από George Marinakis
26 Σεπτεμβρίου 2026. Ο κόσμος αρχίζει να συρρέει έξω από το Floyd στην Πειραιώς — με την αλλαγή του χώρου από τον Λυκαβηττό να μην πτοεί στο ελάχιστο το κοινό. Η συναυλία των The Gathering είναι sold out και ο χώρος έχει γεμίσει ασφυκτικά. Όπου και να γυρίσεις, βλέπεις κόσμο με καρφωμένο το βλέμμα στη σκηνή.
Σπάνια υπάρχει τέτοια προσμονή για συγκρότημα. Και κάπου εκεί, η οθόνη στο πίσω μέρος της σκηνής φωτίζεται με το logo του συγκροτήματος και το εξώφυλλο του Mandylion. Τα χειροκροτήματα είναι πιο θερμά από ποτέ. Μπαίνει το instrumental του Mandylion και αμέσως μετά το «Eleanor». Καθώς η Anneke βγαίνει στη σκηνή, η συγκίνηση φτάνει στο απόγειο.
Η φωνή της κρυστάλλινη, αψεγάδιαστη. Ο ήχος του συγκροτήματος δεμένος και καθαρός — κάτι σπάνιο σε τέτοια κλειστά venues. Η ίδια η Anneke ανακοινώνει πως ακούγεται το Mandylion 30 χρόνια μετά, με το original lineup, και πως είναι συγκινητικό ακόμα και για τους ίδιους.
Η βραδιά συνεχίστηκε με τα μισά από τα 14 τραγούδια του setlist να προέρχονται από το Mandylion — καθότι το συγκρότημα έπαιξε το άλμπουμ ολόκληρο ,όπως και ήταν αναμενόμενο — κι έτσι ακούστηκαν θρυλικά κομμάτια όπως τα «Fear the Sea», «In Motion I», «In Motion II» και φυσικά το πλέον γνωστό «Strange Machines».
Η ερμηνεία της Anneke πιστεύω θα στοιχειώνει τους παρευρισκόμενους για πολλά χρόνια ακόμα. Ειδικά σε κάποια σημεία που τραγούδησε a cappella, έδειξε πως η φωνή της είναι ίσως ακόμη καλύτερη κι από πριν από 30 χρόνια.
Πέρα από την αψεγάδιαστη ερμηνεία της Anneke, η μουσική στιβαρότητα του συγκροτήματος υπενθύμισε σε όλους γιατί αυτό το lineup έγραψε ιστορία. Οι κιθάρες διατήρησαν εκείνο το χαρακτηριστικό βαρύ αλλά ταυτόχρονα ατμοσφαιρικό ηγόχρωμα, ενώ τα πλήκτρα δημιούργησαν το κατάλληλο ονειρικό υπόβαθρο που ταξίδεψε το κοινό πίσω στα mid-90s. Το rhythm section, απόλυτα συντονισμένο και συμπαγές, έδινε τον παλμό και την απαραίτητη δυναμική σε κάθε κλιμάκωση των κομματιών, αποδεικνύοντας ότι η χημεία μεταξύ των μελών παραμένει ανεπαίσθητα αυθεντική παρά το πέρασμα των δεκαετιών.
Το κοινό από την πλευρά του έπαιξε καταλυτικό ρόλο στο ξεδίπλωμα της βραδιάς καθώς συμμετείχε ενεργά σε κάθε στιγμή, τραγουδώντας στίχο-στίχο τα ρεφρέν και χαρίζοντας στο συγκρότημα ένα παρατεταμένο, θερμό χειροκρότημα ανάμεσα σε κάθε κομμάτι. Η επικοινωνία της μπάντας με τον κόσμο ήταν αληθινή και χωρίς περιττά εντυπωσιασμούς, αφήνοντας τη μουσική και τη συναισθηματική φόρτιση να μιλήσουν από μόνες τους.
Πέρα από το Mandylion, το setlist συμπληρώθηκε από εξαιρετικές στιγμές της δισκογραφίας τους, όπως τα «On Most Surfaces (Inuït)» και «Broken Glass» από το Nighttime Birds, ενώ το κλείσιμο στο encore με το εννιάλεπτο έπος «Travel» και εκπληκτικό «Saturnine» απογείωσε την ατμόσφαιρα.
Ήταν μια βραδιά γεμάτη νοσταλγία, συγκίνηση και τεχνική αρτιότητα που δύσκολα θα ξεχαστεί απο το κοινο.
Αν και η αλλαγή της τοποθεσίας από τον Λυκαβηττό ξένισε αρχικά κάποιος, η τελική εικόνα μας αποζημίωσε και με το παραπάνω, καθώς το club λειτούργησε πολύ καλύτερα, προσφέροντας έναν εξαιρετικά συμπαγή soundcheck, ατμοσφαιρικό φωτισμό και μια μοναδική αίσθηση οικειότητας. Μια ιστορική επανένωση στο Floyd που απέδειξε πως η μουσική τους παραμένει ζωντανή, αγγίζοντας το κοινό ακριβώς όπως και πριν από τρεις δεκαετίες.
