by Nikos Mathiopoulos
Φωτογραφίες: Νίκος Μαθιόπουλος
Ποιος θα μας το έλεγε ότι θα ήταν από τις τελευταίες συναυλίες της σεζόν (μέχρι νεωτέρας) και θα τον πιστεύαμε…να όμως που ήρθαν έτσι τα πράγματα και δυστυχώς για μένα (και για αρκετούς ακόμα) έμελλε αυτό το live να είναι το προτελευταίο…ας μην μεμψιμοιρούμε όμως και να είμαστε αισιόδοξοι, ότι το συντομότερο δυνατό θα ξαναγυρίσουμε στην φυσιολογική πραγματικότητα που γουστάρουμε, δηλαδή να πηγαίνουμε σε συναυλίες αγαπημένων μπαντών και να ακούμε τις μουσικές που μας αρέσουν…
Mr. Booze
Η Καλαμάτα πέρα από τα τοπικά προϊόντα της π.χ. λάδι (…ή και κάτι άλλο…) βγάζει ποιοτικές μπάντες όπως είναι οι Mr. Booze! Στις 21:05 πάτησαν στο σανίδι οι συμπατριώτες μου. Η τετραμελής μπάντα μας πήρε το κεφάλι με τον ωραίο groovy ήχο και παίξιμο τους! Έπαιξαν κομμάτια από τους δυο τελευταίους δίσκους. Σύνολο έχουν κυκλοφορήσει 3 δίσκους και ένα live από το Blackbird μαγαζί, που κυκλοφόρησε σε κασσέτα. Ο ήχος, αν και στην αρχή ήταν λίγο βαβουριάρικος με αποτέλεσμα τα φωνητικά να χάνονται, πολύ σύντομα βελτιώθηκε. Έτσι είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε ένα πολύ ωραίο riff στο “Absynthian”. Σε αυτό το κομμάτι μου θύμισαν Spiritual Beggars και λίγο πιο γρήγορους Down. Τα φωνητικά είχαν ωραία χροιά και δυνατό γρέζι. Ο ήχος στα “Gladstone Street” και “Charlie Manson Eyes” ήταν μπόμπα! Τα στοιχεία Down με Helmet σε συνδυασμό με Metal Church της “Hanging in the Balance”(αγαπημένης για τον γράφοντα) εποχής έδιναν μία ξεχωριστή δυναμική. Επίσης στο “Dance” ακούσαμε μία ωραία μελωδία και ένα δυνατό solo κιθάρας. Τα φωνητικά εκεί ήταν αρκετά power heavy metal τύπου Vicious Rumours από το “Word Of Mouth”. Έκλεισαν το 35 λεπτο heavy set τους με ένα κομμάτι δυναμίτη και με ένα αιχμηρό riff στο “Mourning”, που θυμίζει αρκετά Pantera – Reinventing The Steel εποχές. Φαντάζομαι οι τελευταίοι πρέπει να είναι μεγάλη επιρροή για αυτούς. Πολύ καλή μπάντα που οπωσδήποτε αξίζει να τους τσεκάρει κανείς. Αναμένουμε το επόμενο live τους όταν όλα πάνε καλά.
Setlist
- The Boleskine House
- Absynthian
- Gladstone Street
- Charlie Manson Eyes
- Dance
- My war cover Black Flag
- Sad Mickey
- Mourning
Omega Monolith
Ύστερα από μισή ώρα στις 22:05, το ψυχεδελικό power duo πήρε τη σκυτάλη. Το drone post death ‘n’ roll που μας παρουσίασαν ήταν αρκετά ενδιαφέρον. Σε αρκετά σημεία ένιωθες τους Entombed να έχουν κατεβάσει ταχύτητες. Αξίζει να σημειωθεί επίσης πόσο καλά ήταν σκηνοθετημένα τα φωτορυθμικά. Αυτά πάταγαν σωστά και ταιριαστά με τον ήχο στις εναλλαγές κιθάρας και τυμπάνων δημιουργώντας έτσι μία μοναδική ατμόσφαιρα. Highllight στιγμή, κάπου στα 25 λεπτά του σετ, που άλλαξε η διάθεση σε πιο malt - smoothly μονοπάτια και ηχοχρώματα στη κιθάρα που σε ταξίδευαν στα σύννεφα. Τα ντραμς κράταγαν με ακρίβεια τον ρυθμό μέχρι που ήρθε αυτό το ωραίο post black death ξέσπασμα όπου η μπάντα βρίσκονταν σε έξαρση!
Eyehategod
Γύρω στα 200 άτομα περιμέναμε στωικά περίπου μία ώρα προκειμένου να βγουν στη σκηνή αυτοί οι παλαίμαχοι του sludge. Μας παρουσίασαν, όπως ήταν αναμενόμενο, πάρα πολύ δυνατά, ένα best of set list, αφού έπαιξαν κομμάτια σχεδόν από όλη τη δισκογραφία τους! Τέσσερα κομμάτια: “Blank / Shoplift”, “Sisterfucker (Part I)”, “Sisterfucker (Part II)”, από το 2o άλμπουμ “Take As Needed For Pain” του 1993. Τρία κομμάτια τα “Masters of Legalized Confusion”, “Methamphetamine”, “Peace Thru War (Thru Peace and War)” από το “Dopesick” του 1996. To “Jack Ass in the Will of God” από το “Confederary Of Raived Lives” του 2000. Άλλα τέσσερα κομμάτια από το ομότιτλο του 2014 (“Parish Motel Sickness”, “Nobody Told Me”, “Agitation! Propaganda!”, “Medicine Noose” ). Τα “Lack of Almost Everything” και “New Orleans Is the New Vietnam” αποτελούν ξεχωριστά singles.
