by Maria Lezgi
Δύο χρόνια μετά, ήμασταν εκεί, στην καλύτερη έναρξη της μετά κόβιντ συναυλιακής εποχής.
Το Temple υπήρξε γεμάτο από πάνω έως κάτω, και από αριστερά έως δεξιά, με κόσμο. Κόσμο που λαχταρούσε για να ένα λάηβ, με συνθήκες κανονικής συναυλίας, και τόση ήταν η επιθυμία του που παρέβλεψε πανδημία, ακρίβεια και κακοκαιρία. Εάν θα μας βγει σε καλό ή κακό, θα το δείξουν οι επόμενες ημέρες. Το σίγουρο είναι, πως για όσους είμασταν στο Temple το Σάββατο, η συναυλιακή χρονιά ξεκίνησε με το πιο πετυχημένο, απολαυστικό και άκρως δυναμικό τρόπο!
Στα περιγραφικά της βραδιάς, η έναρξη έγινε με τους Hau, ένα πολύ ενδιαφέρον ντουέτο που μας εισήγαγε στο noise περιβάλλον της βραδιάς. Οι Έλληνες HAU πειραματίζονται σε ένα ευρύ πεδίο μουσικής με industrial, noise, παραμορφωμένα κιθαριστικά αλλά και ηλεκτρονικά θέματα.
Η αποκάλυψη έγινε με τους Γερμανούς Plattenbau, που η αλήθεια είναι τους ανακάλυψα το Σάββατο, αλλά πολύ χαίρομαι όταν τέτοιες αποκαλύψεις γίνονται σε λάηβ εμφανίσεις. Με φοβερή ενέργεια, επαφή με τον κόσμο και αυτοπροσδιοριζόμενο robotic darkwave ήχο, υπήρξαν το άψογο support των A Place to bury strangers.
Πριν οι APTBS ανέβουν στη σκηνή του Temple, είχαν ήδη αναμειχθεί ανάμεσά μας, παρακολουθώντας τους Plattenbau. Και το δεμένο-ενθουσιώδες κλίμα συνεχίστηκε και όταν ανέβηκαν στη σκηνή.
Καταρχάς, η μπάντα είναι πιο δεμένη από ποτέ, με τον έναν να κοιτάει στα μάτια τον άλλον καθώς παίζουν. Καλλιτεχνικά φαίνεται πως συμπλέουν στο ίδιο μήκος κύματος ενώ η προσθήκη της Sandra Fedowitz στα ντραμς εκτοξεύει τη μπάντα σε άλλο επίπεδο. Παίρνει δικαίως, τον τίτλο της πιο χαρούμενης ντραμίστριας που απολαμβάνει αυτό που κάνει στο έπακρον. Ένα λάηβ με πολύ μυσταγωγικό θόρυβο, που έβγαζε με νόημα όμως, και πολλά εφέ, όπως τον Oliver Ackermann να παίζει την κιθάρα του με τα φώτα led και να αλλάζει τους μίκτες με το σηκωμένο στα χέρια του ηχείο.
Ο ήχος είχε πολύ μικρή σχέση με την πιο αργή εκδοχή του τελευταίου τους άλμπουμ. Η ορμή τους για noise ήταν η έκπληξη της βραδιάς αλλά και η αποδοχή των κομματιών από τον καινούργιο δίσκο, "See Through You", έχουν ήδη αγαπηθεί από τον κόσμο.
Κομμάτια όπως το Dead Beat, I Lost You, Onwards To The Wall, Dragged In A Hole, You Are The One, Hold On Tight, In Your Heart, My Head Is Bleeding και Ocean έπαιξαν στην περίπου μία ώρα εμφάνισή τους, γεμάτη από παραμορφώσεις και ψυχεδελικό noise rock.
Το μοναδικό μείον, ο μπουκωμένος ήχος τουλάχιστον για όσους είμασταν μπροστά και το βουητό από τα ντεσιμπέλ των επόμενων ημερών. Βεβαίως, μετά από δύο χρόνια απουσίας τα αυτιά μας ξεσυνήθισαν.
Κλείνοντας, σημειώνω και πάλι πόσο μα πόσο ευχαριστηθήκαμε αυτή τη συναυλία, και πόσο θα μείνει στο μυαλό μας ως η τελειότερη λήξη της χειμερίας νάρκης που έπεσε στα καλλιτεχνικά και ειδικότερα στα συναυλιακά δρώμενα αυτού του τόπου.
