by Maria Lezgi
Υπέροχοι Wovenhand, μυσταγωγικοί και ατμοσφαιρικοί, σε ένα κατάμεστο fuzz. Περίπου τρία χρόνια μετά την τελευταία τους επίσκεψη, ξαναταξιδέψαμε με το νεο καντρι ροκ τους.
Καθισμένη καθόλη την διάρκεια του set της, λόγω τραυματισμού ποδιού και πλευρών όπως είπε, και με μόνη συντροφιά την κιθάρα της, η Emma Ruth Rundle γέμισε το χώρο του fuzz με την καθάρια και κρυστάλλινη φωνή της. Ομολογεί πως η καλύτερη εμφάνισή της ήταν κάποια χρόνια πριν με τους Red Sparowes στη χώρα μας, αλλάζει την ακουστική με την ηλεκτρική της κιθάρα, δίνει τον καλύτερό της εαυτό, και συγκινεί με τους υπέροχους ήχους και την ατμόσφαιρα που δημιουργεί. Αυτό που έλειψε, ήταν η απόλυτη ησυχία από κάτω, ως δείγμα εκτίμησης σε μια καλλιτέχνιδα την ώρα που κάνει σπουδαία κατάθεση ενέργειας και τέχνης.
Λίγο πριν τις 10 και μισή, η φιγούρα του αγαπημένου David Eugene Edwards και οι Wovenhand ανεβαίνουν στη σκηνή διακόπτοντας τους ινδιάνικους ήχους που έχουν δημιουργήσει μια εξαιρετική έναρξη συναυλίας.
Όσοι έφτασαν στο fuzz το Σάββατο για τα γνωστά τους κομμάτια, μάλλον δεν έμειναν ικανοποιημένοι, καθώς οι wοvenhand αρκέστηκαν στους δύο τελευταίους δίσκους τους { Refractory Obdurate (2014), Star Treatment (2016)}. Απολύτως προσηλωμένοι στη μουσική τους, και χωρίς λεκτική επαφή με τον κοινό, δημιούργησαν έναν κόσμο σκοτεινό και βρώμικο. Ο ήχος τους είναι γεμάτος, με έντονο μπάσο και συναίσθημα ενώ ο David Eugene καθηλώνει με την θεατρικότητά του.
Σχεδόν μιάμιση ώρα και encore με ακόμα τρία κομμάτια, και η παρουσία τους κλείνει τόσο υπέροχα όσο άνοιξε, με πρωτόγονους ήχους και κραυγές.
Η αίσθηση του ημιτελές στο τέλος της συναυλίας, μάλλον σχετίζεται με την επιλογή του setlist, που απέκλεισε κομμάτια συγκλονιστικά που τους καθόρισαν στο μυαλό μας.
