by Antonis Geridis
Τι να πρωτοπεί κανείς για τον Warrel Dane. Πρέπει να γραφτούν άπειρες σελίδες γι αυτόν τον χαρισματικό καλλιτέχνη και frontman.
Το ξεπέταγμα, και η πρώτη γνωριμία με τον κόσμο, έγινε πίσω στην αρχή των ‘80s μέσω των “Serpent’s Knights”, ένα βραχύβιο heavy / power metal σχήμα από to Seattle που κυκλοφόρησαν ένα μόλις full length album το “Released from the Crypt” (1993). Εκεί ακούμε για πρώτη φορά τα υψίφωνα, επηρεασμένα από Rob Halford (ακούστε τη κραυγή πριν το σόλο στο “Disturbing your peace” και θα καταλάβετε), μα ακόμα πρωτόλεια και ανώριμα φωνητικά του Warrel Dane.
Να σημειώσουμε επίσης ότι στο δίσκο υπάρχει και η διασκευή του “White Rabbit” των “Jefferson Airplane”, που αργότερα συμπεριλήφθηκε και στο ντεμπούτο album των “Sanctuary”, “Refuge Denied” (Epic, 1987), το σόλο του τραγουδιού, καθώς και τη παραγωγή του άλμπουμ αναλαμβάνει ο πολύς Dave Mustaine.
Οι “Sanctuary” λοιπόν, είναι το καινούριο κεφάλαιο στη καριέρα του Warrel Dane. Στους δύο all time classic δίσκους τους “Refuge Denied” (Epic, 1987) & “Into the Mirror Black” (Epic, 1987), πλέον αρχίζει να λάμπει και να ξεχωρίζει ο Dane με τη φωνή να χτυπάει κόκκινο και να ξεφεύγει από τις ανθρώπινες διαστάσεις.
Πολύ αργότερα το 2014 κυκλοφορούν από την Century Media το album “The Year the Sun Died”. Με τον Dane να είναι πολύ πιο γήινος στο τρόπο που τραγουδάει, αλλά χωρίς να κάνει εκπτώσεις στον τρόπο που ερμηνεύει.
Μετά τη διάλυση των “Sanctuary” το 1992, ο Warrel Dane, ο μπασίστας των “Sanctuary” Jim Sheppard, και ο για πολύ λίγο κιθαρίστας τους Jeff Loomis, μαζί με τον ντράμερ Mark Arrington δημιουργούν το συγκρότημα που έμελε να αλλάξει τον τρόπο που παιζόταν το heavy metal τους “Nevermore”. Μαζί κυκλοφόρησαν 7 studio albums, κανένα μέτριο ή κακό, στα οποία ο Dane πήρε τον όρο metal frontman και του έδωσε καινούρια οντότητα και ερμηνεία. Επιβλητικός, θεατρικός, σπαραχτικός, οργισμένος, νοσταλγικός, επιθετικός. Όλα αυτά είναι ο Dane και όσο περνάει ο καιρός, ωριμάζει, δοκιμάζει καινούρια πράγματα και είναι πάντα επίκαιρος.
Το 2008 κυκλοφόρησε και ο σόλο δίσκος του Dane “Praises to the War Machine” από τη “Century Media”. Ένας δίσκος πιο απλός σε δομή από τους αντίστοιχους των “Nevermore”, αλλά γεμάτος ποιότητα, συναίσθημα και ποικιλία στον ήχο. Εδώ βρίσκουμε μια ενδιαφέρουσα διασκευή το “Lucretia my Reflection” των “The Sisters of Mercy” και το τραγούδι “Brother”, ένα τραγούδι συναισθηματικά φορτισμένο που αναφέρεται στην «περίργη» σχέση του με τον αδελφό του.
