by Θωμάς Σταματάκης
Το ζύμωμα που συμβαίνει επί σκηνής είναι αυτό που με τραβάει να παίξω. Δεν είναι έτοιμο το ψωμί, το ζυμώνουμε, το πλάθουμε στη σκηνή...
Ψαρογιώργης, συνέντευξη στον Βαγγέλη Χαλικιά.
3 Σεπτέμβρη, ζεστή νύχτα στο γεμάτο και δροσερό, ευτυχώς,Temple o Γιώργης Ξυλούρης παρέα με τον Jim White ανεβαίνουν στην σκηνή. Ο Ξυλούρης σαν μια Κρήτη όπως θα έπρεπε να είναι και όπως κάποιοι από εμάς αμυδρά θυμόμαστε γιατί κάποτε την είχαμε μυρίσει. Αφτιασίδωτη ευγένεια και γελαστό πρόσωπο χωρίς ''βαρύ ψευτό-αντριλίκι''. Το γέλιο δεν είναι στα χείλη, μόνο, μα στην ματιά του.
Ο White, με πουκάμισο κουμπωμένο μόνο στο μεσαίο κουμπί σαν Λατίνος γκάνγκστερ, βγάζει τα παπούτσια του και βάζει μέσα τους τις μπαγκέτες του.
Άρχισαν με τρομερό κέφι, ένα σφηνάκι για τον Ψαρογιώργη και 2-3 κομμάτια από The Fοorest in Me, μεταξύ αυτών τα αγαπημένα Ansension και Red Wine. Το κοινό είναι πολύ ζεστό μα οι Ξυλούρης και White περισσότερο.
Ξεχασμένη στο πάτωμα της σκηνής μια εκπληκτική ζωγραφιά των Xylouris-White της 12χρονης Μεξικάνας Eva Cadena. H συναυλία πάει από το καλό στο καλύτερο.
Από αυτό το σημείο ο γράφων χάνει την συνέχεια της ανταπόκρισης με αποκλειστική ευθύνη των Ξυλούρη και White που παίζουν με τρομερό πάθος και απίστευτη διάθεση από κρητικά έως μπλουζ. Σου δίνουν την εντύπωση πως γουστάρουν τόσο που και μόνοι τους πάλι θα έπαιζαν. Οι θεατές μοιάζουν σαν να μην πιστεύουν τα αυτιά τους και συμμετέχουν όπως μπορούν. Δεν λείπουν βέβαια από την συνέχεια κομμάτια όπως η Μαύρη Κορφή ή το Μην Χαμηλώνεις τα Φτερά.
Όσο περνάει η ώρα ο Ξυλούρης σκύβει όλο και πιο πολύ πάνω στο λαγούτο του σαν τον πατέρα του που όταν παίζει λύρα πιστεύεις ότι σε λίγο θα αρχίσει τα πους απς, προς το τέλος στέκουν και οι δύο ορθοί παίζοντας με τον Ξυλούρη να θυμίζει Hendrix με λαγούτο.
Μα όχι μην σκεφτεί κανείς πως μπαγκέτες και λαγούτο ήταν προέκταση της ψυχής τους ή έστω του σώματός τους. Δεν ήταν το λαγούτο ήταν ο Ψαρογιώργης και τα τύμπανα ο Jim White. Οι Ξυλούρης και White δεν είναι αυτό που λέμε performer, είναι μόνο Μουσικοί σε μιά εποχή οπτικών εφέ, μάρκετινγκ και μαζικής αποχαύνωσης. Τους χρειαζόμαστε μπας και καταφέρουμε να ονειρευτούμε
3 Σεπτέμβρη, ζεστή νύχτα στο γεμάτο και δροσερό, ευτυχώς,Temple o Γιώργης Ξυλούρης παρέα με τον Jim White ανεβαίνουν στην σκηνή. Ο Ξυλούρης σαν μια Κρήτη όπως θα έπρεπε να είναι και όπως κάποιοι από εμάς αμυδρά θυμόμαστε γιατί κάποτε την είχαμε μυρίσει. Αφτιασίδωτη ευγένεια και γελαστό πρόσωπο χωρίς ''βαρύ ψευτό-αντριλίκι''. Το γέλιο δεν είναι στα χείλη, μόνο, μα στην ματιά του.
Ο White, με πουκάμισο κουμπωμένο μόνο στο μεσαίο κουμπί σαν Λατίνος γκάνγκστερ, βγάζει τα παπούτσια του και βάζει μέσα τους τις μπαγκέτες του.
Άρχισαν με τρομερό κέφι, ένα σφηνάκι για τον Ψαρογιώργη και 2-3 κομμάτια από The Fοorest in Me, μεταξύ αυτών τα αγαπημένα Ansension και Red Wine. Το κοινό είναι πολύ ζεστό μα οι Ξυλούρης και White περισσότερο.
Ξεχασμένη στο πάτωμα της σκηνής μια εκπληκτική ζωγραφιά των Xylouris-White της 12χρονης Μεξικάνας Eva Cadena. H συναυλία πάει από το καλό στο καλύτερο.
Από αυτό το σημείο ο γράφων χάνει την συνέχεια της ανταπόκρισης με αποκλειστική ευθύνη των Ξυλούρη και White που παίζουν με τρομερό πάθος και απίστευτη διάθεση από κρητικά έως μπλουζ. Σου δίνουν την εντύπωση πως γουστάρουν τόσο που και μόνοι τους πάλι θα έπαιζαν. Οι θεατές μοιάζουν σαν να μην πιστεύουν τα αυτιά τους και συμμετέχουν όπως μπορούν. Δεν λείπουν βέβαια από την συνέχεια κομμάτια όπως η Μαύρη Κορφή ή το Μην Χαμηλώνεις τα Φτερά.
Όσο περνάει η ώρα ο Ξυλούρης σκύβει όλο και πιο πολύ πάνω στο λαγούτο του σαν τον πατέρα του που όταν παίζει λύρα πιστεύεις ότι σε λίγο θα αρχίσει τα πους απς, προς το τέλος στέκουν και οι δύο ορθοί παίζοντας με τον Ξυλούρη να θυμίζει Hendrix με λαγούτο.
Μα όχι μην σκεφτεί κανείς πως μπαγκέτες και λαγούτο ήταν προέκταση της ψυχής τους ή έστω του σώματός τους. Δεν ήταν το λαγούτο ήταν ο Ψαρογιώργης και τα τύμπανα ο Jim White. Οι Ξυλούρης και White δεν είναι αυτό που λέμε performer, είναι μόνο Μουσικοί σε μιά εποχή οπτικών εφέ, μάρκετινγκ και μαζικής αποχαύνωσης. Τους χρειαζόμαστε μπας και καταφέρουμε να ονειρευτούμε
