Ανταπόκριση: Strawberry Pills & Oberst Panizza @ Death Disco – Παρασκευή 22/03/2019

Παρασκευή 22 του Μάρτη, μια ημέρα που περιμέναμε εναγωνίως και η οποία είχε σημειωθεί από καιρό, στα ημερολόγια όλων μας. Όχι αδίκως, αφού αυτή ήταν η μέρα που σηματοδοτούσε την επιστροφή των πολυαγαπημένων Strawberry Pills στα live δρώμενα. Όπως καταλαβαίνετε, λοιπόν, δε θα μπορούσαμε να λείπουμε από αυτή την τόσο σημαντική βραδιά, η οποία έλαβε χώρα στον χώρο του Death Disco, στου Ψυρρή. Πριν, όμως, δούμε αναλυτικά τι συνέβη, εκείνη τη βραδιά, ας ανατρέξουμε λίγο στην ιστορία της μπάντας, η οποία είναι σημαντικό να υπενθυμιστεί, για να θυμούνται οι παλιοί, να μαθαίνουν οι νεότεροι, αλλά και για να γίνει και η σωστή σύνδεση με το σήμερα!

Η ιστορία των Strawberry Pills, ξεκινάει το 2012, οπότε ο Αντώνης Κωνσταντάρας, έψαχνε γυναικείες φωνές για να ηχογραφήσει μαζί τους τραγούδια. Οι φωνές θα εναλλάσσονταν, το ίδιο και οι θεματικές των κομματιών. Έτσι προέκυψε και η πρώτη, ομώνυμη κασέτα, με τέσσερα κομμάτια και τέσσερα remixes αυτών, η οποία κυκλοφόρησε στις αρχές του ’13, από την Pink Motel Records, τη δισκογραφική του Αντώνη, η οποία, τότε, ειδικευόταν σε κυκλοφορία κασετών και ψηφιακών εκδόσεων.

Ως φαίνεται, με τη Valisia, o Αντώνης ‘κόλλησε’, καλλιτεχνικά και συνέχισε μαζί της, κάνοντας τους Strawberry Pills, από one band, ντουέτο. Ο καιρός περνάει, τον Απρίλιο του 2013, ανοίγουν τη συναυλία των The Soft Moon στο Gagarin, στην πρώτη τους επίσκεψη στη χώρα μας, και τον Μάιο, τις δύο συναυλίες των The KVB, σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, στο Coo και στο Death Disco, αντίστοιχα, στη δεύτερη τους επίσκεψη στη χώρα μας, ενώ την επόμενη μέρα, έπαιξαν στο six dogs, στα πλαίσια του ‘2o Φεστιβάλ πολλής μουσικής’, σε διοργάνωση του The Boy. Τον Μάιο, κυκλοφορούν την κασέτα ‘Conversation Piece’, με τέσσερα κομμάτια και από την ίδια εταιρία.

Με τους μήνες να περνούν, παίζουν στο Teddy Boy bar, στο Ashes From Azrael Mini Fest Vol. 1, στο Death Disco, ενώ ανακοινώνεται πως θα συμμετείχαν στο Saristra Festival, στην Κεφαλλονιά, μια εμφάνιση, που δυστυχώς ακύρωσαν. Τον Σεπτέμβριο του 2013, ανακοινώνουν πως την άνοιξη του 2014, ο πρώτος τους, ολοκληρωμένος δίσκος, θα κυκλοφορήσει από τη Geheimnis Records. Οκτώβρη παίζουν στο πάρτυ του Lust και στο πάρτυ του Post Wave, στο Death Disco. Τον Νοέμβριο, ανοίγουν τη συναυλία των Velvet Condom, στο Death Disco και τον Δεκέμβριο, ένα κομμάτι τους, συμπεριλαμβάνεται σε μια συλλογή της Geheimnis. Ύστερα από αυτό, σιγή ασυρμάτου. Δεν υπήρξε καμία νεότερη ενημέρωση.

