by Πάνος Σταυρουλάκης
Στην έκτη αθηναϊκή εμφάνιση, των αγαπημένων Βέλγων post metallers Amenra, βρεθήκαμε (με πολύ, ακόμα, κόσμο μαζί) το βράδυ της τελευταίας Παρασκευής του Φλεβάρη, στο στέκι της Λιοσίων, στο Gagarin, εκεί που τους είχαμε ξαναδεί προ πενταετίας, στην τρίτη τους εμφάνιση στα μέρη μας και την πρώτη, από τις τρεις φορές που συναυλία τους διοργανώθηκε από την εξαιρετική Smoke The Fuzz (η τρίτη, η τωρινή δηλαδή, έμελλε να γίνει sold out και αυτό λέει πολλά). Επειδή, όμως, έγιναν και έχουμε να πούμε πολλά, πάμε να πιάσουμε τα πράγματα από την αρχή!
Όπως φαίνεται, μια σχέση αγάπης έχει δημιουργηθεί, ανάμεσα στους Amenra και στο ελληνικό κοινό. Ήταν κάτι που είχαμε καταλάβει και από τις προηγούμενες επισκέψεις τους, αλλά πλέον, έγινε ξεκάθαρο, όταν η Smoke The Fuzz, η εταιρία που ξανάφερε μετά από μια πενταετία, τους Amenra στην Αθήνα, το 2017 (μαζί με τους επίσης εκπληκτικούς Oathbreaker, για πρώτη φορά, σε μια κοινή εμφάνιση τότε) και ξανά πάλι, ενάμιση χρόνο μετά, στα τέλη του 2018, στην επίσης αξέχαστη συναυλία εκείνη, στο πρώην Piraeus 117 Academy, ανακοίνωσε στα τέλη του περασμένου Οκτώβρη, ότι θα τους έφερνε ξανά, αυτόν τον Φεβρουάριο. Φυσικά, τίποτα το εντυπωσιακό σε αυτό μετά και τις προηγούμενες, πολύ επιτυχημένες εμφανίσεις τους, όπως ούτε και στο γεγονός πως τα early bird εισιτήρια, εξαντλήθηκαν αμέσως. Το εντυπωσιακό ήταν πως αυτό συνέβη μόλις τρεις – τέσσερις μήνες μετά την τελευταία τους εμφάνιση στα μέρη μας, αφού το καλοκαίρι, προσκλήθηκαν από το ιστορικό Rockwave Festival και έπαιξαν, λοιπόν και στη σκηνή του Terra Vibe.
[embed]Εκεί, από ότι μαθεύτηκε, έπαιξαν μπροστά σε ένα ετερόκλητο πλήθος, μεγάλο μέρος του οποίου δεν τους γνώριζε ή δεν θα το ενδιέφεραν μουσικά, θεωρητικά μιλώντας, παρ’ όλα αυτά, δημιούργησαν μέχρι και σε αυτό, τις καλύτερες εντυπώσεις, αφήνοντας το σύξυλο, να μην ξέρει από πού του ήρθε, αυτό που είδε και άκουσε (εδώ το παθαίνουμε εμείς, που είμαστε και πιο σχετικοί, πια), αποκτώντας, έτσι, κι άλλους fans από το πουθενά! Οπότε, δεν θα πω πως για αυτό, ήταν επιβεβλημένο να ξανάρθουν σύντομα, αλλά κυρίως, επειδή κατά τη γνώμη μου, η μουσική και η παρουσία τους, ταιριάζει περισσότερο σε κλειστό χώρο, εν μέσω χειμώνα, τουλάχιστον συγκριτικά, σε σχέση με τον καύσωνα του Ιουλίου (όχι ότι δεν θα τους βλέπαμε ανεξαρτήτως εποχής, απλώς λέμε – εξάλλου, ο ιδρώτας μπάντας και κοινού, είναι δεδομένος, όποτε και όπου αν παίζουν). Έχοντας, λοιπόν, κλείσει τετραετία από το τελευταίο live τους σε κλειστό venue της Αθήνας, ήταν καθ’ όλα δικαιολογημένη η άμεση επιστροφή τους, κάτι που αποδείχτηκε και από το πανηγυρικό sold out που βάρεσε η συναυλία, πράγμα όχι συχνό για μπάντες ακραίου ήχου, οι οποίες, μάλιστα, έχουν και μια σταθερή στον χρόνο (και ευτυχώς), παρουσία στον ελληνικό συναυλιακό χάρτη.
