Ανταπόκριση: Michelle Gurevich @ Gagarin 205 Live Music Space – Παρασκευή 17/05/2019

Πέμπτη επίσκεψη στα αθηναϊκά εδάφη, από την συγκλονιστική Καναδή, Michelle Gurevich (την οποία, όλοι μας, κάποτε, γνωρίσαμε και αγαπήσαμε ως Chinawoman), κι εμείς δε θα μπορούσαμε να λείπουμε από την μεγαλειώδη επίσκεψη που μας επιφύλασσε, με αυτήν της την επιστροφή (την οποία και χρωστάμε στο Plissken Festival, που μάς έδωσε τη χαρά να τη φέρει ξανά στην Αθήνα). Και καλά κάναμε, αφού την Παρασκευή, παρακολουθήσαμε στο Gagarin, την καλύτερη συναυλία της σεζόν που τελειώνει (και κανένα κλείσιμο δε θα ήταν ιδανικότερο), πιθανώς, όλου του 2019, αλλά και μάλλον, και την καλύτερη που η ίδια μας έχει προσφέρει, μέσα στο σύνολο των φορών που μάς έχει επισκεφθεί. Πάμε, όμως, να τα δούμε όλα, αναλυτικά!

Σύμφωνα με το πρόγραμμα, οι πόρτες θα άνοιγαν στις 21:00, πράγμα το οποίο και έγινε, ενώ η Michelle, θα εμφανιζόταν στις 22:30. Opening act δεν υπήρχε, πράγμα που ίσως παραξένεψε κάποιους, μιας και δε συνηθίζεται, ειδικά σε συναυλίες ξένων καλλιτεχνών, αλλά προσωπικά, το βρίσκω απολύτως λογικό, αφού είναι πολύ δύσκολο να βρεθεί εγχώριος καλλιτέχνης που να ταιριάζει μουσικά ή/και αισθητικά με τη Michelle Gurevich. Δεν είναι τυχαία, λοιπόν, η απουσία του support, αφού στις τρεις προηγούμενες φορές (σε αυτές που την είχα δει εγώ, είχα χάσει την πρώτη, διπλή, όπου την είχαν ανοίξει εκ περιτροπής, δύο άγνωστες, ελληνίδες τραγουδίστριες), είχαν συμβεί τα εξής: το 2014, την άνοιξε ένας πρώην συνεργάτης της, ο οποίος ήταν συμβατός μουσικά, το 2015, την άνοιξε η Σtella, η οποία, ναι μεν είναι μια ενδιαφέρουσα παρουσία στην ελληνική αγγλόφωνη indie σκηνή, αλλά δεν ταίριαζε με τη Michelle Gurevich καθόλου, ενώ το 2016, συνέβη το ίδιο με φέτος, δεν προστέθηκε κάποιος καλλιτέχνης να ανοίξει τη βραδιά και τελικά, καλύτερα, αφού, αφενός, οι μουσικές του διαφοροποιήσεις, θα μας αποπροσανατόλιζαν, αφετέρου, έτσι η προσμονή για την πραγματική καλλιτέχνιδα, μεγάλωνε λεπτό με το λεπτό, όπως συνέβη και φέτος, κάνοντας την ανυπομονησία τεράστια, όσο το κοινό, πολύ γρήγορα αυξανόταν.

Έτσι, λοιπόν, η ώρα περνούσε, ο κόσμος πλήθαινε, μέχρι που το ρολόι, έδειξε 22:30. Τα φώτα χαμήλωσαν, οι ομιλίες έπαυσαν, και δυο – τρία λεπτά αργότερα, η Michelle, κατέβηκε τη μακριά σκάλα του Gagarin, που οδηγεί από τα παρασκήνια, στη σκηνή –  στην οποία, είχε στηθεί ήδη ένα θεατρικό σκηνικό, όπως θα δούμε και παρακάτω. Βγήκε στη σκηνή, εν μέσω απόλυτου σκοταδιού και χειροκροτημάτων, πήρε την κιθάρα της, στάθηκε πίσω από το μικρόφωνο. Ένα απαλό, λιγοστό φως, έπεσε επάνω της και την είδαμε με το κατακόκκινο, ανάλαφρο φόρεμά της, καθώς ξεκίνησε το σετ της, μόνη της, με μια heartbreaking, ακουστική απόδοση του υπέροχου κομματιού της ‘Almost Shared A Lifetime’, από τον τελευταίο της δίσκο, ‘Exciting Times’. Εξαιρετικός τρόπος να γραπώσει το κοινό και την καρδιά του, από την πρώτη στιγμή και να την κρατήσει στα χέρια της μέχρι τέλους, αλλά και για μέρες μετά – και το καταλαβαίνετε, αφού έπρεπε να περάσει μια εβδομάδα, για να καταφέρω να βάλω σε μια σειρά από λέξεις, το τι ζήσαμε εκείνη τη βραδιά. Ιδανική έναρξη μιας βραδιάς που έμελλε να μην την ξεχάσουμε ποτέ…