Οι Strawberry Pills, έσβησαν αθόρυβα, εν μία νυκτί και βυθίστηκαν στον βούρκο της λησμονιάς – όχι για όλους μας, βέβαια, αφού παρέμεινε μια παντοτινή, ανεκπλήρωτη επιθυμία, μια πιθανή συνέχεια του ντουέτου, κι αυτό, επειδή ποτέ δεν ανακοινώθηκε κάποια οριστική διάλυση, άρα απλώς υποθέσαμε, πως πέρασαν σε φάση hiatus, αλλά ακόμα, επειδή τα δυο παιδιά, συνέχισαν και σε άλλες δουλειές (επομένως, δε συνέβη κάτι του τύπου τα παράτησαν όλα και κλείστηκαν σε μοναστήρι). Βέβαια, λίγο αργότερα, ο Αντώνης είχε γράψει στο facebook, κάτι σχετικό με ένα θέμα στην ακοή του, γεγονός που τον οδήγησε στο να μην έχει κέφι για οτιδήποτε μουσικό και ως επόμενο, να κάνει και ένα διάλειμμα αορίστου χρόνου με τους Stawberry Pills. Κακά τα ψέματα, όμως. Τα χρόνια περνούσαν και το φάντασμα των Strawberry Pills, πλανιόταν στους μισοσκότεινους δρόμους της Αθήνας, στα underground μουσικά της στέκια, σε κάθε νέα, εγχώρια κυκλοφορία, με ένα ρητορικό ‘γιατί;’, στην άκρη της γλώσσας μας.

Έπρεπε να περάσει μισή δεκαετία, πέντε ολόκληρα χρόνια και ένα δίμηνο, για να αντικρίσουμε με τεράστια χαρά τα πρώτα διαδικτυακά σημάδια που μαρτυρούσαν πως κάτι γίνεται με τους Strawberry Pills. Οι υποθέσεις, οι γνώμες, και οι εικασίες, έδιναν και έπαιρναν, πληκτρολόγια πήραν φωτιά, ο κόσμος έψαχνε τα παλιά τους κομμάτια για να προετοιμαστεί για το πιθανό, επερχόμενο comeback τους. Τέλη Φεβρουαρίου, επιβεβαιωθήκαμε, οι Strawberry Pills, επέστρεψαν για τα καλά, αυτή τη φορά, για να μείνουν (ελπίζουμε).

Αφού έδωσαν ένα νέο τους κομμάτι στη δημοσιότητα (το οποίο, εκτός από τις πολλές προβολές στο You Tube, έφτασε μέχρι και στα ραδιόφωνα), το ‘Verbal Suicide’ (το οποίο, το έπαιζαν από παλιά, ζωντανά, απλώς δεν το είχαν ηχογραφήσει), με ένα video clip υψηλής αισθητικής, ανακοινώθηκαν επίσης και δύο εμφανίσεις τους, μία στην Αθήνα και μία στη Θεσσαλονίκη, για τα τέλη του Μάρτη. Περιττό να πούμε πως η ανυπομονησία όλων, χτύπησε κόκκινο.