[embed]Έρχεται, λοιπόν, η Παρασκευή, με τη συναυλία να είναι εδώ και μέρες sold out. Το πρόγραμμα ανέφερε πως οι πόρτες θα άνοιγαν στις 20:30. Γύρω στις 20:45, φτάνω στο Gagarin, για να δω μια μεγάλη ουρά μπροστά του, η οποία, μάλιστα, έστριβε στο πρώτο στενό, δημιουργώντας ορθή γωνία! Ένα θέαμα που είχα πολύ καιρό να πετύχω και με έκανε να αναρωτιέμαι για τους λόγους, μέχρι που κατάλαβα πως αυτό, δεν οφειλόταν σε κάποια καθυστέρηση στο άνοιγμα, αλλά στο ότι ακριβώς επειδή αναμενόταν πολύς κόσμος, αυτός φρόντισε να ανταποκριθεί στο κάλεσμα της διοργάνωσης για να προσέλθει νωρίς και το έκανε. 10-15 λεπτά μετά, μπαίνω στον χώρο, αντικρίζοντάς τον ήδη γεμάτο σε μεγάλο βαθμό. Ανεβαίνω εξώστη και βρίσκω ένα καλό σημείο (το οποίο, αποδείχτηκε πως δεν ήταν τόσο, γιατί είναι το μοναδικό που σε βαράει απευθείας ο κλιματισμός – έχει και στο Κύτταρο, ένα αντίστοιχο), ενώ ροή του κόσμου που έμπαινε στο venue, συνεχιζόταν απρόσκοπτα, χωρίς να αργήσει αυτό να γεμίσει ολοκληρωτικά.
[embed]Ένα τέταρτο μετά τις εννιά, με τον περισσότερο κόσμο να έχει καταφτάσει, ανέβηκε στη σκηνή η τριάδα των εγχώριων post metallers, Sevengill, αποτελούμενη από ντράμερ, κιθαρίστα και μπασίστα, η οποία και θα άνοιγε τη βραδιά. Τα παιδιά, δεν τα ήξερα μέχρι τον περασμένο Οκτώβρη, που άκουσα για πρώτη φορά το όνομά τους, όταν και θα άνοιγαν, μαζί με μία ακόμα μπάντα, τη συναυλία των Cult Of Luna στο Fuzz. Δυστυχώς, όμως, τότε, είχα χάσει και τις δύο μπάντες, λόγω καθυστέρησης της προσέλευσής μου στον χώρο, κάτι που δε συνηθίζω, μιας και πάντα θέλω να βλέπω και τις εγχώριες μπάντες. Αφενός, αποτελούν μέρος της βραδιάς, αφετέρου, έχουμε πολύ αξιόλογες μπάντες και αφού σε τέτοιες περιπτώσεις, μας δίνεται η ευκαιρία να γνωρίσουμε κάποιες νέες, γιατί να μην την αξιοποιούμε; Επομένως, κάθε φορά που θα τύχει να μην τις προλάβω, χαλιέμαι, ομολογουμένως. Οπότε η συγκεκριμένη ήταν μία από αυτές που δεν είχε τύχει, λοιπόν, να δω ζωντανά στη σκηνή και τώρα, είχε φτάσει η ώρα να συμβεί αυτό, χωρίς να έχω ακούσει δουλειές τους πρωτύτερα.