Οι φωτογραφίες είναι του Τηλέμαχου Κουκλάκη, και όπως πάντα, μεταφέρουν με τον καλύτερο τρόπο, την αίσθηση με την οποία βγήκαμε από το Temple το Σάββατο βράδυ.
Στα περιγραφικά της βραδιάς, η έναρξη έγινε με τους Hau, ένα πολύ ενδιαφέρον ντουέτο που μας εισήγαγε στο noise περιβάλλον της βραδιάς. Οι Έλληνες HAU πειραματίζονται σε ένα ευρύ πεδίο μουσικής με industrial, noise, παραμορφωμένα κιθαριστικά αλλά και ηλεκτρονικά θέματα.
Η αποκάλυψη έγινε με τους Γερμανούς Plattenbau, που η αλήθεια είναι τους ανακάλυψα το Σάββατο, αλλά πολύ χαίρομαι όταν τέτοιες αποκαλύψεις γίνονται σε λάηβ εμφανίσεις. Με φοβερή ενέργεια, επαφή με τον κόσμο και αυτοπροσδιοριζόμενο robotic darkwave ήχο, υπήρξαν το άψογο support των A Place to bury strangers.
Πριν οι APTBS ανέβουν στη σκηνή του Temple, είχαν ήδη αναμειχθεί ανάμεσά μας, παρακολουθώντας τους Plattenbau. Και το δεμένο-ενθουσιώδες κλίμα συνεχίστηκε και όταν ανέβηκαν στη σκηνή.
Καταρχάς, η μπάντα είναι πιο δεμένη από ποτέ, με τον έναν να κοιτάει στα μάτια τον άλλον καθώς παίζουν. Καλλιτεχνικά φαίνεται πως συμπλέουν στο ίδιο μήκος κύματος ενώ η προσθήκη της Sandra Fedowitz στα ντραμς εκτοξεύει τη μπάντα σε άλλο επίπεδο. Παίρνει δικαίως, τον τίτλο της πιο χαρούμενης ντραμίστριας που απολαμβάνει αυτό που κάνει στο έπακρον. Ένα λάηβ με πολύ μυσταγωγικό θόρυβο, που έβγαζε με νόημα όμως, και πολλά εφέ, όπως τον Oliver Ackermann να παίζει την κιθάρα του με τα φώτα led και να αλλάζει τους μίκτες με το σηκωμένο στα χέρια του ηχείο.
Ο ήχος είχε πολύ μικρή σχέση με την πιο αργή εκδοχή του τελευταίου τους άλμπουμ. Η ορμή τους για noise ήταν η έκπληξη της βραδιάς αλλά και η αποδοχή των κομματιών από τον καινούργιο δίσκο, "See Through You", έχουν ήδη αγαπηθεί από τον κόσμο.
Κομμάτια όπως το Dead Beat, I Lost You, Onwards To The Wall, Dragged In A Hole, You Are The One, Hold On Tight, In Your Heart, My Head Is Bleeding και Ocean έπαιξαν στην περίπου μία ώρα εμφάνισή τους, γεμάτη από παραμορφώσεις και ψυχεδελικό noise rock.
Το μοναδικό μείον, ο μπουκωμένος ήχος τουλάχιστον για όσους είμασταν μπροστά και το βουητό από τα ντεσιμπέλ των επόμενων ημερών. Βεβαίως, μετά από δύο χρόνια απουσίας τα αυτιά μας ξεσυνήθισαν.
Κλείνοντας, σημειώνω και πάλι πόσο μα πόσο ευχαριστηθήκαμε αυτή τη συναυλία, και πόσο θα μείνει στο μυαλό μας ως η τελειότερη λήξη της χειμερίας νάρκης που έπεσε στα καλλιτεχνικά και ειδικότερα στα συναυλιακά δρώμενα αυτού του τόπου.
Οι φωτογραφίες είναι του Τηλέμαχου Κουκλάκη, και όπως πάντα, μεταφέρουν με τον καλύτερο τρόπο, την αίσθηση με την οποία βγήκαμε από το Temple το Σάββατο βράδυ.