Αφού καταχειροκροτήθηκε, όπως ύστερα και από κάθε τραγούδι της, πήρε το μικρόφωνο ανά χείρας, όσο ο συνεργάτης της, ανέλαβε χρέη κιθαρίστα (και πληκτρά, αργότερα) και συνέχισε με το ‘First Six Months Of Love’, από τον προτελευταίο δίσκο της. Πολλά πράγματα έγιναν ξεκάθαρα εξαρχής και αποδείχτηκαν και στη συνέχεια: η Michelle, μάς είχε ετοιμάσει ένα υπέροχο πρόγραμμα, με ένα εξαιρετικό setlist, διανθισμένο με θεατρικές πινελιές. Ήταν η πρώτη φορά που εμφανίζεται μόνο με άλλο ένα άτομο, το οποίο, είναι αυτό που το είχαμε δει και το 2015 και 2016, μαζί της, αλλά τότε, την παρέα συνόδευε και μια ξανθιά κοπέλα. Πιθανώς, στο φετινό τουρ, η Michelle αποφάσισε να παρουσιάσει μια πιο λιτή εκδοχή των τραγουδιών της φέτος (χωρίς να εννοώ πως στερούνταν αξίας, δυναμικής, βάρους ή βάθους, σε καμία περίπτωση). Η ίδια, εξάλλου, φάνηκε πιο ώριμη, πιο αποφασισμένη. Σαν να μην πέρασαν 2,5 χρόνια από την προηγούμενη φορά, αλλά 10, 15. Δεν εννοώ ότι γέρασε, αλλά πως παρουσίασε μια μεγαλύτερη προσωπική και καλλιτεχνική ωριμότητα. Δεν ήταν, φέτος, η γυναίκα που ήρθε για να μας κάνει να διασκεδάσουμε, να χορέψουμε, να χαρούμε ή να μελαγχολήσουμε έτσι, επιφανειακά. Ήρθε να μάς δείξει ποια είναι στα αλήθεια η Michelle, να μάς μιλήσει για τις εμπειρίες της, για τη ζωή της, για τη μοναξιά, τον έρωτα, τους φίλους και τους εραστές – πάντα, βέβαια, μιλούσε για αυτά, αλλά κάποτε, το έκανε προβάλλοντάς τα σαν υπάρχουν οι πιθανότητες να επαναληφθούν ξανά και ξανά, σε αντίθεση με τώρα, που φαινόταν αποστασιοποιημένη από τα γεγονότα, σαν να τα έβλεπε από μια άλλη σκοπιά, σαν η ψυχή της, να είχε βγει από το σώμα της και να το κοιτούσε από ψηλά, αυτό, μαζί με όσα εκείνο έζησε. Στις εκφράσεις της, βλέπαμε πρώτα τη γυναίκα, και μετά την καλλιτέχνιδα, πρώτα τον άνθρωπο, και μετά την τραγουδίστρια – αν είχε ακόμα και το προσωνύμιο της, θα πρόσθετα ‘πρώτα τη Michelle, και μετά την Chinawoman’, αλλά έτσι κι αλλιώς, ακόμα και η μετάβασή της, στο πραγματικό της όνομα, προ τριετίας, έχω την εντύπωση πως ήταν δείγμα προσωπικής ωρίμανσης και κατανίκησης νεανικών (προσωπικά και καλλιτεχνικά μιλώντας) φόβων. Κρατώντας λοιπόν τις αποστάσεις της, είδαμε την «αδιάφορη» αντιμετώπιση της αγάπης, από την οποία κάνει διακοπές, όπως έλεγε με το κομμάτι της ‘Vacation From Love’, στον τρίτο της δίσκο, και με αυτό, να ερμηνεύεται στυλιζαρισμένα ως τρίτο κομμάτι, και με την ίδια, να πηγαίνει στο μεγάλο τραπέζι που ήταν στην άκρη της σκηνής, να σηκώνει το τηλέφωνο, να το κλείνει, να αδιαφορεί και να θυμάται πως κάποτε, ούσα σε ζευγάρι, δεν ήταν σε ένα από τα μίζερα, που έβλεπε στο λεωφορείο.

