Ανταπόκριση: «Το τελευταίο αντίο-Το καλύτερο live της χρονιάς!! Athens Rocks 2019: Slayer-Final Show In Greece with special guests Rotting Christ, Leprous και Suicidal Angels» @ Κλειστό γήπεδο μπάσκετ «Νίκος Γκάλης» ΟΑΚΑ, Αθήνα 13/07/2019

Πάμε πίσω ενάμιση χρόνο στον Γενάρη του 2018, όταν μαθαίνουμε την «σοκαριστική» ανακοίνωση ότι οι τιτάνες του thrash metal Slayer αποφάσισαν να αποσυρθούν και να «κρεμάσουν» τα «συναυλιακά» τους παπούτσια και ότι θα βγουν σε μία τελευταία περιοδεία για να το γιορτάσουν αυτό το γεγονός προς τιμήν των οπαδών τους. Στο άκουσμα αυτής της είδησης, κόσμος και κοσμάκης, από όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη, έσπευσε να κλείσει το εισιτήριο του οπουδήποτε, απλά για να δει την, ανάμεσα στα δάχτυλα του ενός χεριού, αγαπημένη του μπάντα για τελευταία φορά και να έχει την ευκαιρία να την αποχαιρετήσει! Ανάμεσα σε αυτούς ήμουν και εγώ μαζί με φίλους και γνωστούς, που ως χαρακτηριστικό δείγμα αυτού του αποχαιρετισμού πήγαμε να τους δούμε τον περασμένο χειμώνα στο Βερολίνο! Περάσαμε φοβερά εκείνη την βραδιά αποκομίζοντας μία εμπειρία να έχουμε να λέμε…και να σου λοιπόν, ούτε ένα μήνα μετά, να ανακοινώνεται ότι θα παίξουν Αθήνα αυτό το καλοκαίρι!

Διπλή η χαρά μου γιατί πρώτον θα είχα την ευκαιρία να τους ξαναδώ και δεύτερον αυτή την φορά όχι από τις κερκίδες (που μου είχε κακοφανεί λιγάκι), αλλά βάζοντας προσωπικό στοίχημα με τον εαυτό μου, να πάω όσο πιο μπροστά μπορώ (όπως και έκανα άλλωστε) και να τους ευχαριστηθώ όπως πρέπει και από όσο πιο κοντά γίνεται! Το Σάββατο της 13ης Ιούλη φτάνει επιτέλους αυτή η μεγάλη μέρα που περιμέναμε όλοι! Ας πάμε να δούμε το χρονικό εκείνη της ιστορικής ημέρας από την αρχή όμως..

Εμείς προσήλθαμε στον χώρο από νωρίς το απόγευμα γύρω στις 16:30. Από την πρώτη στιγμή που πατήσαμε το πόδι μας μείναμε άφωνοι από τον εντυπωσιακό χώρο και εδώ σε αυτό το σημείο αξίζει να σταθούμε και να κάνουμε ειδική μνεία για την Athens Rocks και την άψογη διοργάνωσή της. Παρόλη την γκρίνια ορισμένων ερχόμενων από επαρχία ή άλλες πόλεις , που ενδεχομένως να είχαν κλείσει δωμάτια στην γύρω περιοχή της Λεωφόρου, για την τελευταίας στιγμής αλλαγή του χώρου θεωρώ όμως ότι αυτή η απόφαση να γίνει στο κλειστό γήπεδο μπάσκετ «Νίκος Γκάλης» στο ΟΑΚΑ ήταν «κίνηση mat»  αποζημιώνοντας και αφήνοντας ευχαριστημένο και τον τελευταίο «καχύποπτο» οπαδό.

