθε σου αμφιβολία και σου επιβεβαιώνουν πως δικαίως σε κέρδισαν.

 

Όταν βγήκαν οι Whores, το κοινό είχε αυξηθεί, σε σχέση με μια ώρα πριν, αλλά δυστυχώς, παρέμενε μικρό. Γύρω στη διακοσάρα μας έκοψα, αργότερα έμαθα πως κόπηκαν 287 εισιτήρια. Βέβαια, αυτό είναι κακό, για όσους έχασαν τέτοιες μπάντες, καλό για εμάς, που ήμασταν άνετοι μέσα στο Κύτταρο – το headbanging, θέλει τον χώρου του, φίλοι! Ηγετικές μορφές οι Whores, έκαναν εξαρχής, δική τους, τη σκηνή. Με τον ντάμερ και τον τραγουδιστή, να αποτελούν παραδείγματα προς μίμηση, καθώς είναι και οι δυο τους, μιας κάποια ηλικίας, αλλά το παίξιμό τους, η ζωντάνια τους, η κίνησή τους, είναι αντίθετα σε ό,τι έχουμε συνηθίσει, καθώς είναι σε όλα τους, καλύτεροι και από εικοσάρηδες και τριαντάρηδες μουσικούς (Ξέρετε, πολλούς από τους οποίους έχουμε δει κατά καιρούς σε συναυλίες, να σέρνονται, να βαριούνται, να στέκονται και να προσπαθούν εντελώς διεκπεραιωτικά να φέρουν εις πέρας το λάιβ – εδώ, καμία σχέση, αφού οι Αμερικάνοι, δηλώνουν πως οι συναυλίες τους, αποτελούν μυστήρια κάθαρσης, αυτοί παίζουν, σαν να είναι η τελευταία φορά και πάντα τα δίνουν όλα, αφού αυτό το πράγμα, είναι η ζωή τους. Ισχύει στο 1000%, σας διαβεβαιώ).

 

Ο αεικίνητος Christian Lembach, σάρωνε τη σκηνή σε κάθε κομμάτι, ο μπασίστας Casey Maxwell, απέδωσε κάτι παραπάνω από φοβερά, παρά την αινιγματική του παρουσία, η οποία αποδείχθηκε μανιασμένη, ενώ ο ντράμερ Donnie Adkinson, την ίδρωσε τη φανέλα, λίγο πριν διαλύσει τα τύμπανα. Τα τραγούδια, κανονικής διάρκειας και έντασης, χωρίς να κουράζουν. Δεν αποτελούνται από πολύπλοκες συνθέσεις, θέλουν απλώς να περάσουν στον κόσμο με αυτά, όσα θέλουν να πουν. Με τους καλοδουλεμένους στίχους, τους γαμάτους τίτλους και τη δυνατή τους μουσική. Η οποία, σε κερδίζει, τελικά, γιατί ξέρει πώς να ισορροπεί ανάμεσα στο noise rock, στο hard και στο sludge metal. Στον κόσμο, σίγουρα έφτασαν αυτά, αφού κανείς δεν είχε παραμείνει στη θέση του από το τόσο κοπάνημα, που μας άφησε όλους ξέπνοους, και τους μεν, και τους δε. Άρα, προφανώς και ήταν μια καθαρτική εμπειρία, από τις λίγες τόσο δυνατές, κιόλας!

 

Περνώντας από όλη τους τη δισκογραφία, παίζοντας δέκα κομμάτια (έξι τραγούδια από τον ολοκληρωμένο, προπέρσινό τους δίσκο, και δύο από το κάθε προηγούμενο ep τους), με το τελευταίο να εκτελείται στο encore (που συνήθως, δεν κάνουν, αλλά, δε θα μπορούσαν να το αρνηθούν, στο κοινό, που παρακλητικά, φώναζε, καλώντας τους ξανά στη σκηνή). 50 λεπτά στο σύνολο, διήρκεσε αυτή η μέθεξη, και ενώ αντικειμενικά, θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει τη διάρκεια μικρή, στην ουσία της, δεν είναι. Αυτοί οι χαρακτηρισμοί, δεν είναι απολύτως ταυτόσημοι με αριθμούς διάρκειας, διαφέρουν αναλόγως τη μπάντα που βλέπει κανείς, τη μουσική, που εκείνη παίζει, το που παίζει, τα πότε, κλπ, οι παράγοντες, είναι αναρίθμητοι. Εξάλλου, μεγάλη διάρκεια, δε σημαίνει απαραιτήτως, ουσιαστικό περιεχόμενο, επομένως, ούτε το αντίθετο ισχύει. Αυτά, για να ξέρουμε και τι λέμε. Δε θα μπορούσαμε δηλαδή αν πούμε ότι αυτό ήταν λίγο, όταν ήταν τόσο ενεργοβόρο και για εμάς, και για εκείνους. Ήταν όσο έπρεπε. Και ενώ, οκ, θα λέγαμε ότι έχουν και άλλα ωραία κομμάτια που θα μπορούσαν να παίξουν (θεωρητικά, γιατί πρακτικά, δεν είχαν ετοιμάσει περισσότερα, όπως είπαν πριν το encore), δεν είμαστε πλεονέκτες, ξέρουμε να αναγνωρίζουμε καταστάσεις, και αυτό που εδώ μετράει, είναι ότι και οι δυο πλευρές, έμειναν πλήρως ικανοποιημένες.

