by Πάνος Σταυρουλάκης
Η φετινή 25η Μαρτίου, δε θα μείνει στην μνήμη μας ως ακόμα μία μέρα εορτασμού εθνικής επετείου ή κατανάλωσης μπακαλιάρου και σκορδαλιάς, αλλά ως η μέρα που έπαιξαν στη χώρα μας, για πρώτη και τελευταία φορά, οι Αμερικανοί θρύλοι του mathcore, Botch, σε ακόμα μία εξαιρετική διοργάνωση της πάντα τολμηρής Smoke The Fuzz, η οποία συνεχίζει να ανταμείβεται για τα ρίσκα που δε φοβάται να πάρει, όπως ακριβώς και αυτό της συγκεκριμένης συναυλίας, για την οποία και θα μιλήσουμε αναλυτικά.
Όταν πριν περίπου πέντε μήνες, ανακοινώθηκε η επερχόμενη εμφάνιση των Botch στην Αθήνα, υπήρξε ένας διχασμός. Οι μισοί, σχεδόν δεν το πίστευαν, ενώ οι άλλοι μισοί, δεν γνωρίζαμε κάτι για τη μπάντα για την οποία γινόταν ο λόγος. Δικαιολογημένες αμφότερες οι πλευρές, αφού οι Botch μεσουράνησαν κάποιες δεκαετίες πριν, αφού δημιουργήθηκαν προ τριακονταετίας, το μακρινό 1993, για να διαλυθούν ξαφνικά το 2002, με δύο μόνο δίσκους (και μερικά eps και συλλογές) στο ενεργητικό τους (οι οποίοι, όμως, άρκεσαν για να μείνει η μπάντα στην ιστορία), χωρίς φυσικά, να περάσουν από τη χώρα μας, κατά την ενεργή τους δεκαετία. Τα μέλη των Botch, ασχολήθηκαν με άλλες μπάντες και δεν άφησαν τη μουσική, μέχρι που δυο δεκαετίες μετά τη διάλυσή τους και ενώ τον κατάλογό τους, ανέλαβε η αγαπημένη Sargent House, ανακοίνωσαν την επιστροφή τους, όσο άξαφνα είχε συμβεί και με τη διάλυσή τους.
Παρ’ όλα αυτά, ξεκαθάρισαν πως η επανένωση θα είχε προσωρινό, εορταστικό, επετειακό και αποχαιρετιστήριο χαρακτήρα, αλλά αυτό δεν πτόησε τους παλιούς τους οπαδούς, που ενθουσιασμένοι, πανηγύρισαν την εξέλιξη αυτή. Καθώς λοιπόν, φτάνει το τέλος της επανένωσης αυτής και εντός του 2024, αφού ολοκληρώσουν τη διεθνή περιοδεία τους, οι Botch θα επιστρέψουν στη λήθη, ανακοινώθηκε τον Οκτώβριο και η περιοδεία τους στην Ευρώπη, με τελευταία τους στάση, να είναι αυτή της Αθήνας και του Gagarin. Καταλαβαίνουμε, λοιπόν, την έκπληξη των θαυμαστών, αλλά και την απορία όσων δεν είχαν προλάβει να ακούσουν / μάθουν / ζήσουν τους Botch κατά την περίοδο ακμής τους. Το καλύτερο, όμως, ήταν πως και οι μεν και οι δε, γέμισαν το Gagarin το βράδυ αυτής της αργίας, για να δουν ζωντανά, για πρώτη και τελευταία φορά, τους Botch στην Αθήνα.
Για opening act της βραδιάς, είχαν επιλεγεί οι αγαπημένοι post sludgers Allochiria, μία από τις καλύτερες και σημαντικότερες μπάντες της εγχώριας, μέταλ σκηνής, όπως σταθερά εξακολουθώ να διατείνομαι εδώ και εφτά ολόκληρα χρόνια, από όταν δηλαδή, τους ανακάλυψα, κατεβαίνοντας μια τέτοια μέρα του Μαρτίου του 2017, στα σκαλιά του An και μένοντας ενεός, βλέποντάς τους να παρουσιάζουν ζωντανά, τον νέο, τότε, δεύτερό τους δίσκο, με τίτλο ‘Throes’ και ακολουθώντας τους πιστά, έκτοτε. Εξαρχής κατάλαβα το μέγεθος και την αξία τους και από τότε, συνεχίζουν να αποδεικνύουν πως δεν έκανα λάθος εκτίμηση.