Δεν λέω πολύ δελεαστική η εικόνα του να βλέπεις τους Slayer στην Λεωφόρο αλλά εδώ τα πράγματα ήταν πολύ καλύτερα για τους εξής λόγους: Η πρόσβαση με συγκοινωνία ήταν πολύ εύκολη, ο χώρος ήταν άψογος-υψηλών προδιαγραφών, ήταν μεγαλύτερος, διέθετε ικανοποιητικό κλιματισμό ( Φανταστείτε να έβγαιναν οι Suicidal Angels με «ντάλα ήλιο»-θα είχαμε λιποθυμίες αργότερα και θα έπεφταν πολλοί κάτω σαν τα κοτόπουλα!). Επίσης, υπήρχαν μεγάλοι χώροι πάρκινγκ. Συνεχίζοντας τα περί χώρου, η είσοδος και η έξοδος του κόσμου ήταν επίσης γρήγορη, δεν υπήρχε καθόλου ταλαιπωρία, ούτε ουρές και αναμονές στα μπαρ και στις τουαλέτες, η ακουστική ήταν άρτια και το πρόγραμμα τηρήθηκε κατά γράμμα. Αξίζουν λοιπόν συγχαρητήρια και ένα μεγάλο μπράβο στην διοργάνωση που κατάφερε και φρόντισε να διεκπεραιώσει ένα τόσο μεγάλο event με τεράστια επιτυχία, προκειμένου  να φέρει εις πέρας το δύσκολο έργο της καλύτερης εξυπηρέτησης και μέγιστης ασφάλειας του κοινού (αφού ελάχιστα καπνογόνα «πέρασαν» κιόλας μέσα ευτυχώς!).

Ας πάμε όμως με τα «μουσικά» τώρα:

Suicidal Angels “The legions Of The Slayer’s Moshing Crew”

Τηρώντας πιστά το πρόγραμμα ακριβώς στις 17:05 η παρέα του τραγουδιστή  Νίκου Μελισσουργού και του κιθαρίστα Gus Drax ξεπετάχτηκαν σαν σίφουνας, πιάνοντας μας από τα μούτρα, ξεκινώντας ανάποδα με το “Apokathilosis”. Καλό σημάδι ένδειξης για το τι θα επακολουθούσε. Τους είχα ξαναδεί άλλη μία φορά στο Gagarin πριν μερικά χρόνια και είχα εντυπωσιαστεί με τον παθιασμένο τσαμπουκά τους και τον ενθουσιασμό τους για παίξιμο  αγνού βάρβαρου Thrash όπως και έγινε δηλαδή! Όπως ήταν αναμενόμενο και αυτή την φορά μας έδωσαν μία πολύ δυνατή και άψογα επαγγελματική παρουσία! Ο Μελισσουργός είναι από τα λίγα ταλέντα της σκηνής, χαρισματικός frontman, ανέβαζε το κοινό συνεχώς σε σημεία κλειδιά του σετ τους! Παρόλο, που ο ήχος τους ήταν ελάχιστα «περίεργα» μπουκωμένος οι Suicidal Angels με το βίαιο σετ τους κατάφεραν και ανταπεξήλθαν με 100% επιτυχία στον «αδικημένο» ρόλο αυτού του πρώτου support ξεσηκώνοντας μας και «ζεσταίνοντας» μας για τα καλά. Από τις αντιδράσεις του, πάνω από δύο χιλιάδες, κόσμου που είχε συγκεντρωθεί εκεί, κατάλαβα ότι είχε την ίδια αντίληψη με εμένα. Highlights τα “Endless War”, “Seed Of Evil”, “Bleeding Holocaust” το αφιερωμένο στον κόσμο “The Legions Of The Moshing Crew” όπου και τα mosh pit ήταν ασταμάτητα αλλά και wall of death είχαμε από νωρίς παρακαλώ! Για άλλη μία φορά οι Suicidal άξιοι!

( Εδώ να ευχαριστήσω τον φίλο Βαγγέλη Κρομμύδα για τις επισημάνσεις του περί του setlist καθώς και του στυλ παιξίματος των Suicidal Angels, αφού αποτελούν για αυτόν μία από τις αγαπημένες του μπάντες-Η παράγραφος αυτή είναι αφιερωμένη σε αυτόν)

Suicidal AngelsSetlist

Apokathilosis 
Bloodbath 
Front Gate 
Born Of Hate 
Eternally To Suffer 
Bleeding Holocaust
Seed Of Evil 
Endless War 
Moshing Crew
Capital Of War

Leprous«Οι Άτυχοι της Ημέρας»