Η εντύπωση που μου άφησαν, στα 35 λεπτά που βρέθηκαν επί σκηνής, ήταν άκρως θετική, παρά την κάπως δύσκολη συνθήκη, στην οποία κλήθηκαν να παίξουν, τη γνωστή και δυσάρεστη, κατά την οποία, μεγάλο μέρος του κοινού, δε βάζει γλώσσα μέσα του, μη σεβόμενο ούτε το υπόλοιπο κοινό, ούτε τη μπάντα, αλλά και ούτε τον εαυτό του. Όσα χρόνια κι αν περάσουν, η συνθήκη αυτή δε συνηθίζεται και ειδικά σε περιπτώσεις σαν τη συγκεκριμένη, όπου το είδος της μουσικής που παίζεται, δε ‘βοηθάει΄ στο να καλυφθούν οι φωνές εκατέρωθεν. Αγνοώντας την οχλαγωγία, όμως, η μπάντα έπαιξε εξαιρετικά. Από ότι είδα, χαρακτηρίζεται ως post metal, αλλά εμένα μου έφερνε περισσότερο σε post rock η μουσική της, με μπόλικες post metal πινελιές, βεβαίως. Και το λέω, διότι από τη μια έμεινα έκπληκτος από αυτό που άκουγα, μιας και πάει πολύς καιρός που είχα να ακούσω πραγματικά καλή, νέα, post rock μουσική, από οποιαδήποτε μπάντα, από την άλλη, αναρωτήθηκα μήπως ακριβώς λόγω του είδους αυτού (και όχι για την ποιότητά της μουσικής, η οποία δεν τίθεται υπό αμφισβήτηση), αν αποτελούσε την ιδανική επιλογή για να ανοίξουν τους Amenra, κάτι για το οποίο βεβαιώθηκα, τελικά, όταν έφτασαν στα πιο metal ξεσπάσματά τους.
Πολύ ωραίες συνθέσεις και μπασογραμμές, μεγάλα σε διάρκεια τραγούδια, ωραία στάση πάνω στη σκηνή και απέναντι στη βαβούρα του πλήθους (όπου δεν είναι δύσκολο να αποσυγκεντρωθεί μια μπάντα, ειδικά μια σχετικά νέα), ενώ κορυφαία τους στιγμή, το τελευταίο τους, νομίζω, κομμάτι, με την κιθαριστική του έκρηξη και τα μη αναμενόμενα, εξαιρετικά, βορβορώδη φωνητικά από τον κιθαρίστα, τα οποία ήταν εξαιρετικά και άκρως ταιριαστά, ενώ με έκαναν να σκεφτώ πως θα τους πήγαινε να τα προσθέσουν, μελλοντικά και σε περισσότερα κομμάτια τους. Πολύ αξιόλογη μπάντα, τελικά, οι Sevengill. Τελείωσαν το σετ τους μετά επευφημιών μέρους του πλήθους (του μέρους που το ενδιέφεραν τα επί σκηνής τεκταινόμενα) και ένιωθα πως ήθελα κι άλλο, για αυτό και θα πω πως περιμένω τώρα να τους ξαναδώ σε μια πιο κατάλληλη περίσταση, με περισσότερη ησυχία από κάτω, για να τους χαρώ και ακόμα περισσότερο. Η πρώτη εντύπωση, πάντως, ήταν άκρως θετική και προκαλεί αισιοδοξία και για το μέλλον το είδους στην εγχώρια μουσική σκηνή. Αναμένω και τις επόμενες!
Στα επόμενα λεπτά, οι τεχνικοί έτρεχαν να ετοιμάσουν τη σκηνή. Αφού οι ετοιμασίες ολοκληρώθηκαν, μια σαν εισαγωγική μουσική, ξεκίνησε να ακούγεται για το επόμενο τέταρτο, οπότε και τα φώτα χαμήλωσαν, μαζί και οι ομιλίες του πλήθους, το video wall φωτίστηκε με τα ασπρόμαυρα βίντεο που διαχρονικά παίζουν στο background των εμφανίσεων της μπάντας, δημιουργώντας, έτσι, ένα σαρωτικό οπτικοακουστικό θέαμα (όπως και σε εκείνες των GY!BE). Στις 22:28, λοιπόν, οι Amenra ανεβαίνουν στη σκηνή, με το κοινό να παραληρεί ήδη από εκείνη τη στιγμή (μιας και το τι έγινε αργότερα, δεν περιγράφεται).
Όπως είχα γράψει και παλιότερα, είναι πραγματικά δύσκολο να μιλήσεις για τις εμφανίσεις των Amenra, καθώς δεν αποτελούν τυπικές εμφανίσεις μιας κλασικής μπάντας, αλλά εμπειρίες ζωής από μια τεράστια μπάντα, η οποία αρέσει ή δεν αρέσει σε κάποιους, η αποδοχή της είναι κοινή από πολλούς, μεταλλάδες και μη και όχι αδίκως. Έτσι, λοιπόν, ξεκίνησε ακόμα μια τέτοια εμπειρία που θα μείνει σε όλους μας αξέχαστη, με τη μπάντα να παίρνει τις θέσεις της στη σκηνή και χωρίς πολλά πολλά, να αρχίζει να κάνει αυτό που τόσο μοναδικά ξέρει να κάνει: να σπέρνει τον όλεθρο.