Είχα πολύ καιρό να τους δω ζωντανά (και λόγω της πανδημίας και των επιπτώσεών της), μέχρι τον περασμένο Μάιο, αυτόν του 2023, έτος κατά το οποίο, έκλεισαν και τα 15 χρόνια τους, σε μια μέρα γιορτινής επανένωσής τους μαζί μας, παρουσίασαν τον πολυαναμενόμενο, τρίτο δίσκο τους, με τίτλο ‘Commotion’, στο Gagarin κι εμείς ήμασταν εκεί και το χαρήκαμε, παρατηρώντας πως έχουν εξελιχθεί ακόμα περισσότερο ως μπάντα, από πολλές απόψεις, ακόμα κι αν δεν φαινόταν πως υπήρχαν τέτοια περιθώρια (όχι από άποψης αδυναμίας εξέλιξης αλλά επειδή βρίσκονταν ήδη σε τόσο εξαιρετικό επίπεδο, το οποίο, τελικά, όχι απλώς διατήρησαν, με το πέρας των ετών, αλλά το ξεπέρασαν κιόλας!
Χαιρόμουν πολύ που θα τους έβλεπα ξανά, λοιπόν, ειδικά μετά και από τις τόσο θετικές αντιδράσεις που έχει εισπράξει ο νέος τους δίσκος, ο οποίος, μάλλον τους σύστησε και σε νέους ακροατές (όπως έγινε με εμένα και τον προηγούμενο δίσκο τους), αφού μπαίνοντας στο Gagarin τη Δευτέρα, κατά τις 21:10 περίπου (η ώρα που θα εμφανίζονταν, η οποία λίγο νωρίτερα είχε αλλάξει για τις 21:00, αλλά και που κατάφερα να φτάσω την ώρα που έφτασα, τελικά, ήταν κάτι ευτυχές, αφού τα δρομολόγια των ΜΜΜ που είναι πάντα τραγικά, αραιώνουν ακόμα περισσότερο τις μέρες αργίας), οι Allochiria είχαν πραγματικά κυριαρχήσει πάνω στη σκηνή του, αιχμαλωτίζοντας τα βλέμματα των (ήδη πολλών) παριστάμενων, κάτι στο οποίο έπαιζαν προεξάρχοντα ρόλο, τα απίστευτα, διαχρονικά εντυπωσιακά, βορβορώδη φωνητικά της Ειρήνης
Έχοντας πάρει θέση στο μπροστινό μέρος της σκηνής (αφού λίγο πιο πίσω, είχε ήδη στηθεί ο εξοπλισμός των Botch) και με ένα πανό με το όνομά τους, να έχει αναρτηθεί πιο πίσω, η πεντάδα είχε αφήσει ήδη, ξανά, άφωνο το κοινό (κάτι που γινόταν αντιληπτό και από την ησυχία που επικρατούσε σε αυτό). Με σύμμαχό τους και τον εξαιρετικό ήχο, επί σαράντα λεπτά, μάς έριξαν ξανά τα σαγόνια, παρουσιάζοντας ένα σετ αποτελούμενο από το σύνολο της δισκογραφίας τους, με το βάρος, όπως ήταν αναμενόμενο, να πέφτει στον τελευταίο δίσκο, του οποίου τα κομμάτια είναι αρκετά βαριά και με αν όχι περισσότερες, σίγουρα διαφορετικές απαιτήσεις κατά τη ζωντανή παρουσίασή τους – απαιτήσεις που άνετα τις υποστηρίζουν και έχουν πάρει ήδη το κολάι με αποτέλεσμα είτε παίζουν παλιότερα τραγούδια, είτε τα νέα, το θέαμα και το ακρόαμά τους, να είναι άρτιο και επαγγελματικό. Πιστεύω πως δεν είναι τυχαίο που έχουν ήδη παίξει αρκετές φορές στο εξωτερικό, κατακτώντας και το διεθνές κοινό. Ναι μεν έχουν στη φαρέτρα τους τρεις εξαιρετικούς δίσκους, αλλά διαθέτουν αναμφισβήτητα και τη δυνατότητα να τους υποστηρίξουν ζωντανά και το λέω, διότι καλώς ή κακώς, αυτό δεν είναι αυτονόητο για μια μπάντα.