Η ώρα είναι πλέον 18:30 και συνεχίζοντας το πρόγραμμα όπως είχε προγραμματιστεί εμφανίζονται οι ατμοσφαιρικοί progressive metallers Leprous. Καταρχάς για να μην παρεξηγηθώ, τους εκτιμώ σαν μουσικούς, άλλωστε το απέδειξαν με την άρτια τεχνική τους, αλλά δυστυχώς η επιλογή τους στο line up της ημέρας, σε ένα κόσμο που δίψαγε μόνο για ξύλο και αίμα ήταν πάρα πολύ κακή. Επίσης, δεν έφτανε μόνο αυτό, αλλά και να ήθελε κάποιος να τους δώσει μία δεύτερη ευκαιρία ο τόσο κακός και χαμηλός ήχος και τα μέτρια φωνητικά του τραγουδιστή καθώς μέχρι και το ντύσιμο της μπάντας (ω ναι) ήταν εντελώς εκτός τόπου και χρόνου! Όλα αυτά, είχαν ως αποτέλεσμα να είναι πλήρως αδιάφοροι αλλά και σε σημείο ενοχλητικοί. “Sad But True”…κάτι πήγε να γίνει στο “The Price” αλλά και πάλι δυστυχώς, πέρασαν και δεν ακούμπησαν. Δυστυχώς ή ευτυχώς έχουν πολλή ιδιαίτερη μουσική και για ιδιαίτερα αυτιά και θεωρώ ότι σε πιο μικρό κλειστό χώρο μπορούν να ξεδιπλώσουν πολύ καλύτερα το ταλέντο τους, που αναμφισβήτητα το έχουν.

Leprous-Setlist

Bonneville
Stuck
The Flood
From The Flame
Illuminate
The Valley
The Price
Mirage
Third Law

Rotting Christ –“Hellenic Black Metal Assault”

Αφού προηγήθηκε ένα αστείο περιστατικό στη σκηνή με τον «γνωστό άγνωστο» προφήτη του Blacksmith και τις κοπέλες που χόρευαν επί σκηνής, έχουμε φτάσει στα μέσα αυτής της γιορτής όπου οι θρυλικοί Rotting Christ ήταν έτοιμοι να βγουν. Η ώρα είναι 19:50 και η σκηνή είναι «ντυμένη» με το εξώφυλλο του νέου άλμπουμ τους το “Heretics”. Άκρως μυστικιστική ατμόσφαιρα, όπως μας έχουν συνηθίσει τα τελευταία χρόνια, με το εναρκτήριο  “Hallowed Be Thy Name” απο τον καινούργιο. Όπως ήταν αναμενόμενο το σετ τους βασίστηκε στην προώθηση της νέας τους δουλειάς αφού έπαιξαν τρία κομμάτια από αυτήν. Η μπάντα ανασυγκροτημένη με νέα μέλη, που πλέον διανύει μία 25ετία και βάλε, προκαλεί απαράμιλλο δέος και πατάει γερά στα πόδια της και είναι γεμάτη αυτοπεποίθηση όσο ποτέ. Το κράμα του ritualistic και melodic black metal που παίζει ο Σάκης και η παρέα του, είναι ένα ιδιαίτερο στυλ και μόνο αυτοί το παίζουν τόσο καλά όσο κανένας άλλος στον κόσμο. Οι Rotting Christ ως μουσικό  ύφος είναι μία κατηγορία από μόνοι τους. Προσωπικά, με άφησαν ευχαριστημένο αφού στο σετ τους μας παρουσίασαν ένα συνδυασμό από καινούργια κομμάτια αλλά και από αγαπημένα παλιά όπως τα “Forest Of N’Gai”, “Societas Satanas (Thou Art Lord cover)” και τα έπη “King Of A Stellar War” και “Non Serviam”. Η ατμόσφαιρα που δημιούργησαν οι Rotting Christ με όλα αυτά τα εφέ στα φώτα, τους καπνούς, τις φωτιές, τις απόκοσμες κραυγές του Σάκη ακόμα και τις «κλισέ» πλέον προτροπές του, «Αθήνα π…τ@ν@ όλα!!!» ήταν μοναδική! Ο κόσμος από κάτω ανταπέδωσε τα δέοντα με τα συνεχόμενα pit (ειδικά στις πρώτες σειρές), τις επευφημίες και το χειροκρότημα του. Απολαυστικό το σημείο που ενώ άκουγα το ανατριχιαστικό “Non Serviam” από μία ιστορική μπάντα όπως οι Christ είχα δίπλα μου άλλη μία ιστορική μορφή τον Σάββα Κωφίδη! Ένα ανεπανάληπτο Highlight! Εν κατακλείδι, ήταν μία πολλή καλή εμφάνιση των εγχώριων ηρώων μας, αν και εκ του ασφαλούς, λόγω ότι τους έχω δει αρκετές φορές, θα αναφέρω ότι ο ήχος ίσως τους αδίκησε και ότι ως μπάντα, ειδικά ως headliners είναι πολύ πιο δυνατή!

