by Katerina Stamatopoulou
Ήταν Τετάρτη, 08/10. Ήμασταν στο Fuzz Club. Ο κόσμος πολύς. Περιμέναμε επί σκηνής ένα άκρως ιδιαίτερο συγκρότημα από το Denver του Colorado (Η.Π.Α), τους Wovenhand, οι οποίοι μας έχουν δώσει δείγματα γραφής και μουσικής από το 2001. Το είδος που παίζουν; Θα το λέγαμε alternative country, με στοιχεία και επιρροές από neofolk, post-rock και industrial. Η συναυλία που έδωσαν όμως ήταν κυρίως metal, κάτι το οποίο δεν ενόχλησε το κοινό. Αντιθέτως, αδράξαμε την ευκαιρία να το απολαύσουμε και να χαθούμε στους ολίγον ψυχεδελικούς ήχους του David Eugene Edwards (πρώην τραγουδιστή των 16 Horsepower) μέσα από το redneck μικρόφωνό του.
Το opening act επωμίστηκε ο Δημήτρης Αρώνης (κάτοικος Πατησίων όπως πληροφορηθήκαμε), a.k.a. Moa Bones. Τον συνόδευσε η ακουστική του κιθάρα και με την ιδιαίτερη χροιά της φωνής του κατέκτησε το κοινό, από το οποίο και καταχειροκροτήθηκε. Κυμαίνεται σε ψυχεδελικούς folk-pop ρυθμούς, επενδύοντας τη μουσική του με δόσεις συστολής και συναισθηματισμού. Μας παρουσίασε κομμάτια από το προ διετίας project του και παράλληλα διασκεύασε Neil Diamond και Loudon Wainwright. Τα σχόλια ήταν θετικά και ας ελπίσουμε ότι αυτό θα ενισχύσει περεταίρω το ήδη υπάρχον και εξαιρετικό του ταλέντο.
[caption id="attachment_3012" align="aligncenter" width="690"]
Moa Bones - Fuzz Club[/caption]
[caption id="attachment_3013" align="aligncenter" width="690"]
Moa Bones - Fuzz Club[/caption]
Και ας επανέλθουμε στους Wovenhand, οι οποίοι εμφανίστηκαν στη σκηνή του Fuzz στις 22.30. Το δυνατό metal επενδύθηκε όχι μόνο από τα φωνητικά του David Eugene Edwards, αλλά και από τον Ordy Garrison (drums), τον Gregory Garcia Jr. στο μπάσο και τον κιθαρίστα Chuck French. Το συγκρότημα ξεκίνησε δυνατά και ηλεκτρικά, από το πρώτο κιόλας κομμάτι που έπαιξαν ("Hiss"). Χωρίς να έχουν κάποια ιδιαίτερη επικοινωνία με το κοινό, αφέθηκαν στη μουσική τους, την οποία οι ίδιοι, περισσότερο και από εμάς ίσως, έδειξαν να απολαμβάνουν.
[caption id="attachment_3020" align="aligncenter" width="690"]
David Eugene Edwards - Fuzz Club[/caption]
[caption id="attachment_3016" align="aligncenter" width="690"]
Gregory Garcia Jr. - Fuzz Club[/caption]
[caption id="attachment_3019" align="aligncenter" width="690"]
Chuck French & Gregory Garcia Jr. - Fuzz Club[/caption]
Και εκεί που το metal δεν είχε τελειωμό, πινελιές θεατρικότητας από τον David Edwards κέντριζαν τα βλέμματα. Ως άλλος Ινδιάνος με το αγαπημένο καπέλο του, τον έβλεπες να ραγίζει το κορμί του και να μεταφέρει μηνύματα με τις κινήσεις των χεριών και του κεφαλιού του. Παρ'ότι μουσικά δεμένοι, οι Wovenhand δεν το έδειξαν αυτό επί σκηνής αλλά, τι σημασία έχει; Ακούσαμε τραγούδια από τους δύο τελέυταίους δίσκους τους το "The Laughing Stalk" του 2012 και του φετινού "Refractory Obdurate", καθώς και τα φοβερά κομμάτια "Whistling Girl" και "Kicking Bird" στο encore. Τελειώνω και αυτές τις γραμμές και νιώθω ότι δεν μπορώ να πω άλλα. Όχι επειδή δεν έχω, αλλά επειδή αυτή η συναυλία ήταν υπερ του δέοντος καλή για όσους και όσες γνωρίζουν πρόσωπα και καταστάσεις. Οι συνθέσεις, τα τραγούδια, ο παλμός, η δυνατή κιθάρα, η φωνή που βγαίνει από το redneck να ήταν; Όλα αυτά και το καθένα ξεχωριστά στιγμάτισαν την Τετάρτη εκείνη, μα κυρίως αυτή η αερική μορφή του David Edwards.
[caption id="attachment_3017" align="aligncenter" width="690"]
Wovenhand - Fuzz Club[/caption]