Μάλιστα, αυτό που μου έκανε εντύπωση από πέρυσι ήδη και το παρατήρησα ξανά και τώρα είναι το πώς με το πέρας των ετών, βελτιώνεται και η σχέση τους με το κοινό, με την έννοια πως δεν υπάρχει πια αυτό το κάτι που τους έκανε κάπως συγκρατημένους, όπως πχ η Ειρήνη, η τραγουδίστρια της μπάντας με το μοναδικό αυτό λαρύγγι που για χρόνια, εμφανιζόταν στη σκηνή κυρίως πλάτη, πιθανώς λόγω προσωπικής της συστολής. Αυτό άλλαξε από πέρυσι, προφανώς κατακτώντας περισσότερη άνεση κι έτσι πλέον, σχεδόν όλο το show γίνεται με εκείνη κοιτώντας το κοινό – όχι φυσικά πως είχαμε θέμα με την προηγούμενη κατάσταση, αλλά εγώ ως εξέλιξη το βλέπω αυτό, σε ένα άτομο το οποίο εδώ και χρόνια έχει κερδίσει τον θαυμασμό μας για τις φωνητικές του ικανότητες. Στις 21.40 λοιπόν, έφτασε η ώρα να μας αποχαιρετήσουν, αφού πριν το τελευταίο κομμάτι μας ευχαρίστησαν θερμά, όπως και τη διοργάνωση και αφιέρωσαν ένα από τα τραγούδια τους στην Παλαιστίνη, προς υποστήριξή της, φυσικά και καταχειροκροτήθηκαν από τον κόσμο (τον οποίον είχαν ζεστάνει ιδανικά, για τη συνέχεια που θα ακολουθούσε), μεγάλο μέρος του οποίου, φαίνεται πως πια, τους γνωρίζει και τους αγαπάει (και δικαίως).
Στο μισάωρο που ακολούθησε, ως τις 22:12 οπότε και οι Botch εμφανίστηκαν στη σκηνή υπό τα ενθουσιώδη χειροκροτήματα του κόσμου, παρατήρησα πόσο αυτός αυξήθηκε, κάτι που μου προκάλεσε μεγάλη εντύπωση, καθώς πραγματικά, δεν ήξερα ότι τόσος κόσμος τους γνώριζε (και πόσοι από αυτούς, που τώρα δε θα ήταν και 20 χρονών πχ) θα έρχονταν (με διέψευσαν πολύ ευχάριστα με τη μεγάλη τους προσέλευση) αλλά δεν περίμενα και πολλούς νεότερους ακροατές τους, όπως διαπίστωσα ότι υπήρξαν, τελικά, πράγμα που αποδεικνύει πως κάποιες μπάντες, ακόμα κι αν δεν τις έχουμε προλάβει εμείς πριν διαλυθούν, περνούν στην ιστορία, μαθαίνονται στις νεότερες γενιές και περνούν στο συλλογικό τους ασυνείδητο, το οποίο και ενεργοποιήθηκε στην προκειμένη, φέρνοντάς τις ως το Gagarin.
Σίγουρα, με τα δεδομένα της εποχής, συνεπικούρησε για αυτές το γεγονός πως θα είχαν την κυριολεκτικά μοναδική ευκαιρία να δουν μια ιστορική μπάντα, περισσότερο ακόμα και από ότι στους παλιότερους ακροατές που ίσως να θεωρείται κάπως πιο αυτονόητο πως θα έρχονταν στη συναυλία μιας αγαπημένης τους μπάντας, ακόμα κι αν δεν ήταν η πρώτη φορά, αλλά και ακόμα κι αν δεν ήταν και η τελευταία, ταυτόχρονα, πόσο μάλλον τώρα. Επομένως, οι παραπάνω λόγοι σε συνδυασμό, φυσικά, με την αξία (και όχι μόνο την ιστορική, προφανώς) της μπάντας, συνετέλεσαν στο να γεμίσει ο χώρος από κόσμο (σε φυσιολογικά πλαίσια και χωρίς να είναι πίτα – όπως φροντίζεται πάντα από τη διοργάνωση της STF, ακόμα και σε συναυλίες με μεγαλύτερη ζήτηση), ο οποίος πραγματικά έβλεπες πως ανυπομονούσε να έρθει η ώρα του main act και είμαι σίγουρος πως δεν απογοητεύτηκε, όταν αυτή η ώρα έφτασε.