Rotting Christ- Setlist  

Hallowed Be Thy Name
Κατά Τον Δαίμονα Εαυτού
Fire, God And Fear
Ελθέ Κύριε
Άπαγε Σατανά
Dies Irae
Forest Of N’Gai

Societas Satanas (Thou Art Lord cover)
 
In Yumen/XIbalba
Grandis Spiritus Diavolos
Non Serviam

Slayer «Το τελευταίο Αντίο»

Μισή ώρα πλέον είχε μείνει πριν την μεγάλη στιγμή και να βλέπεις μία ολόκληρη αρένα να ανασυγκροτείται σε αυτά τα λεπτά γρήγορα-γρήγορα, παίρνοντας την τελευταία απαραίτητη μπύρα, προκειμένου να κατευνάσει την αγωνία του και το άγχος του για αυτό που θα αντίκριζε, πιάνοντας μία καλή θέση ανάμεσα στο πλήθος του “Slayernation” όλης της Ελλάδος.

Η αγωνία που ενδέχεται να υπήρχε από την προηγούμενη μέρα να κορυφώνεται στα ύψη μέχρι που έφτασε η ΣΤΙΓΜΗ! Τα φώτα σβήνουν και ξεκινάει η βαριά και ασήκωτη εισαγωγή του “Delusions Of Saviour” τα σκηνικά να δείχνουν ανάποδους τεράστιους λευκούς σταυρούς  σε μαύρο φόντο, το κλασσικό logo της μπάντας με τα σπαθιά μέχρι που ξεπροβάλλει ένα τεράστιο SLAYER logo, εντωμεταξύ, η αδρεναλίνη έτοιμη να βαρέσει κόκκινο και τότε το μπάμ!!! Το δίχτυ-αυλαία πέφτει κατακόρυφα και ταυτόχρονα να ακούγεται σαν πυροβόλο στα αυτιά μας το εναρκτήριο riff του “Repentless” και το μεγάλο «πανηγύρι» ξεκινά!

Ανυπόμονος όπως είμαι από την φύση μου, δεν άντεξα και όρμησα όσο πιο μπροστά μπορούσα στο πλήθος παρατώντας τους πάντες πίσω μου λες και δεν υπήρχε αύριο! Σκηνές επικές, απερίγραπτες, δεν χωράνε σε καμία φωτογραφία ή βίντεο, τα όσα ζήσαμε εκείνη την ώρα! Από πού να ξεκινήσει κανείς, από το sing along με μίσος και πάθος του κόσμου στο “Evil Has No Boundaries”; Από το ύπουλα «κακό» “Gemini” (μεγάλο απωθημένο!); Από το “Postmortem”; Πραγματικά τι να πω; Όλη η συναυλία ήταν ένα highlight είχε κολασμένη ατμόσφαιρα, που μόνο εύκολα συγκρίνεται με εικόνες από το ιστορικό “Decade Of Aggression” και όμως ναι! Η ένταση, η αδρεναλίνη, ο ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ ήχος και το ξύλο που έπεσε μόνο με αυτόν τον live δίσκο συγκρίνεται!! Οι Slayer ήρθαν απλά αποφασισμένοι να αφήσουν ιστορία και να σαρώσουν τα πάντα στο πέρασμα τους! Μεγάλες highlight στιγμές τα “War Ensemble” με τα 1,2,3 Warrrrrr κόσμου και Araya να σπέρνουν τον πανικό!