Στη συνέχεια, οι τόνοι έγιναν ελαφρύτεροι με το νέο της, ‘Music Gets You Girl’. Πριν πάρει την κιθάρα της, και σταθεί στο μικρόφωνο, ένα sable ακούστηκε, το οποίο και ήταν ηχογραφημένο μήνυμα ερωτικής συντρόφου με αντίστοιχα λόγια και προσκλήσεις, από τηλεφωνητή (πόσο ευφυής, η προσθήκη του στο live! Θυμήθηκα των Brian Molko των Placebo, που σε κάποιον από τους πρώτους δίσκους της μπάντας, υπάρχει ένα κομμάτι τους με τίτλο ‘Evil Dildo’, στο οποίο, είχαν απλώς προσθέσει μουσική, αφού στο φωνητικό κομμάτι, υπήρχε απειλητικό μήνυμα που είχε λάβει στον τηλεφωνητή του ο Molko). Μόλις αυτό τελείωσε, και σε σύνδεση και με τους στίχους του κομματιού, η Michelle είπε πως κάποτε, εργαζόταν σε δουλειά γραφείου και ποτέ δε λάμβανε τέτοια μηνύματα, ενώ τώρα, που είναι ανεξάρτητη μουσικός, μπορεί να μην έχει οδοντιατρική περίθαλψη ή να της προσφέρεται άδεια μητρότητας, αλλά τουλάχιστον, τώρα έχει κάτι άλλο (προφανώς, ότι τώρα -μπορεί να- λαμβάνει τέτοια μηνύματα / ή και να ανταποκρίνεται στις προσκλήσεις τους) και το τραγούδι ξεκίνησε, με τον συνεργάτη της, να κάνει δεύτερη φωνή στο ρεφρέν αυτού. Ύστερα από αυτό, άλλαξε την ηλεκτρική κιθάρα της, με την κλασική της, με την οποία, μας τραγούδησε για τη μοναξιά που νιώθουμε μέσα μας, ακόμα κι όταν στην κυριολεξία, δεν είμαστε μόνοι, με το ‘Lovers Are Strangers’ – μια ακουστική, εσωτερική, ‘ψιθυριστή’ ερμηνεία’, αν και υπογράμμισε πως η ανάγκη της συνύπαρξης με άλλους ανθρώπους, εξακολουθεί να υπάρχει, ακόμα κι αν δεν είναι στα καλύτερά της. Αυτό, το έκανε, παίρνοντας το μικρόφωνο, πηγαίνοντας τη μέση της σκηνής και τραγουδώντας, ανάμεσα σε σκοτάδι και έντονα, κόκκινα φώτα, το ‘To Be With Others’.