Ίσως δεν είμαι ο ειδήμων που θα ξέρει ακριβώς τι και πώς να πει για τους Botch και την εμφάνισή που ακολούθησε, αλλά σίγουρα θα προσπαθήσω. Αυτό, διότι παρά το γεγονός πως η μουσική τους χαρακτηρίζεται από συγκεκριμένα μουσικά είδη και αγγίζει και πολλά άλλα υποείδη, πολλά εκ των οποίων ακούω και με αφορούν, αυτά ή άλλα, συγγενή τους, πιστεύω πως οι Botch παίζουν έχουν δημιουργήσει έναν εντελώς προσωπικό ήχο, κινούμενο μεταξύ noisecore, metalcore, hardcore και math rock, τον οποίον και δεν κατατάσσεις εύκολα, αλλά και δεν τον χαρακτηρίζεις εύκολα. Δημιούργησαν, αν και με λίγες δισκογραφικές κυκλοφορίες, το δικό τους γήπεδο, στο οποίο και παίζουν μπάλα μόνοι τους, ασχέτως αν επηρέασαν και πολλές άλλες, μεταγενέστερες μπάντες.
Αυτός ο ήχος τους, λοιπόν, αν και παραδόξως αγγίζει ακούσματά μου, δεν είναι αυτός που θα με ξετρελάνει, χωρίς όμως να μου είναι φυσικά, απωθητικός ή αδιάφορος, το αντίθετό. Απλώς, θέλω να πω πως δεν είμαι ο τρελός φαν (δεν τους ήξερα κιόλας, μέχρι πρόσφατα) αλλά σίγουρα απόλαυσα κι εγώ την εμφάνισή τους (ζωντανά, μου άρεσαν περισσότερο από ότι δισκογραφικά) και ξέρετε, είναι μεγάλη επιτυχία μια μπάντα να καταφέρει, όχι μόνο να κερδίσει νέους φανς με μια συναυλία της, αλλά έστω και να τους κάνει να περάσουν ωραία κατά τη διάρκειά αυτής, αν υποθέτοντας πως πάντα υπάρχει και πιο ‘ξεκάρφωτος’ κόσμος στο κοινό, σε κάθε συναυλία.
Η τετράδα, λοιπόν, ανέβηκε στη σκηνή και ξεκίνησε δυναμικά το πρώτο και τελευταίο σετ της επί ελληνικού εδάφους. Μετά το πρώτο κομμάτι, ο τραγουδιστής, ο οποίος έμελλε να είναι επικοινωνιακός καθ’ όλη τη διάρκεια της βραδιάς, έβγαλε για λίγο το καπέλο του και με σεβασμό, μας συστήθηκε (ως μπάντα). Αργότερα, ενθουσιασμένος δήλωσε πως δε μπορούσε να πιστέψει πως έπαιζαν στην Αθήνα και μας προέτρεψε να προσέχουμε ο ένας τον άλλον, ενώ σε κάποιο σημείο που σταμάτησαν για λίγο, για τεχνικούς λόγους, είπε χιουμοριστικά πως είναι λίγο μεγάλοι πια και χρειάζονται κάποια διαλείμματα. Το χιουμοριστικό του πράγματος, πέραν του ύφους του, αναδείχθηκε και από την πραγματικότητα που διέψευδε τα λεγόμενά του, αφού όλη η μπάντα, αλλά ειδικά αυτός, έδωσε ρέστα επί σκηνής, καθώς έτρεχε και χοροπηδούσε σαν εικοσάρης, πράγμα αξιοθαύμαστο και αποδεικτικό της ενεργητικότητάς τους αλλά και της καύλας που έχουν μέσα τους για αυτό που κάνουν, παρά το πέρας των τριών δεκαετιών από την έναρξη της πορείας τους.