Από το πρώτο λεπτό, καταλαβαίνει κανείς πως έχει να κάνει με μια εμπειρία μη συγκρίσιμη με αντίστοιχες σε παρουσία άλλων συναυλιών. Μέσα στα σκοτάδια, με τη μπάντα να φωτίζεται μόνο από τη δέσμη φωτός του προτζέκτορα και ελάχιστο, στρόμπο φωτισμό, μας βύθισαν κατευθείαν μέσα στο χάος. Περιττό ίσως, αλλά να προσθέσω πως αναμφισβήτητα, πέραν όλων των προαναφερθέντων, οι Amenra ανήκουν στις ελάχιστες μπάντες που όχι απλώς ακούγονται ζωντανά, το ίδιο με το στούντιο, όχι απλώς ακούγονται καλύτερα, αλλά ζωντανά, ξεχύνεται ένας ποταμός μέσω της performance τους που απλώς είναι αδύνατο να περιοριστεί στην ηχητική εγγραφή του στούντιο, επομένως αν από εκεί, λαμβάνουμε ένα 10/10, ζωντανά εκτοξεύεται στο 100!
Φυσικά, δε μπορούμε να μην κάνουμε ειδική αναφορά στον Colin, την ψυχή των Amenra, που σε κάθε λάιβ, αφήνει τη δική του ψυχή πάνω στη σκηνή και παίρνει τις δικές μας. Ο άνθρωπος που η φωνή του, οι κραυγές και τα ουρλιαχτά του, σκίζουν τον αέρα των εσωτερικό μας κόσμο. Ο άνθρωπος που πραγματικά πονάει για να φτάσει στο επιθυμητό αποτέλεσμα και στη λύτρωση μέσω της μουσικής τους. Ο άνθρωπος αυτός που τα έδωσε όλα πάνω στη σκηνή, για άλλη μια φορά, χωρίς την παραμικρή έκπτωση. Εμφανιζόταν στο μεγαλύτερο διάστημα, ως συνήθως, με γυρισμένη την πλάτη στο κοινό, κάτι που φυσικά, δεν αποτελεί απαξιωτική στάση προς αυτό, δεν τίθεται καν θέμα συζήτησης επί τούτου, αλλά σύμφωνα με τη δική μου ερμηνεία, έχει να κάνει με τον ψυχολογικό παράγοντα και πιθανώς με μια άτυπη αίσθηση ‘απομόνωσης’ από το πλήθος, που μπορεί να επιδιώκει να νιώσει, γυρίζοντας την πλάτη (με εμάς, αν βλέπουμε το τεράστιο, χαρακτηριστικό τατού του σε αυτή), ώστε να μπορέσει να βγάλει απερίσπαστος από μέσα του όλον αυτόν τον βόρβορο. Γύρισε, βέβαια και προς εμάς σε κάποιες φάσεις, ενώ σε κάποιες άλλες, έπεσε στα γόνατα, πιθανώς υπό το ψυχικό βάρος της διαδικασίας.
