by Pelagia Vouidaski
Οι Order of the Ebon Hand, κάνοντάς μας τεράστια τιμή να παρουσιαστούν ξανά, εξαιρετικά για τη συγκεκριμένη συναυλία, ως κουιντέτο, εμφανίστηκαν επιβλητικά στη σκηνή του Gagarin και με όχι και τόσο κρυστάλλινο ήχο, αλλά αψεγάδιαστη παρουσία, κατάφεραν να δημιουργήσουν μια τρομερά σκοτεινή ατμόσφαιρα στο χώρο.
Θα προτιμούσα να
Το κατάφεραν, πιστεύω, σε σημείο που η εμφάνιση τους ήταν γεμάτη και ικανοποιητική και προετοίμασε ατμοσφαιρικά το χώρο για την έλευση των Λύκων.
Οι Wolves in the Throne Room είναι μια από αυτές τις μπάντες. Από τις black metal μπάντες που επικεντρώνονται περισσότερο στην ατμόσφαιρα και τον εκλεπτυσμένο ήχο σε αντίθεση με τον βρώμικο ήχο των Νορβηγικών μπαντών. Οι πολύπλοκες, αλλά ταυτόχρονα καθόλου κουραστικές συνθέσεις τους ταξιδεύουν τον ακροατή σε μυστικιστικά μονοπάτια. Κρυμμένες μελωδίες, ρυθμικά σημεία και εναλλακτικοί ρυθμοί υπάρχουν διάσπαρτα μέσα στη δισκογραφία τους, με έναν αέρα κλασσικής μουσικής, οπερατικό αλλά και μινιμαλιστικό ταυτόχρονα. Αυτό ακριβώς αντιληφθήκαμε στο Gagarin 206 Live Music Space την Παρασκευή 15/12.
Μεταφερθήκαμε σε σκοτεινά και απόκοσμα ηχητικά τοπία. Πολύ σκοτεινά θα έλεγα μιας και μέσα στο Gagarin επικρατούσε πλήρης συσκότιση και υπήρχε και απαγόρευση για τη χρήση του φλας στους φωτογράφους. Η παραβίαση της εν λόγω απαγόρευσης θα σήμαινε τη λήξη της συναυλίας όπως ανέφερε ένα flyer που είχε μοιραστεί παντού στο χώρο και που μάλλον μόνο μια φωτογράφος δεν διάβασε αφού μόλις άστραψε το φωτάκι της κάποιος πετάχτηκε αστραπιαία και της μάζεψε την κάμερα. Κι ούτε γάτα ούτε ζημιά. Ούτε οι διαφημιστικές ταμπέλες των μπαρ δεν ήταν αναμμένες. Όλο αυτό συνέβαλλε στη επίτευξη της βίωσης αυτής της απόκοσμης ατμόσφαιρας που λαμβάνει ο ακροατής ακούγοντας τη μουσική τους.
Πολύ ωραία παρουσίαση, ήχος και παρουσία. Βασικά, εκπληκτική παρουσίαση. Τέτοια επιβλητικότητα επί σκηνής δε συναντάς εύκολα. Δεν άφησαν κανένα περιθώριο για την αμφισβήτηση του μεγαλείου τους. Μπορούν πολλές μπάντες να παίζουν 20λεπτα κομμάτια χωρίς να κουράζουν στο ελάχιστο; Δεν το νομίζω. Το "Thrice Woven" για εμένα προσωπικά ήταν ο τοπ δίσκος για το έτος που μας πέρασε και οι προσδοκίες μου ήταν μεγάλες για τη συγκεκριμένη συναυλία. Πήγα επιφυλακτικά, έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού μου ότι μπορεί και να μη νιώσω τα ίδια συναισθήματα που μου προκάλεσε ο δίσκος. Τελικά, έφυγα άκρως ανακουφισμένη και ικανοποιημένη. They delivered. Ήταν, δίχως άλλο, μια από τις καλύτερες συναυλίες της χρονιάς που μας πέρασε.
Θα προτιμούσα να
Το κατάφεραν, πιστεύω, σε σημείο που η εμφάνιση τους ήταν γεμάτη και ικανοποιητική και προετοίμασε ατμοσφαιρικά το χώρο για την έλευση των Λύκων.
Οι Wolves in the Throne Room είναι μια από αυτές τις μπάντες. Από τις black metal μπάντες που επικεντρώνονται περισσότερο στην ατμόσφαιρα και τον εκλεπτυσμένο ήχο σε αντίθεση με τον βρώμικο ήχο των Νορβηγικών μπαντών. Οι πολύπλοκες, αλλά ταυτόχρονα καθόλου κουραστικές συνθέσεις τους ταξιδεύουν τον ακροατή σε μυστικιστικά μονοπάτια. Κρυμμένες μελωδίες, ρυθμικά σημεία και εναλλακτικοί ρυθμοί υπάρχουν διάσπαρτα μέσα στη δισκογραφία τους, με έναν αέρα κλασσικής μουσικής, οπερατικό αλλά και μινιμαλιστικό ταυτόχρονα. Αυτό ακριβώς αντιληφθήκαμε στο Gagarin 206 Live Music Space την Παρασκευή 15/12.
Μεταφερθήκαμε σε σκοτεινά και απόκοσμα ηχητικά τοπία. Πολύ σκοτεινά θα έλεγα μιας και μέσα στο Gagarin επικρατούσε πλήρης συσκότιση και υπήρχε και απαγόρευση για τη χρήση του φλας στους φωτογράφους. Η παραβίαση της εν λόγω απαγόρευσης θα σήμαινε τη λήξη της συναυλίας όπως ανέφερε ένα flyer που είχε μοιραστεί παντού στο χώρο και που μάλλον μόνο μια φωτογράφος δεν διάβασε αφού μόλις άστραψε το φωτάκι της κάποιος πετάχτηκε αστραπιαία και της μάζεψε την κάμερα. Κι ούτε γάτα ούτε ζημιά. Ούτε οι διαφημιστικές ταμπέλες των μπαρ δεν ήταν αναμμένες. Όλο αυτό συνέβαλλε στη επίτευξη της βίωσης αυτής της απόκοσμης ατμόσφαιρας που λαμβάνει ο ακροατής ακούγοντας τη μουσική τους.
Πολύ ωραία παρουσίαση, ήχος και παρουσία. Βασικά, εκπληκτική παρουσίαση. Τέτοια επιβλητικότητα επί σκηνής δε συναντάς εύκολα. Δεν άφησαν κανένα περιθώριο για την αμφισβήτηση του μεγαλείου τους. Μπορούν πολλές μπάντες να παίζουν 20λεπτα κομμάτια χωρίς να κουράζουν στο ελάχιστο; Δεν το νομίζω. Το "Thrice Woven" για εμένα προσωπικά ήταν ο τοπ δίσκος για το έτος που μας πέρασε και οι προσδοκίες μου ήταν μεγάλες για τη συγκεκριμένη συναυλία. Πήγα επιφυλακτικά, έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού μου ότι μπορεί και να μη νιώσω τα ίδια συναισθήματα που μου προκάλεσε ο δίσκος. Τελικά, έφυγα άκρως ανακουφισμένη και ικανοποιημένη. They delivered. Ήταν, δίχως άλλο, μια από τις καλύτερες συναυλίες της χρονιάς που μας πέρασε.
