by Anastasios Chalas
Βρεθήκαμε στην τελευταία συναυλία του The Boy στο BIOS Tesla στις 2 Μαρτίου. Φυσικά παλιός γνώριμος με την μουσική του Αλέξανδρου από τις συναυλίες του με την Mary στην Στουρνάρη ή στην Άυλα της φιλοσοφικής έως στα υπόγεια μπαρ τον Εξαρχείων μαζί με τον Φελιζόλ. Αυτό το οποίο ακολούθησε ήταν λίγο μακρυά από ότι είχα ακούσει, αφού απέδωσε νέα ερμηνεία σε κομμάτια από άλλους.Έτσι, o The Boy κατάφερε με ένα σετ απίστευτων διασκευών, να μας φέρει σε ένα καινούριο φανταστικό κόσμο, δικό του, από τον οποίο το μόνο που θέλαμε ήταν να κατεβούμε, να σταματήσουμε την γη (μεσα από τους δικούς του στοιχους). Καπνίσαμε αρκετά ανάμεσα σε τραγούδια από Ρίτα Σακελαρίου , Nirvana και Slayer.
Δεν φάνηκε να συμβιβάζεται και ούτε συμβιβάστικε ποτέ με την κλασική έννοια συναυλίας και ειδικά σε ένα χώρο ο οποίος αποκτά διαφορετική ταυτότητα και προσωπικότητα, όπως το BIOS. Εκεί όπου οι φαν του, ανάμεσα στις σπάνιες καρέκλες, ανάμεσα στις φωτεινές πινακίδες, αδυνατούν να χειροκροτήσουν, αφού οι εναλλαγές ήταν τόσο γρήγορες, παρόλα αυτά χωρίς άγχος και χωρίς καμιά πίεση διαδεχτήκανε τα κλασικά του πια στα αυτιά μας (όπως γιατί δε χορεύεται εδώ), σε μια σειρά διασκευών από Tool, Prodigy, σε διάθεση πιο σκοτεινή, κρατώντας πάντα μια πηγαία έξαρση .
Σαν να φωνάζει όταν κάνει μπάνιο, όπως είπε ο ίδιος, και φώναξε. Παρέα του ήταν η Δεσποινής Τρίχρωμη και ο Κτήρια την Νύχτα. Οπότε, οι διαφορετικές προοπτικές κομματιών των Beyonce, Alicia Keys και Κατσιμοιχαίων, Δεληβοριά, Τρυπών θύμιζαν mix tape φτιαγμένο με μία και μόνο συνάφεια. Την φαντασία του Αλέξανδρου Βούλγαρη σαν και αυτή που είχε παιδί, χωρίς καμία ιδιοτροπία και κομπλεξισμό. Χαζεύοντας όλες αυτές τις πινακίδες από παλιές αερογραμμές, καθισμένος σε καθίσματα τρένου, νανα νανα να, ήταν σαν να απογειωθήκαμε μέσα από τα αλλιώτικα classic του The Boy. Ανταπόκριση-φωτογραφία Ioannis Tzaneteas
