από Maria Sarantou
Τα τελευταία χρόνια έχει γίνει πλέον θεσμός η έναρξη του συναυλιακού καλοκαιριού με το Release Festival στην Πλατεία Νερού. Όσοι έχουν βρεθεί έστω μια φορά, γνωρίζουν από πρώτο χέρι τον ελάχιστο κόσμο που έχουν οι πρώτες εμφανίσεις, την ανελέητη ζέστη (όπου οι προνοητικοί έρχονται με καπελάκια και αντιηλιακά), αλλά και η υπέροχη δροσιά που υποδέχεται την κοσμοσυρροή με την δύση του ήλιου.
Και η δεύτερη μέρα του φεστιβάλ κύλισε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, χωρίς κάποια αναπάντεχη βροχή ή άλλο έκτακτο γεγονός, όμως την έκδηλη χαλαρότητα και χαρά των ανθρώπων που ήρθαν να διασκεδάσουν, δεν την χορταίνω κάθε φορά που την βλέπω.
Δυστυχώς για πρώτη φορά, στην μάχη που έδωσα με τον χρόνο, βγήκα χαμένη οριακά για την αρχική εμφάνιση. Έτσι, τους Magenta Flaws, ελπίζω να τους πετύχω σε κάποια άλλη συναυλία, γιατί μόνο καλά λόγια άκουσα για τις μελαγχολικές μελωδίες που συνθέτουν την trip hop μουσική τους, αλλά και για την επαγγελματική τους εμφάνιση.
Η Angelika Dusk ανέβηκε στην σκηνή με τον ήλιο ακόμα να καίει και ο κόσμος να έχει αυξηθεί κατά πολύ λίγο. Στα σαράντα λεπτά περίπου που κράτησε η εμφάνισή της, ερμήνευσε κυρίως τραγούδια από τον προσωπικό της δίσκο.
Ερμήνευσε επίσης μια slow εκτέλεση του Big in Japan, αλλά αν και όποτε ακούω αυτή την version πάντα μου έρχεται στο μυαλό η φωνή της Ane Brun, η Angelika Dusk έδωσε την δικιά της πνοή στο κομμάτι.
Οι Golan έπειτα που τους παραδόθηκε η σκυτάλη, έφεραν στις αποσκευές τους από την Ρουμανία μαζί με την ηλεκτρονική μουσική τους, πνευστά αλλά και εξωτικά κρουστά.
Ο ρυθμός τους, όμοιος με την ήρεμη θάλασσα που ήταν δίπλα μας, ήταν ταιριαστός την μεταβατική ώρα που έπαιζαν - η μέρα που παρέδιδε την δικιά της σκυτάλη σιγά σιγά στο δροσερό βράδυ.
Όταν ανέβηκαν στην σκηνή οι UB40, με δεκαπέντε περίπου λεπτά καθυστέρηση από το πρόγραμμα της ημέρας, ο κόσμος που ήταν πλέον πολυπληθής, εκδήλωσε, μέχρι να βγουν, σημάδια ανυπομονησίας, που μετατράπηκαν άμεσα σε κραυγές χαράς και λικνίσματα κορμιών, με το που ακούστηκαν οι πρώτες νότες.
Μας παρουσίασαν ένα πρόγραμμα ανάμεικτο της μουσικής πορείας τους: ξεκίνησαν και έκλεισαν με παλιές και αγαπημένες επιτυχίες τους και ενδιάμεσα είπαν τραγούδια από την νέα τους δουλειά, μαζί με λίγα ακόμα γνωστά τους: Here I Am (Come And Take Me), Homely Girl, Kingston Town, I Can’t Help – Falling In Love With You, Red Red Wine – και μόνο με αυτά το ταξίδι μας στον χρόνο ολοκληρώθηκε επιτυχώς.
Η σκηνική τους παρουσία σύμπλεε με τα τραγούδια τους, το παίξιμό τους ήταν ήρεμο και η μουσική τους σε παράσερνε σε νοσταλγικά συνειρμικά μονοπάτια. Μόνη «παραφωνία» ο Astro, που σεργιάνιζε την σκηνή και μιλούσε με τον κόσμο, ενώ ο Ali, ήταν η ήρεμη δύναμη πίσω από το μικρόφωνο με την φωνή κατατεθέν των UB40.
Και για το τέλος, η μουσική πανδαισία των Thievery Corporation ήταν ότι έπρεπε για το κλείσιμο της βραδιάς με μια χορταστική δίωρη εμφάνιση. Όσοι τους είχαν απολαύσει και πέρυσι, ένιωσαν την ίδια ζωντάνια και άκουσαν περίπου τα ίδια κομμάτια. Οι φωνές του σχήματος πολλές, όπως και τα είδη μουσικής που παίζουν.