Περνώντας, όμως, ξανά, στο κομμάτι της, ας την πούμε performance, που είχε ετοιμάσει για εμάς, έκατσε μετά, ξανά στην πολυθρόνα της, και άρχισε να μας διηγείται μια ιστορία, για την οποία, σίγησαν όλοι, σαν μικρά παιδιά που ακούν τις ιστορίες της γιαγιάς τους, από χρόνια που εκείνα δε ζούσαν ακόμα. Έτσι, λοιπόν, μας είπε, για όταν η ία, ήταν προς τα τέλη της εφηβείας της και γνώρισε ένα ζευγάρι, το οποίο ήταν κοντά στα 30 και που έγινε στενή φίλη μαζί του. Το ζευγάρι αυτό, ήταν συλλέκτες ταινιών, πιο συγκεκριμένα, συνέλεγαν ταινίες (σε φιλμ, προφανώς) των 8 και των 16 χιλιοστών. Συχνά, λοιπόν διοργάνωναν πάρτυ προβολών, στο σπίτι τους, στον τότε δρόμο της Michelle, στο Τορόντο, όπου  και πρόβαλαν τις ταινίες αυτές, στους φίλους τους. Τις αναμνήσεις των γεγονότων αυτών, ξανάφερνε πρόσφατα η ίδια στο μυαλό της, σκεπτόμενη πώς οι ταινίες αυτές, επηρέασαν την αισθητική της. Έχει τόσο διασκεδαστικές αναμνήσεις από εκείνες τις νύχτες,  στο διαμέρισμα, από τον προτζέκτορα που γυρνούσε, από τις φωνές των φίλων (τους ζευγαριού), κοιτάζοντας την οθόνη, στην οποία όλοι μαζί, έβλεπαν τη μαγεία, αλλά σίγουρα, την ένιωσαν και μεταξύ τους, ανάμεσα στους φίλους και ήταν σαν να τους βιντεοσκοπούσε κι εκείνους, κάποιος, σε ασπρόμαυρη εκδοχή, σε φιλμ 8 χιλιοστών. Αυτά, πριν αρχίσει να παίζει η μουσική του ‘Friday Night’, του τραγουδιού της νύχτας, της παρέας, των γνωστών και των αγνώστων και του αγαπημένου στίχου ‘I know much of you, you ‘re my favourite asshole’. Παράλληλα, μια παλιά μηχανή προβολής τέτοιων ειδών φιλμ, η οποία ήταν εξαρχής τοποθετημένη, μπροστά και αριστερά της σκηνής, και που μέχρι τότε, νομίζαμε πως ήταν απλώς για διακοσμητικούς λόγους, ξεκίνησε και άρχισε να προβάλλει διάφορες εικόνες, στη λευκή κουρτίνα όπισθεν της Michelle, η οποία είχε και τον ρόλο ενός πρόχειρου πανιού προβολής.

Εξακολουθώντας να είναι καθισμένη, ξεκίνησε να λέει ‘μετά το γέλιο, έρχεται το κλάμα, αλλά μετά το κλάμα, έρχεται το γέλιο. Κάποιες φορές, όλη αυτή η συναισθηματικότητα, πραγματικά με αρρωσταίνει. Πραγματικά, τι αξία έχει η νοσταλγία, τι κέρδος φέρνει στη ζωή μου; Κανείς δεν έχει μια απάντηση. Ξέρετε, υπάρχει κόσμος εκεί έξω που ακούει χαρούμενη μουσική όλη μέρα, όλη μέρα! Ξέρετε τι λέω; Καλό για αυτούς! Τι χάνουν (επιλέγοντας να ακούν, συνεχώς, χαρούμενη μουσική και αδιαφορώντας για τα άλλα, non uplifting μουσικά είδη, δηλαδή); Γιατί, η παρούσα στιγμή είναι που μετράει και όχι το ποτάμι του παρελθόντος, στο οποίο δε μπορείς να μπεις μέσα και δεύτερη φορά. Αλλά ξέρω, πώς αν είστε εδώ απόψε, είναι επειδή είστε άρρωστοι κι εσείς!’. Αυτή, ήταν και η τόσο ταιριαστή εισαγωγή, με το τραγούδι που ακολούθησε, το ‘Fatalist Love’, για το οποίο, πρόσφατα, κυκλοφόρησε και βίντεο. Ταιριαστή, γιατί πολύ σωστά, λέει στο τραγούδι: “We’re always mourning the moment, while in the midst of the moment”. Διάθεση για νοσταλγία, όμως, μάλλον είχε κι η ίδια, αφού αμέσως μετά, πήρε την κλασική της κιθάρα και μάς έπαιξε ένα cover κάποιου, παλιού, προφανώς, ρώσικου τραγουδιού. Αυτό, ήταν το κομμάτι ‘A ty lyubi’, το οποίο και είχε παίξει ξανά, στη δεύτερη επίσκεψη της, τον Νοέμβριο του 2014. Εμείς με χαρά το ακούσαμε κι αυτό, όπως έτσι απολαύσαμε και την ίδια, που ήταν στις καλές της, με διάθεση για επικοινωνία, χιούμορ και μετάδοση της πραγματικής τέχνης, στο κοινό, μιας και η δουλειά της, είναι αυτό ακριβώς, πραγματική τέχνη!