 

 

Πριν κλείσω, πρέπει να πω για την επικοινωνία της μπάντας με το κοινό, η οποία εκφραζόταν μέσω του τραγουδιστή, ο οποίος, απηύθυνε συχνά τον λόγο, ανάμεσα στα τραγούδια, και με τον οποίον, ευχαρίστησε τον κόσμο που ήρθε, τη διοργανώτρια εταιρία,  που τους έκλεισε και τους έφερε, αλλά και που τους φέρθηκε άψογα, μίλησε για τη χώρα, τις ομορφιές της, και τους ανθρώπους της, είπε ότι μας νιώθει ένα, όλους μαζί (δηλαδή, μπάντα και κοινό, ότι είμαστε το ίδιο, δε μας χωρίζει τίποτα), εξέφρασε τη χαρά του για τον κόσμο, στον οποίο άρεσε αυτό που του έδωσαν, από καλλιτεχνικής πλευράς, αστειεύτηκε με έναν τύπο, περί του ονόματος εκείνου και τη δυσκολία του ίδιου, να το προφέρει, ευχαρίστησε ξανά και ξανά, και γενικώς, στις ήρεμες αυτές στιγμές (όταν δεν τραγουδούσε), ήταν μέσα στο χαμόγελο, είδαμε έναν πραγματικό καλλιτέχνη μιας φοβερής μπάντας, που είναι και πραγματικός άνθρωπος, όπως και οι άλλοι δύο. Καμία δηθενιά, καμία απόσταση, κανένα σταριλίκι (πράγμα που φάνηκε και μετά το τέλος του λάιβ, όπου μιλούσε με όλο τον κόσμο). Τέτοιους καλλιτέχνες θέλουμε. Καλλιτέχνες – ανθρώπους! Οι συγκεκριμένοι, εν τω μεταξύ, όπως είπε και η προαναφερθείσα φίλη, είναι το ‘next big thing’. Προσυπογράφω.

 

Μερικά τελευταία, συμπερασματικά πράγματα: Η βραδιά της Πέμπτης, σίγουρα ήταν επιτυχημένη. Από καλλιτεχνικής πλευράς, αναμφισβήτητα. Από προσέλευσης, ξεπέρασε μεν, τις προσδοκίες που υπήρχαν –γιατί, ας μην ξεχνάμε, πως δεν είναι ιδιαίτερα γνωστοί, στη χώρα μας, οι Whores, αν και θα έπρεπε, αφού από τη μία, είναι γνωστοί άλλοι και άλλοι (…), από την άλλη, το αξίζουν και με το παραπάνω -, θα μπορούσε όμως σίγουρα, αυτή να είναι μεγαλύτερη, για διάφορους λόγους, όπως η μουσική αξία, της βραδιάς, το εισιτήριο που ανταποκρινόταν σε ό,τι προσέφερε και κάτι πρακτικό, αλλά πολύ σημαντικό: οι ώρες έναρξης – λήξης της συναυλίας, όπως και σε κάθε μία που διοργανώνει η Smoke The Fuzz. Ωράριο που σέβεται τον κόσμο, το γεγονός ότι είναι καθημερινή και την επομένη, αυτός εργάζεται, το γεγονός πως χρησιμοποιεί τα Μ.Μ.Μ. για να γυρίσει σπίτι του, το γεγονός πως δεν έχει χρήματα ή δε θέλει να τα ξοδέψει σε ταξί πχ. Σέβεται τον πελάτη, σέβεται τον ακροατή. Και αυτά, δεν τα λέω για να περνάει η ώρα, τα λέω επειδή για εμάς, το κοινό, είναι πολύ σημαντικά, αλλά των περισσότερων διοργανωτών, δε φαίνεται να ιδρώνει το αυτί τους. Οπότε, ξανά μπράβο για αυτό, στην εταιρία. Και για αυτό, και για την άρτια παραγωγή της βραδιάς, και γενικώς για το κάθε μικρό ή μεγάλο συγκρότημα που μας φέρνει – συγκροτήματα που άλλοι, δεν έχουν τα κότσια να προφέρουν ούτε το όνομά τους.

 

 

Τελειώνοντας, να συγχαρούμε και να ευχαριστήσουμε και τις δύο μπάντες για τις καθηλωτικές ερμηνείες τους και ελπίζουμε να τις ξαναδούμε σύντομα και τις δύο. Συγκεκριμένα, για τους Whores, ελπίζουμε κιόλας, να τους πάει γούρι, στην υπόλοιπη περιοδεία στην Ευρώπη, το ότι ξεκίνησαν από την Αθήνα (το έχουν υποστηρίξει άλλες μπάντες στο παρελθόν, πως πιστεύουν πως κάτι γίνεταιμε την Αθήνα, και για αυτό την επιλέγουν συχνά για το άνοιγμα ή το κλείσιμο περιοδείας τους), όπως ακόμα και το ότι την επόμενη φορά, να έχουν περισσότερο κόσμο. Για τον κόσμο το λέω, οι Whores, δεν έχουν ανάγκη, τα κατέθεσαν την Πέμπτη τα διαπιστευτήριά τους – και με το παραπάνω, μάλιστα.

 

SETLISTS:

LAST RIZLA:

Τσιμέντο

Oporto

 Dive

As The Sun Is Masked

Χάλυβας

KLS9532

 He Who Talks Loud Saying Nothing

———–

WHORES:

Fake Life

Playing Poor

I Am Not A Goal-Oriented Person

Bloody Like The Day You Were Born

Participation Trophy

Of Course You Do

Shower Time

I Am An Amateur At Everything

I Have A Prepared Statement

Mental Illness As Mating Ritual

 

———-

 

 

 

Tags from the story
, , ,
More from Πάνος Σταυρουλάκης

Οι Dirtmusic έρχονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα!

Την πρώτη τους επίσκεψη στην Ελλάδα, και πιο συγκεκριμένα, στην Αθήνα, θα...
Read More