Τέτοια κίνηση και χαμός που οι δεν προλάβαιναν να σκουπίζουν τον ιδρώτα τους με τις πετσέτες που είχαν δίπλα τους. Στη συνέχεια και ενώ τα οι αναφορές στην Ελλάδα έδιναν κι έπαιρναν, ανέφερε πως αυτό είναι το τελευταίο σόου της ευρωπαϊκής τους περιοδείας, κάτι που τους προξενεί χαρά μα και λύπη και για αυτό θα μας αφιέρωναν το επόμενο κομμάτι τους. Έτεινε, σε σημεία, το μικρόφωνο στο κοινό, το οποίο συμμετείχε γνωρίζοντας τους στίχους απ’ έξω, κάτι που τους εντυπωσίασε, ενώ σε άλλα σημεία, συμμετείχε στα φωνητικά και ο μπασίστας, έχοντας πραγματικά πολύ καλή φωνή. Τέλος, σε άλλα σημεία, κάποια μαγικά πλήκτρα προστέθηκαν, τα οποία με έκαναν να πιστεύω πως ήταν προηχογραφημένα, μέχρι να διαπιστώσω πως ήταν πραγματικά και τα βαρούσε ο ντράμερ!
Ο μπασίστας, πέραν της συνδρομής του στα φωνητικά, πήρε κι αυτός μια φορά τον λόγο για να ευχαριστήσει θερμά τη διοργανώτρια, την Ελίνα της STF που τους έφερε, ενώ ο τραγουδιστής πρόσθεσε πως είναι χαρούμενοι που παίζουν εδώ (αλλά και γενικά) μα και λυπημένοι, αφού όλο αυτό δεν θα διαρκέσει για πάντα (μιας και προσεχώς, θα παύσουν ξανά τις δραστηριότητές τους), για αυτό και μας ευχαρίστησε ξανά, ενώ σε ένα κομμάτι τους, που είπε πως είναι για εμάς, μας προέτρεψε να βρίσουμε και να πούμε ό,τι θέλουμε, αφού είμαστε μια οικογένεια και δεν παρεξηγούμαστε – σε κάποιο άλλο, αναποδογύρισε τα μπροστινά ηχεία και πήδηξε επάνω τους, έδωσε ξανά το μικρόφωνο στο κοινό, τραγουδούσε μαζί του τους στίχους, γινόταν ένα μαζί τους.
Γύρω στα πενήντα λεπτά και αφού είχαν παίξει δέκα κομμάτια, με τους ίδιους αλλά και το κοινό, να ιδροκοπούν, αποχώρησαν από τη σκηνή για να επανέλθουν άμεσα, υπό τον ήχο των παρακλητικών και ενθαρρυντικών χειροκροτημάτων του κοινού για το καθιερωμένο encore που αποτελούταν από τρία, ακόμα κομμάτια. Ξεκίνησαν με το πολύ ωραίο ‘Afghamistam’, το οποίο στην αρχή του, έχει ένα ‘ήσυχο’ μέρος, κατά τη διάρκεια του οποίου παρατηρούσες τον σεβασμό και την προσήλωση του κοινού στη μπάντα, αφού δε μιλούσε, δε χαζολογούσε, μόνο παρέμενε συντονισμένο στο vibe της μπάντας, κάτι που διήρκεσε ως το τέλος της βραδιάς.
Κάτι το αναπόφευκτο, πάντα, το τέλος μιας υπέροχης βραδιάς, το οποίο έφτασε στις 23:24, 72 μαγικά λεπτά μετά την έναρξή της. Πριν το τέλος, όμως, είχαν προηγηθεί ξανά οι ευχαριστίες της μπάντας, οι χειραψίες του τραγουδιστή με τις πρώτες σειρές του κοινού και η φωτογραφία – selfie της μπάντας με το κοινό. Δυο πλευρές, ευγνώμονες και οι δύο, ενθουσιασμένες, που ξεχείλιζαν αγάπη και θαυμασμό, τι πιο υπέροχο; Κοιτώντας τον κόσμο που άρχισε να φεύγει σιγά σιγά, παρατηρούσε πρόσωπα ενθουσιασμένα, συγκινημένα, χαρούμενα – είχαν περάσει ωραία, είχε εκπληρωθεί άλλο ένα συναυλιακό απωθημένο πολλών και τους είχε αφήσει μια γλυκόπικρη γεύση, αυτή της εκπλήρωσης, μεν, μα και της θλίψης, δε, για τη μη ύπαρξη ενδεχομένου μελλοντικής επανάληψης – οι δύο όψεις της ζωής, το θετικό και το αρνητικό, έτσι είναι αυτά..