Οι μέρες, ευτυχώς πέρασαν, και η βραδιά του μεγάλου live επανένωσης (και των δύο μελών, αλλά και αυτών, με το κοινό), έφτασε. Όμως, πριν περάσουμε στα του live, πρέπει να δώσουμε και μερικά info, για τα παιδιά αυτά, για όσους δεν τα γνωρίζουν: Ο Αντώνης, ήταν γνωστός στα μουσικά πράγματα, ήδη από το 2006 (;), με το σχήμα των Absent Mindead. Ακολούθησαν λίγο αργότερα οι Le Page, οι οποίοι μερικά χρόνια, πέρασαν κι αυτοί στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, έχοντας ήδη κάνει κάποιες ηχογραφήσεις, για να επανέλθουν στις αρχές του 2016 – μέσα σε εκείνη τη χρονιά, άλλωστε, αποτέλεσαν και opening act για την τρίτη εμφάνιση της Molly Nilsson, στην Αθήνα, στο Death Disco, αλλά και για τις εμφανίσεις των Koop και των White Lies, στο Gagarin. Μια πορεία, που συνεχίζεται μέχρι τις μέρες μας, αφού τον περασμένο Οκτώβριο, άνοιξαν τη συναυλία της Princess Chelsea, στο Fuzz. Εκτός αυτών, μια δεκαετία, περίπου, πριν, βρισκόταν και στο συγκρότημα των Phoenix Catscrach, στο οποίο γνώρισε και τη Valisia Odell, η οποία και συμμετείχε, επίσης. Το σχήμα, εκείνο, διαλύθηκε, έχοντάς μας χαρίσει έναν υπέροχο δίσκο. Προσωπικά, τον Αντώνη, τον ‘γνώρισα’ πρώτη φορά, προ τετραετίας, όταν τον Φεβρουάριο του 2015, με ένα άλλο του ντουέτο, τους Suicide Bond’, άνοιξε τους Geometric Vision, στο Death Disco. Είχε προηγηθεί, ένα τρίμηνο νωρίτερα, το ίδιο, με τους Xiu Xiu, στο six dogs. Ακολούθησαν μερικά ακόμα live με εγχώριες μπάντες, και δεν ξανακούσαμε κάτι και από αυτούς. Όλα αυτά, όμως, δείχνουν έναν άνθρωπο που δεν τα παρατάει και με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, συνεχίζει να βρίσκεται μέσα στα μουσικά πράγματα της πόλης, και αυτό, μόνο υπέροχο είναι.

Strrawberry Pills / φωτογραφία: Άρης Αθάνατος / από το facebook page της μπάντας

Κάτι αντίστοιχο και με τη Valisia Odell, την οποία γνωρίσαμε με τους Phoenix Catscrach και την αγαπήσαμε από τότε. Η αγάπη αυτή, συνεχίστηκε με την ιστορία των Strawberry Pills. Εγώ, τη Valisia,  τη ‘συνάντησα’ πρώτη φορά, κι αυτή πριν τέσσερα χρόνια, όταν συμμετείχε σε τρία κομμάτια του Doric, σε ένα live του στο Death Disco. Τότε, δε γνώριζα ούτε εκείνον, και πήγα ψιλοτυχαία. Δεν τρελάθηκα, εκτός από όταν ανέβηκε η Valisia στη σκηνή, οπότε και έμεινα άναυδος από την τρομερή της παρουσία, από κάθε άποψη. Τη λάτρεψα από τότε και άρχισα να την ακολουθώ πιστά. Η συνεργασία με τον Doric, συνεχίστηκε και μαζί ηχογράφησαν κιόλας, κάποια κομμάτια, ενώ συνέχισε να βρίσκεται μαζί του, σε μια σειρά εμφανίσεων, με αποκορύφωμα την τελευταία, τον Νοέμβριο του 2016, οπότε και μαζί, άνοιξαν τους And Also The Trees, στο Death Disco. Εκτός όμως από τα προαναφερθέντα, η Valisia συμμετείχε και στους Father Breath, μία εξαιρετική μπάντα που εμφανίστηκε στις αρχές του 2015 και παρέμεινε για κανένα χρόνο στα πράγματα. Ηχογράφησαν δυο singles, έκαναν μερικά live και αρχές του 2016, η Valisia αποχώρησε από το σχήμα, το οποίο, υποτίθεται πως θα συνέχιζε χωρίς εκείνη, πράγμα που δεν έγινε. Αισίως βρισκόμαστε, όμως, τώρα, στο 2019 και απολαμβάνουμε τους Strawberry Pills στο σήμερα, στο νέο τους βήμα και στη νέα τους συνέχεια, και αυτά είναι που μετρούν. Τα υπόλοιπα, ήταν απλώς for the record. Και πριν περάσουμε αναλυτικά στα της συναυλίας, να πούμε πως εκτός των καλλιτεχνικών, o Αντώνης αρθρογραφεί στο Vice, ενώ η Valisia, τρέχει τη δική της εταιρία ρούχων, τη 2WO+1NE=2.