Το κοινό ήταν συγκλονισμένο από αυτό που παρακολουθούσε – και το παλιότερο, που ήξερε τι επρόκειτο να δει, άλλα κάθε φορά, είναι σαν πρώτη φορά, αλλά και το νεότερο, που δεν περίμενε, μάλλον, να έχει τέτοια μεγάλη δυναμική, η συναυλιακή τελετουργία των Amenra, για αυτό και σε γενικές γραμμές, τουλάχιστον κατά δική μου διαπίστωση, δεν ήταν ιδιαίτερα θορυβώδη τα πράγματα από πλευράς κόσμου, πέραν φυσικά κατά τον ενθουσιασμό που αυτός επιδείκνυε κατά το χειροκρότημα προς τη μπάντα. Δυστυχώς, όμως, η ώρα πέρασε γρήγορα και κανείς μας δεν κατάλαβε πότε πήγε 22:32, οπότε και η μπάντα μας αποχαιρέτισε, μετά το 65λεπτο, φοβερό σετ της (στο οποίο, προσωπικά δεν πρόσεξα ιδιαίτερα το setlist, πέραν πχ του ‘A Solitary Reign’, όπου έγινε ο χαμός από κάτω, καθώς τέτοιες υπερβατικές εμπειρίες, τις αντιμετωπίζω ως ένα ενιαίο και αδιαίρετο σύνολο, όπου τέτοια επί μέρους θέματα, δεν έχουν τόση σημασία, από την άποψη πως είτε πχ έπαιζαν τα τραγούδια που έπαιξαν, είτε άλλα, πέραν υποκειμενικών προτιμήσεων του καθενός, το αποτέλεσμα θα ήταν κα πάλι, στα ίδια, ασυναγώνιστα επίπεδα). Ο κόσμος χειροκροτούσε για ώρα, περιμένοντας ίσως κάποια επιστροφή τους για encore, κάτι το οποίο δεν έγινε. Το γνωρίζαμε ότι δε θα γινόταν, για αυτό δεν το περιμέναμε και δεν μας πείραξε, ενώ σε τέτοιες εμπειρίες – σύνολα, όπως προείπα, το θεωρώ και περιττό (όχι πως δε θα ήθελε κάποιος περισσότερη ώρα από αγαπημένη του μπάντα, αλλά μάλλον είναι καλύτερα όταν έτσι, το σετ τους, παρουσιάζεται αδιάσπαστο και συνεχές).
Τα φώτα άναψαν, η μουσική ξεκίνησε και ο κόσμος επανήλθε στην πεζή πραγματικότητα, για να αρχίσει να αποχωρεί σιωπηλός από τον χώρο, αφού πραγματικά, τι να έλεγε μετά από όλο αυτό; Ξέρετε, είναι πολύ περίεργο και σπάνιο το συναίσθημα μετά από κάποιες ελάχιστες συναυλίες, όπως αυτές των Amenra, ή εκείνη των Deafheaven, τον περασμένο Οκτώβριο: βγαίνεις από το venue και από τη μια, νιώθεις σαν να έχεις στραγγίξει από ψυχικά αποθέματα, σαν να σου ρούφηξε η μπάντα την ψυχή και σε έκανε κομμάτια, από την άλλη, όμως, νιώθεις μια ψυχική ανάταση, μια αγαλλίαση και κυρίως, την απόλυτη λύτρωση. Αντιφατικός συνδυασμός αλλά τόσο αληθινός – αν δεν τον έχει ζήσει κάποιος, δεν το καταλαβαίνει, οπότε χαίρομαι που τον ζήσαμε και πάλι, για πρώτη φορά φέτος, στην πρώτη καλύτερη για μένα, συναυλία του 2023, όπως χαίρομαι και για τους νέους μύστες των τελετουργιών αυτών, που προσήλθαν τώρα για πρώτη φορά και ελπίζω να ακολουθήσουν και στις επόμενες. Επομένως, για την εμφάνιση της μπάντας καθ’ αυτή, δεν έχω να πω πολλά: όπως πάντα, άκρως επαγγελματική στο κάθε τι, με τα πάντα να είναι στην εντέλεια, τα ίδια, όμως, θα πω και για τη συνολική διοργάνωση της βραδιάς, την οποία δε θα ζούσαμε, όπως και πολλές άλλες, προηγούμενες και αξέχαστες, αν δεν υπήρχε η Smoke The Fuzz, μία από τις καλύτερες και σημαντικότερες εταιρίες του χώρου – δε θα κουραστώ να το λέω, μιας και τα καλά, ναι, πρέπει να τα λέμε και να τα ξαναλέμε και γιατί οφείλουμε να αναγνωρίζουμε τέτοιες σπάνιες, αξιόλογες προσπάθειες και ώστε μήπως και παραδειγματιστούν λίγο και οι υπόλοιπες, οι οποίες, αντί να νομίζουν ότι το κοινό τρώει σανό, ας δουν λίγο πώς μπορούν να βελτιωθούν. Με το να προσπαθούν να κοροϊδεύουν, πολλές από αυτές, συστηματικά τον κόσμο και να μοιράζουν hate στη STF για τις συναυλίες που κλείνει, χωρίς μάλιστα να έχει τα κάθε είδους μέσα που έχουν μεγαλύτερες εταιρίες, αλλά έχοντας αξιοπιστία, φερεγγυότητα, επαγγελματισμό και την πλήρη εμπιστοσύνη του κοινού, δεν κερδίζουν τίποτα. Πραγματικά απορώ μαζί τους, αλλά δε θα ασχοληθώ άλλο. Το κοινό ξέρει, καταλαβαίνει και εκτιμά κάθε τι καλό και αυτό αρκεί.