Μια πραγματικά πολύ ωραία βραδιά – και το λέω εγώ, που σας είπα, δεν είδα μια μπάντα που με ξετρέλανε, αλλά προσοχή, όχι λόγω ευθύνης δικής της, αλλά λόγω διαφορετικών ηχητικών προτιμήσεων και παρ’ όλα αυτά, πέρασα τόσο ωραία. Ο υπόλοιπος κόσμος είμαι σίγουρος ότι θα είπε (άκουσα κιόλας πολλά) ακόμα πιο θετικά σχόλια. Όλα ήταν άψογα, οι μπάντες, ο χώρος, ο προγραμματισμός. Ο ήχος και ο φωτισμός, πράγματα τόσο σημαντικά που δεν πρέπει να παραλείπεται να τονίζονται. And last but not least, που λένε, η διοργάνωση. Η μοναδική διοργάνωση της Smoke The Fuzz που ήταν όπως πάντα υποδειγματική, μιλώντας περί της συγκεκριμένης βραδιάς, αλλά και που αποτελεί, γενικά μιλώντας, ως διοργανώτρια εταιρία, παράδειγμα προς μίμηση στον χώρο – τα έχουμε πει και θα τα ξαναλέμε πάντα.
Η STF βάζει πρώτο τον κόσμο και αυτό είναι που μετράει πριν και πάνω από όλα και που επηρεάζει και όλα τα υπόλοιπα. Βασικό παράδειγμα, είναι η επιλογή των μπαντών – καλλιτεχνών που φέρνει. Είτε για πρώτη φορά στη χώρα μας, όπως τώρα οι Botch, είτε επαναφέροντάς τους μετά από πολλά χρόνια, όπως πέρυσι με τους Converge. Και μάλιστα, χωρίς μοχλό εκκίνησης να αποτελεί μια βάση του τύπου ‘θα φέρω τους τάδε που δεν έχουν έρθει ποτέ ή που έχουν να έρθουν μιάμιση δεκαετία, απλώς για να ακουστώ ότι κάνω κάτι και καλά σημαντικό’.
Όχι, η βάση είναι να φέρουμε τους τάδε, που τους γουστάρουμε και εμείς και το κοινό, το οποίο διψάει χρόνια για να τους δει και κανείς άλλος δε νοιάζεται, κανείς από εκείνους που φέρνουν ξανά και μόνο τους ίδιους και τους ίδιους, κοιτώντας αποκλειστικά και μόνο το ταμείο. Για όλα αυτά, την ευχαριστούμε θερμά και είμαστε ευγνώμονες – καθόλου τυχαία η υψηλή θέση προτίμησης και εμπιστοσύνης που διατηρεί στην καρδιά του κοινού, το οποίο δεν είναι χαζό. Βλέπει, γνωρίζει και αναγνωρίζει, όσο κι αν προσπαθούν άλλοι, με δόλιους τρόπους, να το κάνουν να νομίσει άλλα πράγματα. Το κοινό καταλαβαίνει και ξέρει τι, ποιους και γιατί τους προτιμά. Η συνέχεια της σχέσης μας με την αγαπημένη STF, θα γραφτεί σε πολύ λίγο καιρό, στο Κύτταρο, με την επάνοδο της μοναδικής Emma Ruth Rundle…. Αναμένουμε εναγωνίως!
SETLIST:
1 Our Friends In The Great White North
2 Mondrian Was A Liar
3 John Woo
4 Spaim
5 Japam
6 Framce
7 Oma
8 Thank God For Worker Bees
9 One Twenty Two
10 Transitions From Persona To Object
11 Huttons Great Heat machine
ENCORE:
12 Afghamistam
13 Thomas Howell As The “Soul Man”
14 Saint Matthew Returns To The Womb
15 Hives
Κείμενο: Πάνος Σταυρουλάκης
Φωτογραφίες: Τηλέμαχος Κουκλάκης
*