Strrawberry Pills / φωτογραφία: Άρης Αθάνατος / από το facebook page της μπάντας

Τη μέρα της συναυλίας λοιπόν, οι πόρτες άνοιξαν γύρω στις 21:00, με αρκετό κόσμο να έχει συγκεντρωθεί ήδη, έξω από το venue. Μέχρι τις 22:00, μέσα πια, ο κόσμος είχε αυξηθεί ακόμα περισσότερο. Στις 22:14, ο Oberst Panizza, ανέβηκε στη σκηνή, για το set του, το οποίο και θα άνοιγε τη συναυλία. Μεγάλη τιμή για τους Strawberry Pills, να έχουν τέτοιο opening act. Μια αντιστροφή ‘ρόλων’, αφού αυτοί, είχαν ανοίξει τη συναυλία των Velvet Condom (μέλος της οποίας υπήρξε ο Panizza), προ πενταετίας, στην Αθήνα. Παρά το γεγονός πως οι Velvet Condom δεν υπάρχουν πια, αφού υπήρξε μετεξέλιξη σε Liste Noire, εμείς είχαμε τον πρωταγωνιστή τους, ζωντανά, για ένα solo set και καθόλου δε μας χάλασε.

Πήρε, λοιπόν, τη θέση του, πίσω από τις κονσόλες του, το συνθεσάιζερ και το μικρόφωνό του, η μουσική σταμάτησε, τα φώτα χαμήλωσαν και εκείνος ξεκίνησε, μαζί με το video wall, πίσω του, όπου προβάλλονταν διάφορα, τα οποία συντέλεσαν στη minimal wave γραμμή της ατμόσφαιρας, στην οποία, επιθυμούσε ο ίδιος να φτιάξει και να μας βάλει. Από την αρχή, οι εξαιρετικοί προηχογραφημένοι ηλεκτρονικοί του ήχοι, μας κατέκλυσαν. Σε πολλά σημεία, η μουσική έφερνε σε ρομποτική, κάτι το οποίο ταίριαξε απόλυτα στα ‘πειραγμένα’ του φωνητικά (τα οποία ήταν και λίγο πιο κάτω, από τη μουσική), που προσομοιάζονταν πολύ με ρομποτικά και που στην αρχή, μου ηχούσαν κάπως ‘άσχημα’, αλλά όσο η ώρα περνούσε και τα συνήθισα, άρχισαν να μ’ αρέσουν – αν όχι μεμονωμένα, τουλάχιστον ενταγμένα στο σύνολο. Περιττό να πω, πως και οι κινήσεις του, βοήθησαν στο να επιτευχθεί το σύνολο που θα παρέπεμπε απευθείας σε ρομπότ. Πάντως, όσο προχωρούσε, άρχισα να αντιλαμβάνομαι διάφορες επιρροές του, οι οποίες έφταναν από τους Kraftwerk και το μακρινό τους ‘Computer World’, μέχρι και τους Selofan!