Το γνωστό τους παιχνίδι, να εναλλάσσονται οι τραγουδιστές και οι τραγουδίστριες, μαζί με τα μουσικά ταξίδια που μας πήγαινε ο καθένας, κρατούσε σε μια εγρήγορση το κοινό. Aπό Trip Hop σε νωχελικό ανατολίτικο και από αιθέρια γυναικεία τραγουδίστρια σε δυναμικό ράπερ, ακούσαμε κομμάτια όπως τα True Sons Of Zion, Voyage Libre, Letter To The Editor, Take My Soul, Fight To Survive, Sweet Tides, The Richest Man In Babylon.Τα πολύχρωμα φώτα, η δροσερή βραδιά και κυρίως τα τραγούδια τους και η ζωντάνια τους στην σκηνή, έκλεισαν ιδανικά την δεύτερη μέρα του Release Festival.
Η Angelika Dusk ανέβηκε στην σκηνή με τον ήλιο ακόμα να καίει και ο κόσμος να έχει αυξηθεί κατά πολύ λίγο. Στα σαράντα λεπτά περίπου που κράτησε η εμφάνισή της, ερμήνευσε κυρίως τραγούδια από τον προσωπικό της δίσκο.
Ερμήνευσε επίσης μια slow εκτέλεση του Big in Japan, αλλά αν και όποτε ακούω αυτή την version πάντα μου έρχεται στο μυαλό η φωνή της Ane Brun, η Angelika Dusk έδωσε την δικιά της πνοή στο κομμάτι.
Οι Golan έπειτα που τους παραδόθηκε η σκυτάλη, έφεραν στις αποσκευές τους από την Ρουμανία μαζί με την ηλεκτρονική μουσική τους, πνευστά αλλά και εξωτικά κρουστά.
Ο ρυθμός τους, όμοιος με την ήρεμη θάλασσα που ήταν δίπλα μας, ήταν ταιριαστός την μεταβατική ώρα που έπαιζαν - η μέρα που παρέδιδε την δικιά της σκυτάλη σιγά σιγά στο δροσερό βράδυ.
Όταν ανέβηκαν στην σκηνή οι UB40, με δεκαπέντε περίπου λεπτά καθυστέρηση από το πρόγραμμα της ημέρας, ο κόσμος που ήταν πλέον πολυπληθής, εκδήλωσε, μέχρι να βγουν, σημάδια ανυπομονησίας, που μετατράπηκαν άμεσα σε κραυγές χαράς και λικνίσματα κορμιών, με το που ακούστηκαν οι πρώτες νότες.
Μας παρουσίασαν ένα πρόγραμμα ανάμεικτο της μουσικής πορείας τους: ξεκίνησαν και έκλεισαν με παλιές και αγαπημένες επιτυχίες τους και ενδιάμεσα είπαν τραγούδια από την νέα τους δουλειά, μαζί με λίγα ακόμα γνωστά τους: Here I Am (Come And Take Me), Homely Girl, Kingston Town, I Can’t Help – Falling In Love With You, Red Red Wine – και μόνο με αυτά το ταξίδι μας στον χρόνο ολοκληρώθηκε επιτυχώς.
Η σκηνική τους παρουσία σύμπλεε με τα τραγούδια τους, το παίξιμό τους ήταν ήρεμο και η μουσική τους σε παράσερνε σε νοσταλγικά συνειρμικά μονοπάτια. Μόνη «παραφωνία» ο Astro, που σεργιάνιζε την σκηνή και μιλούσε με τον κόσμο, ενώ ο Ali, ήταν η ήρεμη δύναμη πίσω από το μικρόφωνο με την φωνή κατατεθέν των UB40.
Και για το τέλος, η μουσική πανδαισία των Thievery Corporation ήταν ότι έπρεπε για το κλείσιμο της βραδιάς με μια χορταστική δίωρη εμφάνιση. Όσοι τους είχαν απολαύσει και πέρυσι, ένιωσαν την ίδια ζωντάνια και άκουσαν περίπου τα ίδια κομμάτια. Οι φωνές του σχήματος πολλές, όπως και τα είδη μουσικής που παίζουν.
Το γνωστό τους παιχνίδι, να εναλλάσσονται οι τραγουδιστές και οι τραγουδίστριες, μαζί με τα μουσικά ταξίδια που μας πήγαινε ο καθένας, κρατούσε σε μια εγρήγορση το κοινό. Aπό Trip Hop σε νωχελικό ανατολίτικο και από αιθέρια γυναικεία τραγουδίστρια σε δυναμικό ράπερ, ακούσαμε κομμάτια όπως τα True Sons Of Zion, Voyage Libre, Letter To The Editor, Take My Soul, Fight To Survive, Sweet Tides, The Richest Man In Babylon.Τα πολύχρωμα φώτα, η δροσερή βραδιά και κυρίως τα τραγούδια τους και η ζωντάνια τους στην σκηνή, έκλεισαν ιδανικά την δεύτερη μέρα του Release Festival.
Φωτογραφία: Μαρία Σαράντου
Φωτογραφία: Μαρία Σαράντου
Φωτογραφία: Μαρία Σαράντου
Φωτογραφία: Μαρία Σαράντου