Ο ήχος ήταν βαρβάτος, περίσσιος από ηλεκτρικό ρεύμα, που σε συνέπαιρνε! Πότε να σε σηκώνει στον αέρα με αυτά τα ντοπαρισμένα και πιο «ζεστά» Celtic Frost και Black Sabbath (Ozzy era) riff τους και πότε να σε βουλιάζει και να σε κάνει να σέρνεσαι και να μερακλώνεις χωρίς καμία σωτηρία στους βάλτους της Νέας Ορλεάνης με αυτά τα αργόσυρτα και «μπουκωμένα» heavy περάσματά τους από τη «σαπίλα» της μουσικής τους. Ο κόσμος κοπανιόταν σε κάθε ευκαιρία και το καλύτερο όλων ότι μπάντα και κοινό ήταν απόλυτα συντονισμένοι έχοντας «πιάσει» φοβερό παλμό!
Η σκηνική παρουσία ήταν υποδειγματική του είδους. Μοναδικοί και ανεπανάληπτοι! Όλη η αλητεία του rock ‘n’ roll τρόπου ζωής ήταν μαζεμένη σε αυτά τα τέσσερα πρόσωπα με ξεχωριστές μορφές, τον Jimmy Bower στην κιθάρα και τον Mike Williams στα φωνητικά. Ειδικά με τα καμώματα του τελευταίου on stage θα ζήλευε και θα ψάρωνε μέχρι και ο θείος Lemmy! Βετεράνοι και οι δύο, ιδρυτικά μέλη από το 1988 έσπειραν πάνω στη σκηνή! Ο ένας με τα αλλεπάλληλα roller-coaster riff του και ο άλλος με τη δύναμη στα φωνητικά και με αυτά που έκανε πάνω στη σκηνή!
Ο τελευταίος, ενώ ήταν σχεδόν εντελώς «λιώμα» από το «πιώμα» και παραπάταγε, μη μπορώντας να σταθεί στα πόδια του, ήταν εκεί παρών με το jenkemaister μπουκάλι στο χέρι, να ούρλιαζε με όλη του τη δύναμη! Μονίμως «χλεύαζε» τον κορονοϊο με τη στάση του, φτύνοντας «χλέπες» και φυσώντας τη μύτη του μπροστά στο κοινό, έκανε μπάνιο στις μύξες του μέχρι που σκούπισε τα χέρια του ,από τις μύξες, στα μαλλιά ενός ανυποψίαστου οπαδού της μπροστινής σειράς! Highlight στιγμή του οπωσδήποτε, όταν ξέσπασε σε παρανοϊκά γέλια μόνος του, κάπου στα 50 λεπτά του σετ, αφήνοντας αποσβολωμένο το κοινό. Σίγουρα ένα αγρίμι της heavy sludge σκηνής! Περιττό να πω ότι στα μούτρα έμοιαζε μεταξύ «απολιθωμένου» Kurt Cοbain και όπως λέει και η φίλη Μαρία Smerte με του ηθοποιό Γκάρι Ολντμαν στο «Δράκουλα», στη σκηνή που έχει «σταφιδιάσει» και σαπίσει εντελώς και ψάχνει απεγνωσμένα την αγαπημένη του Μίνα για να πιει το αίμα της! Μία ερμηνεία που ακροβατούσε μεταξύ γραφικότητας, θεατρικότητας και σκληρής πραγματικότητας και εμένα να απορεί πως ζει αυτός ο τύπος ακόμα…
Αξιοσημείωτο το γεγονός ότι το live είχε ένα «αέρα» πρόβας και «τζαμαρίσματος». Οι EHG άνετοι έτσι «χαλαρά», πότε έκαναν πεντάλεπτες παύσεις μεταξύ των κομματιών και πότε έπαιζαν σερί ανάλογα με τα κέφια. Παρόλα αυτά ήταν πολύ heavy, παρανοϊκοί, ατμοσφαιρικοί, αλάνθαστοι, τιμιότατοι και ασταμάτητοι παίζοντας σχεδόν για 90 λεπτά. Ο «Ναός» τους πήγαινε πολύ σαν χώρος με αποτέλεσμα να απολαύσουμε ένα αμιγώς «κλαμπίστικο» αληθινό live! Όλη η NOLA στο μεγαλείο της! Επίσης το merch ήταν αρκετά οικονομικό, αφού τα ανάρπαστα t shirt τους κόστιζαν μόλις 15ευρώ. Πραγματικά όσοι δεν ήρθατε χάσατε!
Setlist