Στη συνέχεια, είχαμε και κομμάτια με πιο χορευτικές στιγμές, αλλά και με τη φωνή του, να ακούγεται πιο κανονική – και είναι κρίμα που την πειράζει (τόσο), γιατί η χροιά της, είναι εξαιρετική. Μου άρεσε πολύ το πώς χρησιμοποίησε το synth, όπως και στη συνέχεια, ο ήχος που έμοιαζε με ελικοπτέρου. Πρωτότυπες προσθήκες που ανέβαζαν τον ήχο του. Στο πέμπτο κομμάτι, η φωνή του άρχισε να μοιάζει με εξωγήινη (σαν του ET συγκεκριμένα), συνοδευόμενο με αγνή dance wave από τα ‘80s, την οποία αναδείκνυε ο φωτισμός που παρέπεμπε σε club. Το έκτο και τελευταίο κομμάτι, ήταν για εμένα η αποκάλυψη του σετ του, αφού το έπαιξε στα πλήκτρα, στερούταν φωνητικών και θύμιζε συναισθηματικό και θλιβερό, synth wave soundtrack. Το τέλος έφτασε στις 22:49, 35 λεπτά μετά την έναρξη, δηλαδή, με καπνούς να τον τυλίγουν, το κοινό να τον χειροκροτεί και να του φωνάζει ‘more’ κι εκείνον, χαμογελαστό, να κάνει νοήματα του τύπου αυτό / τόσο ήταν, ως εδώ.

Η συνέχεια άνηκε δικαιωματικά στους Strawberry Pills, οι οποίοι, έντεκα λεπτά μετά, στις 23:00 ακριβώς, ξεκίνησαν το σετ τους, με το Death Disco, κατάμεστο πλέον, από ανθρώπους κάθε ηλικίας και μουσικών προτιμήσεων, από παλιούς και νέους fans. Με ένα πρώτο intro να ακούγεται και τα δύο μέλη να παίρνουν τις θέσεις τους: ο Αντώνης στη μία άκρη, με την κιθάρα του, και η Valisia στην άλλη, με το μικρόφωνο ανά χείρας.

Ξεκίνησαν με το ‘Pain / Pleasure’, ένα από τα τέσσερα κομμάτια που είχαν ηχογραφήσει στην πρώτη τους περίοδο, και το οποίο, είναι και ένα από τα λίγα, στο σύνολο των όσων ακούστηκαν, που περιείχε και τη συμμετοχή του Αντώνη, στα φωνητικά. Οι παλιοί γνώριμοι της μπάντας, άρχισαν αμέσως τις επευφημίες και παρέσυραν και τους υπόλοιπους σε μια φρενίτιδα, της οποίας το πρωταρχικό έναυσμα, είχαν δώσει, βεβαίως, τα παιδιά στη σκηνή, και η οποία συνεχίστηκε για τα επόμενα πενήντα λεπτά. Το ίδιο έγινε και με το δεύτερο κομμάτι, το ‘Love Omitted’, ακόμα ένα από τα παλιά.

Η Valisia, φυσικά και δεν περιορίστηκε μόνο στην εκτέλεση των κομματιών, αλλά το συνδύασε με τη μοναδική της performance (την οποία είχαμε τόσο καιρό να δούμε και μας είχε λείψει), οργώνοντας τη σκηνή του Death Disco, από άκρη σε άκρη, χορεύοντας, σκύβοντας, λικνίζοντας, και παρουσιάζοντας ένα μοναδικό οπτικοακουστικό show, όπως μόνο εκείνη ξέρει να κάνει. Βλέπετε, είναι η μοναδική γυναίκα performer σε ολόκληρη την Ελλάδα, της οποίας η κάθε εμφάνιση, αποτελεί ένα statement (και πώς θα μπορούσε, άλλωστε, να είναι διαφορετικά, αφού μιλάμε για μια πραγματική καλλιτέχνιδα;), για αυτό και απαγορεύεται να χάνει έστω και μία, όποιος πραγματικά αγαπάει τη σύγχρονη τέχνη.

Η παρουσία της στη σκηνή, πραγματικά υποβλητική και ταυτόχρονα ανυπέρβλητη (καταλαβαίνεται τις διαφορές των δύο λέξεων), σάρωσε τα πάντα στο πέρασμα της. Όχι μόνο λόγω της δράσης της σε αυτή, αλλά και βέβαια, και λόγω της μοναδικής φωνής της. Ξέρετε, η Valisia έχει μια από τις πιο συγκλονιστικές φωνές που υπάρχουν σε ολόκληρη την υφήλιο, αποτελώντας ένα σπάνιο δείγμα ανεπανάληπτης χροιάς και σκοτεινού, ηχοχρώματος.