Αφήνοντας κάτω την κιθάρα, πέρασε στη μέση της σκηνής, για την εκτέλεση του ‘Something Has Changed’. Ακίνητη, σταθερή, ανατριχιαστική, μάς έπεισε για τις αλλαγές που μέσα τις συντελέστηκαν, πείθοντάς μας, να συνειδητοποιήσουμε και τις δικές μας. Η έκφραση παραίτησής της, υπέδειξε τις αλλαγές που έγιναν εν αγνοία μας ή με την άρνησή μας. Τα χέρια της, όμως, υπέδειξαν την ανάγκη αποδοχής τους, συμφιλίωσης μαζί τους και εκείνη της συνέχισης της ζωής. ”Something has changed in me and here I am, on the run again, seeking another storm/ Just when I think I’ve got it right, I hear the laughter of life”. Πόσο μεγάλη αλήθεια… Πριν προλάβουμε να πάρουμε μια ανάσα, από την ψυχική αναταραχή, μάς οδήγησε κατευθείαν στη λύτρωση, με το ίσως γνωστότερο τραγούδι της διεθνώς, το ‘Party Girl’, από το οποίο πήρε έμπνευση και η ομώνυμη ταινία. Σιγή και δέος, όσο εκείνη, με την κιθάρα της, ερμήνευε στο μικρόφωνο, το σκοτεινό τραγούδι έρωτα, νεότητας και λαγνείας που την έκανε διάσημη. Λίγο πριν τα πράγματα φτάσουν στο τέλος, με το φόρεμά της, ανοιχτό και χαλαρό στο μπούστο, πήρε εξομολογητική στάση, καθιστή στην πολυθρόνα, και μας ζήτησε ‘να την πιστέψουμε’, περισσότερο απαγγέλοντας, παρά τραγουδώντας, με την κλασσική έννοια, το ‘Drugs Saved My Life’. Εκεί να δείτε ανατριχίλες… ‘Those who hate you the most, have never kissed you on the mouth’. Χαρμολύπη, ενσυναίσθηση, αναμνήσεις, δάκρυα ποτάμια από τα μάτια (συντέλεσε και το μαγικό παίξιμο του Robin, λίγο πιο πέρα. Αναμνήσεις, επειδή ‘I can’t forget the night, that you stabbed me in the back, so I live a reasonable life, but I never forget those summer nights’. Συγκλονισμός, κλάμα, επιθεώρηση πληγών και τα κεφάλια μας, μετά, να ξανασηκώνονται ψηλά, μεταφορικά και κυριολεκτικά, κατά το ηχηρό χειροκρότημα.

Ύστερα κι απ’ αυτό, μάς ευχαρίστησε στα ελληνικά, ήπιε λίγο από το ποτό, της, μάς σύστησε τον Robin Thomson και είπε: “Έχετε κάτσει ποτέ στην παραλία και περάσει τέλεια; Όσο πιο τέλεια έχετε περάσει ποτέ, σαν να μην έχετε περάσει ποτέ ξανά τόσο τέλεια στη ζωή σας; Και να σκεφτόσασταν όλους τους ανθρώπους που έχουν περάσει, έχουν έρθει και έχουν φύγει από αυτό ακριβώς το σημείο; Οι εραστές, πχ, έρχονται και φεύγουν…Και κοιτάτε τα δέντρα και σκέφτεστε «φτωχά δέντρα»… Και είστε εκεί,, γυρνώντας γύρω γύρω και το μόνο που αυτά μπορούν να κάνουν, είναι να στέκονται και να παρακολουθούν, αλλά στην πραγματικότητα, τα αυτά γελούν και σας κοροϊδεύουν επειδή έχουν δει εκατομμύρια ανθρώπους σαν κι εσάς, να έρχονται και να φεύγουν… Από όταν ήμουν νέο κορίτσι, είχα πάντα μια έλξη προς τον αριθμό τρία. Από όταν ήμουν απλώς ένα  πολύ νέο κορίτσι, με τα παραμύθια μου, στην παιδική χαρά… Λένε πως δε μπορείς να πάρεις πράγματα μαζί σου όταν πεθαίνεις, ξέρετε, όπως χρήματα, διαμάντια και όλα αυτά τα σκατά, αλλά εγώ παίρνω μαζί μου, τις αναμνήσεις μου των τριών.” Ιδανική εισαγωγή για το συγκινητικό ‘Memories Of Three’, που ακολούθησε στη συνέχεια, και το οποίο, πριν ενταχθεί στον τελευταίο της δίσκο, είχε κυκλοφορήσει σε single τον Οκτώβριο του 2017. Αισθαντικό, ταξιδιάρικο, συγκινητικό. Αυτό ήταν και το τελευταίο της τραγούδι πριν αποχωρήσει, μαζί με τον συνεργάτη της, από τη σκηνή, μέσα σε χαμό από χειροκροτήματα.