Αξεπέραστη η στιγμή του κολασμένου σκηνικού με τις φωτιές του “Hell Awaits”, όπου έσκασε και ένα καπνογόνο καθώς και το ανεπανάληπτο medley “South Of Heaven/Raining Blood/Black Magic”, όπου μόνο κεφάλια δεν άνοιξαν στα υπερμεγέθη moshpits και wall of death που είχαν σχηματιστεί, όσο σχεδόν η μισή αρένα! Να μας βλέπεις όλους 35plus ηλικία μαζί με πιτσιρικάδες  να χοροπηδάμε και να πλακωνόμαστε αφηνιασμένοι γεμάτοι λύσσα να τα δίνουμε όλα φωνάζοντας SLAAAAYYEERRR!!!!!

Αλλά το μέγιστο highlight δεν ήταν πάρα η στιγμή του σχεδόν δεκαπεντάλεπτου δύσκολου αποχαιρετισμού του Tom Araya στο  τέλος…Με βαριά βήματα μετακινούταν από αριστερά στα δεξιά της σκηνής στεκόμενος όρθιος και αποσβολωμένος να μας κοιτάζει στα πρόσωπα, ακούγοντας μας και κλείνοντας τα μάτια του-«ρουφώντας» την στιγμή να φωνάζουμε και να βαράμε παλαμάκια σε συνθήματα “οεοεοε Slayer Slayer!!», “Tom Araya, Tom Araya!!” και «είναι τρελός, είναι τρελός ο Χιλιανός!!». Απείρως ανάμεικτα τα συναισθήματα μας βλέποντας τον στεναχωρημένο στο πρόσωπο να μας λέει στα ελληνικά «Ευχαριστώ πολύ, θα μου λείψετε, αντίο» και εκείνη την ώρα να συνειδητοποιείς ότι ένας μεγάλος «κύκλος αίματος» και ακόμα ένας μεγαλύτερος κύκλος στην ιστορία του metal αλλά και της ζωής μας της ίδιας κλείνει και να μην μπορείς να το χωνέψεις…

Δεν ξέρω για εσάς εγώ παρόλο που το κατά ευχαριστήθηκα το show από όλες τις απόψεις (ήχος, σετ, σκηνικά, ένταση, πάθος) έμεινα με μία γλυκόπικρη γεύση…ελπίζω να βρεθούν κάποιοι,(σαφώς να το θέλουν και οι ίδιοι οι Slayer), να τους αλλάξουν γνώμη και να τους πείσουν να βγάλουν νέο άλμπουμ και να τους ξαναδούμε, γιατί αυτό που βιώσαμε και αντικρίσαμε, μόνο μπάντα που πάει για «απόσυρση» δεν ήτανε!…Αλλά μέχρι τότε, “γλυκούλη” Tom το μόνο σίγουρο είναι ότι και εμάς…θα μας λείψετε πολύ!

Slayer-Setlist

Delusions of Saviour (intro)
Repentless
Evil Has No Boundaries
World Painted Blood
Postmortem
Hate Worldwide
War Ensemble
Gemini
Disciple
Mandatory Suicide
Chemical Warfare
Payback
Temptation
Born of Fire
Seasons in the Abyss
Hell Awaits
South of Heaven
Raining Blood
Black Magic
Dead Skin Mask
Angel Of Death

*Δυστυχώς, εκείνη την βραδιά το site δεν είχε επαγγελματία φωτογράφο για αυτό τον λόγο, έχουν συμπεριληφθεί για το «στόλισμα» του κειμένου,. ερασιτεχνικές φωτογραφίες από κινητά οπαδών. Έτσι και εγώ από την πλευρά μου ως τίμιος οπαδός αφιερώνω το κείμενο σε όλους εσάς τους metalheads.*

Ευχαριστώ τα παιδιά για την βοήθεια τους στις φωτογραφίες: Ερωτόκριτο Μιχαήλ, Μαρία Σκάγκου aka Maria Smerte, Απόστολο Παπαδόπουλο aka Stolis Tolis και Παναγιώτη Χρυσοστόμου για την β’ φωτό εξωφύλλου.

More from Nikos Mathiopoulos

Lucifer/ Half Gramme Of Soma – Live In [email protected] Λιοσίων 205 Κυριακή 14/10/2018

Αυτή την Κυριακή έλεγα να πάω θέατρο αλλά θα προτιμήσω να πάω...
Read More