Τη Δευτέρα 9 Νοεμβρίου στο Κύτταρο θα έχουμε την ευκαιρία να ακούσουμε ολόκληρο το “Dead Heart in a Dead World” το οποίο κλείνει 15 χρόνια από τότε που κυκλοφόρησε από τη “Century Media”. Έχω μια περίεργη αίσθηση για αυτό το live. Tribute live από τον Dane και τους βραζιλιάνους μουσικούς που τον προσκάλεσαν να παίξει μαζί τους και τελικά έγιναν το γκρουπ του για την εν λόγω περιοδεία. Ok. Ελπίζω οι προθέσεις να αποδειχθούν αγαθές, και να κουβεντιάζουμε για ένα live το οποίο θα το θυμόμαστε για καιρό. Όσον αφορά το album, σίγουρα δεν είναι το καλύτερο των “Nevermore”, είναι ίσως το πιο αδύναμο, πάντα σε σύγκριση με τα άλλα τους άλμπουμ, αλλά περιέχει μερικά από τα αγαπημένα τραγούδια όπως τα "Narcosynthesis", "Believe In Nothing", "The River Dragon Has Come", “The Heart Collector” και το ομώνυμο.
Το live έχει ακόμα δυο λόγους για να πάει κανείς. Τα γκρουπ που θα ανοίξουν τη συναυλία τους “Sorrows Path” και τους “Karma Violens”. Οι εμβληματικοί doom metallers “Sorrows Path”, δημιουργήθηκαν το 1993 επηρεασμένοι από γκρουπ όπως οι “Black Sabbath”, “Candlemass” “Solitude Aeturnus”, “Fates Warning”, “Veni Domine” και “Mememto Mori”. Παρά τις πολλές δυσκολίες και τραγωδίες που έπληξαν το συγκρότημα, και είχαν σαν αποτέλεσμα τη διάλυση του το 1998, οι “Sorrows Path” μάζεψαν τις δυνάμεις τους, την αγάπη τους για τη μουσική και την επιθυμία για δημιουργία και στάθηκαν ξανά στα πόδια τους το 2005, παρά τις καινούριες κακοτυχίες που αντιμετώπισαν στην αρχή των ‘00s. Από τότε έχει μπει πολύ νερό στο αυλάκι. Οι “Sorrows Path” είναι, πλέον, πλήρως ενεργοί, έχοντας κυκλοφορήσει τα “The Rough Path of Nihilism” (Rock it Up Records, 2010) και “Doom Philosophy” (Iron Shield, 2014) κι έχοντας δώσει πολλά και σημαντικά live σε Ελλάδα και εξωτερικό. Επίσης το 2006 από την Eat Metal Records είχε κυκλοφορήσει η συλλογή “Resurrection” που περιείχε τα τραγούδια από τα demos “Sorrow’s Path” (1994) & “Promo” (1996).
Doom rules eternally!!! Οι ισοπεδωτικοί extreme metallers “Karma Violens” δημιουργήθηκαν στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας και συστήθηκαν στο κοινό με το ΕΡ “Katara” (2007). Από το οποίο ακόμα και σήμερα παίζουν αρκετά συχνά το “Into the Core”. Το γκρουπ είναι επηρεασμένο από μεγαθήρια του extreme metal ήχου, όπως “Death”, “Slayer”, “Machine Head”, ενώ κανείς μπορεί να βρει core και το black metal επιρροές. Όλα φιλτραρισμένα από τη προσωπικότητα και το πρίσμα των “Karma Violens”. Μετά από πολλά live κυκλοφορούν το ντεμπούτο άλμπουμ τους “Dormancy”, που περιέχει 9 κομμάτια-δυναμίτες. Δύσκολο να τους βάλεις ταμπέλα και δύσκολο να τους εντάξεις κάπου μουσικά. Επιθετικό, ακραίο metal με ποικιλία στον ήχο και δυνατή παραγωγή προσφέρεται απλόχερα στους ακροατές ενώ όπως λένε και οι ίδιοι “This album gives a reason to react against everything that pisses you off”.
Το 2015 οι “Karma Violence” κυκλοφορούν το δεύτερο δίσκο τους “Skin of Existence”. Ο ήχος βαραίνει, η ατμόσφαιρα γίνεται πιο πνιγηρή και σκοτεινή, το metal τους πιο heavy, πιο θανατερό και πιο μαύρο, ενώ τα όποια “core” στοιχεία είναι ελάχιστα. Ανυπομονώ να τους δω να γκρεμίζουν τη σκηνή άλλη μια φορά!