Φυσικά, όμως, δε θα μπορούσε να μείνει αδιάφορη στις ιαχές του πλήθους και στο κάλεσμά του για επιστροφή της, επομένως, επανήλθε στη σκηνή για το καθιερωμένο encore, το οποίο και ελάφρυνε το κλίμα, αφού επέλεξε για αυτό, το ‘Aviva’, ένα από τα πιο ανεβαστικά και ανέμελα τραγούδια της, το οποίο και ερμήνευσε χορεύοντας, παρασύροντας κι εμάς στον ρυθμό της, ενώ τη συνοδεύαμε και με παλαμάκια, στα χωρίς φωνητικά, μέρη του κομματιού. Μόλις τελείωσε, είπε: ‘Ευχαριστώ, Athens, thank you so much!’. Ο συνεργάτης της, ήρθε κοντά της, αγκαλιάστηκαν και υποκλίθηκαν υπό την αποθέωση του πλήθους. Ευχαρίστησε ξανά, είπε πως θα τα ξαναπούμε σύντομα και αποχώρησαν, με τη συναυλία να τελειώνει στις 23:53, κι εμείς να έχουμε μείνει μαγεμένοι, εκστασιασμένοι, άφωνοι και συνταραγμένοι.

. Συμπερασματικά, τώρα, η βραδιά ήταν ως τρομερά επιτυχημένη, από κάθε άποψη. Κατ’ αρχάς, η διοργάνωση του Plissken Festival, ήταν άψογη σε κάθε τι και την ευχαριστούμε για αυτό, όπως και για το ότι μάς έφερε ξανά στην Αθήνα, την τόσο αγαπημένη μας Michelle Gurevich και πραγματικά, δεν υπάρχουν αρκετά λόγια ώστε να χρησιμοποιηθούν για να δείξουν την τεράστια ευγνωμοσύνη μας. Εν συνεχεία, θεωρώ πως ήταν σωστή κίνηση που δεν προστέθηκε opening act, για τους λόγους που προανέφερα. Η Michelle Gurevich, ήταν εκπληκτική και θεωρώ πως είχαμε την τύχη να δούμε την μάλλον καλύτερη, έως τώρα, αθηναϊκή συναυλία της. Το πολυπληθές κοινό τίμησε και την ίδια και τη διοργάνωση, με την παρουσία του, και η προσέλευση, ήταν όση έπρεπε: μεγάλη, αλλά χωρίς να φτάνει σε σημεία που δε θα μπορούσαμε να κουνηθούμε, μέσα στον χώρο και σίγουρα, χαρακτηριστικά μεγάλη και άξια, για τη Michelle Gurevich. Τα χρονοδιαγράμματα τηρήθηκαν, η συναυλία τελείωσε σε νορμάλ ώρα και μόνο θετικά λόγια ακούστηκαν από όλους, για τα πάντα. Προσωπικά, επειδή η Michelle είναι μία από τις λατρεμένες μου καλλιτέχνιδες, να πω πως πέρασαν υπέροχα, κατασυγκινήθηκα και ευχαριστώ όσους έβαλαν το χέρι τους για να μάς έρθει. Μου έλειψαν τα ίσως αγαπημένα μου ‘Good Times Don’t Carry Over’ και ‘What Was Said’, από το setlist, αλλά δεν παραπονιέμαι, αφού έτσι είχαμε την ευκαιρία να ακούσουμε και τα νέα, υπέροχα της κομμάτια. Απλώς, πιστεύω θα ήταν καλό και ένα κομμάτι από τον δεύτερό της δίσκο, ίσως το Show Me The Face, ή το God Bless My Socially Retarded Friends – και τα δύο, φοβερά, και τα έχει ερμηνεύσει ξανά εδώ, μόνο και μόνο