Σίγουρα, είναι μετρημένες στα δάχτυλα, τέτοιες φωνές, σε ολόκληρο τον πλανήτη (Μην κοιτάτε που εδώ, ο περισσότερος κόσμος την αγνοεί. Αν υπήρχε κοινό με γνώσεις, γούστο και καλλιτεχνικό κριτήριο, θα την ήξερε όλη η Ελλάδα, ενώ αν υπήρχαν άνθρωποι του χώρου, στις κατάλληλες θέσεις με αυτά τα προσόντα, η Valisia θα έκανε διεθνή καριέρα. Αλλά ξέρετε πως αυτή η χώρα, τρώει τα παιδιά της κλπ.).

Έτσι λοιπόν, κάθε κομμάτι, απογειώθηκε με την ερμηνεία της, την οποία, ειδικά σε ζωντανά πλαίσια, πρέπει να τη βιώσει ο καθένας, κάποια στιγμή στη ζωή του. Αυτό, όμως, δε θα μπορούσε να γίνει, αν δεν αποτελούσε, εκείνη τη βραδιά, ντουέτο, με τον Αντώνη, με τον οποίο κι έδεσαν άψογα. Ήταν ξεκάθαρο το πόσο είχαν δουλέψει πριν την εμφάνιση, πως η προετοιμασία τους έφτασε στον υψηλότερο βαθμό, για αυτό και η απόδοση τους, ήταν παραπάνω από άριστη, αφήνοντας το κοινό με ανοιχτό το στόμα.

Τα κομμάτια που ακούστηκαν, εκτός από τα όσα είχαν ηχογραφήσει παλιά, περιλάμβαναν και νέα, ακυκλοφόρητα, τα οποία και ελπίζουμε α ακούσουμε και σε  studio version πια, σύντομα. Σε όλα αυτά, ο Αντώνης, έδωσε πόνο στην κιθάρα, ξεσηκώνοντάς μας όλους, ενώ κινούταν κι αυτός συχνά στον χώρο – όσο του επέτρεπε η ασταμάτητη Valisia, που δεν είχε σταματημό.

Σε αυτά, δεν έλειπε το video wall, το οποίο, όμως, δεν είχε τον κλασικό ρόλο, αφού απλώς εμφάνιζε ένα λευκό φόντο, όπου πάνω του, έπεφταν οι σκιές τους, κάτι που ταίριαξε απόλυτα με τον χαμηλό φωτισμό και τις λευκές δέσμες φωτός που έπεφταν από πάνω τους. Να πούμε επίσης, πως ο ήχος ήταν άριστος και στη σωστή ένταση, καθώς επίσης και πως τα φωνητικά ακούγονταν άψογα, χωρίς να χάνεται ή να θάβεται το παραμικρό.

Ο Αντώνης, μας ευχαρίστησε πλείστες φορές ανάμεσα στα κομμάτια για την άφιξή μας στο live, καθώς και για το ότι δεν τους ξεχάσαμε, τόσα χρόνια. Η Valisia, παρέμεινε σιωπηλή και ταπεινή, χαμογελώντας σε αυτές τις φάσεις, όπως κάθε σεμνή, πραγματική ντίβα της τέχνης. Όταν, σε κάποια φάση, άρχισε να ακούγεται το ‘Verbal Suicide’, το οποίο αναγνώρισε το κοινό (παλιό και νέο), σφυρίγματα και χειροκροτήματα, άρχισαν να ακούγονται από κάτω. Ο Αντώνης, μόνο για αυτό το κομμάτι, άφησε την κιθάρα (την οποία μάλλον αγαπάει πολύ και μου άρεσε όταν ‘ούρλιαζε’ μέσα της, σηκώνοντάς την), και έπιασε το μπάσο, και ένας πανικός επικράτησε στο πλήθος, κατά τη διάρκειά του.