Θα αναμένουμε με χαρά και αγωνία την επόμενη επίσκεψη των Amenra, σε μεγαλύτερο κιόλας χώρο, για να είμαστε και πιο άνετα, αφού το Gagarin πια τους πέφτει μικρό, για αυτό και έγινε sold out, με πολύ κόσμο να μένει απ’ έξω. Δυστυχώς, δεν κατέστη δυνατή η εξεύρεση μεγαλύτερου χώρου, αλλά το καλό είναι πως το Φθινόπωρο, ανοίγει ξανά τις πόρτες του, με νέο όνομα και υπό νέα διεύθυνση, μετά από σχεδόν 4 χρόνια, το πρώην Piraeus 117 Academy. Αυτό είναι κάτι θετικό, γιατί χρειάζονται και τέτοιου μεγέθους, συναυλιακοί χώροι στην πόλη, κάτι που είχε καταστεί σαφές από όταν έπαιξαν εκεί και οι Amenra το 2018 (τη δεύτερη από τις τρεις φορές που τους έφερε η Smoke The Fuzz, από τις συνολικά έξι που έχουν παίξει στην Αθήνα) και που πιθανώς θα ξαναπαίξουν, την επόμενη φορά, με το καλό. Αναμένουμε, επίσης και την επόμενη δισκογραφική δουλειά τους, αφού κάθε δίσκος τους, είναι πραγματικά σταθμός και με την ευκαιρία, να επαινέσω και το τελευταίο τους, τον ‘De Doorn’, ο οποίος κυκλοφόρησε προ διετίας από τη σπουδαία δισκογραφική Relapse και πιθανώς, τουλάχιστον στη χώρα μας, να μην έτυχε τόσης αναγνώρισης όσο θα του άξιζε ή όσης έλαβαν προηγούμενοι τους. Καταλαβαίνω τους λόγους, είναι πιο δύσκολος δίσκος, είναι και στα Φλαμανδικά, αλλά αυτό δεν τον υποβιβάζει. Με υπομονή και καλή διάθεση, ακούστε τον και αφήστε τον να δουλέψει μέσα σας, το αξίζει. Μπράβο σε όλους, λοιπόν, για την εξαιρετική βραδιά, μπράβο και στο νέο κοινό που τόλμησε και ήρθε (πιστεύω πως θα επιβραβεύτηκε πλήρως) και ανανεώνουμε το ραντεβού μας για προσεχώς, οπότε και παρεμπιπτόντως, να θυμίσω πως τον Ιούνιο, η Smoke The Fuzz, φέρνει τους Converge. Πολλοί περίμεναν αυτή τη συναυλία και πολλοί τη ζήλεψαν, όποιος κατάλαβε, κατάλαβε…
SETLIST:
Razoreater
De Evenmens
Thurifer et Clamor ad te Veniat
Plus Près de toi
Het gloren
Terziele / Am Kreuz
A solitary reign
Diaken
[embed]Κείμενο: Πάνος Σταυρουλάκης
Φωτογραφίες: Ιωάννα Κίτρου
[embed]Σημειώσεις συντάκτη:
- Απολογούμαι προσωπικά για την καθυστέρηση δημοσίευσης της ανταπόκρισης, κάτι που συνέβη λόγω τεχνικών θεμάτων, που ευτυχώς, αποκαταστάθηκαν.
- Ευχαριστούμε θερμά τη φωτογράφο Ιωάννα Κίτρου (IoannaKitrou Photography), συναυλιακή φωτογράφο για το rockinathens.gr και αγαπητή μας φίλη, για την ευγενική παραχώρηση φωτογραφιών της από τη συναυλία.
*