για να εκπροσωπηθεί κι αυτός ο δίσκος, αφού ήταν ο μόνος που αποσιωποιήθηκε εντελώς και έμεινε έξω από το setlist, ενώ όλοι οι άλλοι, είχαν μια κάποια παρουσία, με το βάρος, φυσικά, να πέφτει στον τελευταίο, τον πέμπτο, που είχε και την τιμητική του (αν και πόσο παράδοξο, να ονομάζει το τουρ ‘Exciting Times’, από τον τίτλο του δίσκου και να μην επιλέγει να παίξει και το ομώνυμο κομμάτι του;). Μια βραδιά, που θα θυμόμαστε όλοι, όχι για καιρό, αλλά για πάντα. Ευχαριστούμε. Και εις, άλλα, με υγεία, με την ελπίδα, οι αγαπητοί διοργανωτές, να μην την ξεχάσουν ούτε εκείνοι, και να μας ξαναφέρουν τη θεάρα, μελλοντικά, χωρίς τόση χρονική απόσταση, όση ήταν από την προηγούμενη φορά, έως τώρα. Ο ιδανικός τρόπος να κλείσει η χειμερινή σεζόν 2018 – 2019, όσον αφορά τα μεγάλα ονόματα, ήταν αυτός που ζήσαμε την Παρασκευή. Ευγνώμονες για αυτό. Τέλος, ο ήχος ήταν πραγματικά άψογος, επιτρέποντας στο μεγαλείο της φωνής της Michelle, να ακουστεί σε όλο του το εύρος, πραγματικά κρυστάλλινος και είναι κάτι που το εκτιμούμε πολύ αυτό, διότι έχει τύχει να τη δούμε και με κακό ήχο, ο οποίος εκνεύρισε και εμάς και εκείνη. Ακόμα, να κάνουμε μια μνεία και στα φώτα, που ήταν υπέροχα και άκρως ταιριαστά, ενώ το highlight τους, ήταν σε κάνα δυο τραγούδια, που τα φώτα, σε συνδυασμό με χρήση προτζέκτορα, θαρρώ, έκαναν μικροσκοπικά αστράκια να φαίνονται όπισθεν της Michelle, στο σκοτεινό πανί, πράγμα πανέμορφο. Α, και μην παραλείψουμε και την ενδιαφέρουσα προσθήκη της ντισκόμπαλας, πάνω, στην μπροστινή άκρη της σκηνής. όλα μαζί, συνέθεσαν το εντυπωσιακό σκηνικό που βοήθησε στο κλίμα, το οποίο η Michelle, ήθελε να δημιουργήσει, πράγμα που βεβαίως και κατάφερε, αφού οι ώρες μαζί της, ήταν σίγουρα ‘exciting’. Συγχαρητήρια από όλους, σε όλους και για όλα.

SETLIST:

  • Almost Shared A Lifetime
  • First Six Months Of Love
  • Vacation From Love
  • Music Gets You Gilrs
  • Lovers Are Strangers
  • To Be With Others
  • Friday Night
  • Fatalist Love
  • A Ti Lyubi
  • Something Has Changed
  • Party Girl
  • Drugs Saved My Life
  • Memories Of Three

encore:

  • Aviva

Για το sinavlia.gr:

Kείμενο: Πάνος Σταυρουλάκης

Φωτογραφίες: Μαρία Σαράντου

*

More from Πάνος Σταυρουλάκης

Ανταπόκριση: Oceans Ate Alaska, Mindthreat, Skybinder, Sense Of Insanity @ An Club – Σάββατο 02/02/2019

Το Σάββατο, στις 2 του Φλεβάρη, ένα εξαιρετικό μίνι metalcore φεστιβάλ, στήθηκε...
Read More