Το σετ, έκλεισε με δέκα κομμάτια, τρία παλιά, και έξι νέα, ακυκλοφόρητα και ως τελευταίο, το νέο τους single, όπως προείπαμε, το ‘Verbal Suicide’, αλλά μετά τα χειροκροτήματα και τον χαμό, ακολούθησε ένα άτυπο encore, με ένα ακόμα κομμάτι, το ‘DisGRace’, το τέταρτο και τελευταίο από τα παλιά τους κομμάτια και τον Αντώνη να συμμετέχει ξανά, στα φωνητικά. Όλα τους εξαιρετικά, και ικανά να δημιουργήσουν ένα πολύ σκοτεινό, ερωτικό, ατμοσφαιρικό και χορευτικό κλίμα, ποικίλλοντας σε αργά και γρήγορα κομμάτια, μέσα στον αισθησιασμό και στη γεύση που σου αφήνει μια φράουλα, μιας που, άλλωστε, έχουμε να κάνουμε με τους Strawberry Pills, οι οποίοι, κακά τα ψέματα, είναι μία από τις καλύτερες, εγχώριες, αγγλόφωνες μπάντες, που αναδεικνύει όσο ελάχιστες, το dark electronic στοιχείο τους, και είναι πλήρως απαλλαγμένοι από κάθε δηθενιά και χιπστερισμό, πράγματα που διακρίνουν πολλές μπάντες του είδους, δυστυχώς.

  Ύστερα από αυτό, το ρολόι έδειχνε 23:50, το τέλος, δυστυχώς είχε φτάσει, αλλά ευτυχώς, όλοι ήμασταν ευχαριστημένες. Ο Αντώνης ευχαρίστησε ξανά και η Valisia, κατέβηκε πρώτη, κρατώντας τη μπύρα της. Ένα υπέροχο βράδυ Παρασκευής, με επίσης υπέροχες μουσικές και μια σημαντική, για τα συναυλιακά δρώμενα, επιστροφή. Ελπίζουμε να ζήσουμε και άλλες τέτοιες βραδιές με τους Strawberry Pills και να δούμε κάθε τι καλό από αυτούς, το οποίο και τους το ευχόμαστε από καρδιάς.

Σημείωση της τελευταίας στιγμής: Μόλις ανακοινώθηκε πως οι Strawberry Pills, θα ανοίξουν τους THE KVB, στην πέμπτη εμφάνισή τους στην Αθήνα, στο Fuzz Live Music Club, το Σάββατο 11 Μαΐου 2019. Απολύτως ταιριαστή επιλογή, αφού, όπως προείπαμε, τους είχαν ανοίξει και στην τρίτη τους επίσκεψη. Ανυπομονούμε λοιπόν!

Και live videos, από τα πέντε γνωστά τους κομμάτια, που έπαιξαν, αυτά που έχουν ήδη κυκλοφορήσει, δηλαδή:

Και μερικές φωτογραφίες ακόμη:

Κείμενο, φωτογραφίες και βίντεο, για το sinavlia.gr,

από τον Πάνο Σταυρουλάκη.

Μπορείτε να ακολουθήσετε τους Strawberry Pills, σε Facebook, Instagram, Youtube, Spotify & Soundcloud, ενώ το site mas (sinavlia.gr), στο Facebook (synavlia.gr) και στο Instagram (Sinavlia).

*

More from Πάνος Σταυρουλάκης

Το σημαντικότερο γεγονός πριν τη λήξη του ’18, είναι η επιστροφή των Αmenra στην Αθήνα.

Σκεφτόμουν τι τίτλο να βάλω σε αυτό το κείμενο, καθώς δεν είχα...
Read More