by Maria Lezgi
Το βράδυ της παρασκευής ήταν αφιερωμένο στο Βέλγο απόγονο του ρομαντισμού που για πρώτη φορά επισκέφτηκε τη χώρα μας, και μάλιστα στην ακμή της καριέρας του.
Η αρχή έγινε στις 21.30 με τους δικούς μας Tango With Lions. Πρόκειται για ένα πολυμελές σχήμα με την ταλαντούχα Κατερίνα Παπαχρήστου στα φωνητικά. Μας ενημέρωσαν πως η εμφάνισή τους δεν έχει όλα τα μέλη της μπάντας και πως θα μας χαρίσουν μια ακουστική μορφή των κομματιών τους. Υπήρχε μια αυθεντικότητα στη γλυκιά, ευγενική και ρομαντική διάθεση, την οποία είναι δύσκολο να μην εκτιμήσεις όσο και αν η μουσική αυτή μπορεί να μην είναι του γούστου σου. Αν κρίνουμε βεβαίως από το κοινό, δύο κατηγορίες ήρθαν στο Gagarin το Σάββατο. Ερωτευμένα ζευγάρια από τη μία, που αγκαλιασμένοι απολάμβαναν τη συναυλία και παρέες κοριτσιών που δεν σταμάτησαν να κουβεντιάζουν. Το τελευταίο δε, φάνηκε εξαρχής πως θα ήταν το μεγάλο πρόβλημα στο live της περασμένης παρασκευής.
Για να επανέλθουμε στους Tango With Lions, στην ουσία παρουσίασαν το νέο τους άλμπουμ, The Light (2018), σε μία εμφάνιση περίπου μισής ώρας. Μικρή παρουσίαση, λιγάκι ενοχική καθώς συνεχώς μας υπενθύμιζαν πως είναι εδώ για να προετοιμάσουν το έδαφος για τον/τους Warhaus. Παρόλα αυτά, προθέρμαναν το κοινό με γλυκό τρόπο για την είσοδο του Βέλγου.
Ο Maarten Devoldere (Balthazar) εμφανίστηκε ως βρετανός λόρδος, αξιόπιστος ως προς την ώρα εμφάνισης, στις 22.30. Δυστυχώς χωρίς το θηλυκό έτερό του, Sylvie Kreusch (γιατί άραγε…), της οποίας η απουσίας έγινε αισθητή ειδικά στα δεύτερα φωνητικά. Έγινε αμέσως φανερή η αγάπη που του έχει ο κόσμος καθώς τον υποδέχτηκε θερμά. Ο Devoldere θύμισε αρκετά, ως αναμενόμενο, τον Nick Cave στην αεικίνητη παρουσία του πάνω στην σκηνή αλλά και στην παιχνιδιάρικη διάθεσή του απέναντι στο κοινό. Αλληλεπίδρασε όσο του επέτρεψε ο χώρος. Στην αρχή υποδεικνύοντας σηκώνοντας το μικρόφωνό του και στο τέλος κατεβαίνοντας ανάμεσα στο κοινό. Τύμπανα, μαράκες, τρομπέτες επισπεύστηκαν θυμίζοντας εμφανώς Tom Waits.
Μονάχα που ο Devoldere είναι πιο pop από αυτούς που θέλει να θυμίζει, και κομματάκι πιο (επιφανειακά) νάρκισσος. Τα σχόλια για τη φασαρία και η απαίτηση για ησυχία όταν τραγούδησε το πολύ προσωπικό Kreusch, απόλυτα λογικά (προσωπικά με ενοχλεί πολύ όταν το κουβεντολόι υπερισχύει της φωνής του τραγουδιστή). Τα σχόλια για τους Έλληνες ταξιτζήδες όμως λιγάκι άστοχα, ειδικά όταν επαναλαμβάνονται και ειδικότερα όταν αφηγείσαι την ιστορία επίσκεψης στην Ακρόπολη ως « to see the thing».
Στα πιο ουσιαστικά τώρα, οι Warhaus έπαιξαν πολύ καλά. H μουσική τους έτσι και αλλιώς είναι πολύ νουάρ, πολύ jazzy και πολύ «πιασάρικη». Το Love’s a stranger, Mad world και το Machinery που έγιναν σχεδόν αμέσως επιτυχίες, έμειναν για το φινάλε για να κλείσουν με τον καλύτερο τρόπο την εμφάνιση. Αν έλειπαν τα μείον που παραπάνω ανέφερα, αυτή η εμφάνιση του/των Warhaus θα ήταν εφάμιλλη της δυναμικής του δίσκου και της εντύπωσης που έχει δημιουργήσει.
Φωτογραφίες από τον Τηλέμαχο Κουκλάκη.
Ο Maarten Devoldere (Balthazar) εμφανίστηκε ως βρετανός λόρδος, αξιόπιστος ως προς την ώρα εμφάνισης, στις 22.30. Δυστυχώς χωρίς το θηλυκό έτερό του, Sylvie Kreusch (γιατί άραγε…), της οποίας η απουσίας έγινε αισθητή ειδικά στα δεύτερα φωνητικά. Έγινε αμέσως φανερή η αγάπη που του έχει ο κόσμος καθώς τον υποδέχτηκε θερμά. Ο Devoldere θύμισε αρκετά, ως αναμενόμενο, τον Nick Cave στην αεικίνητη παρουσία του πάνω στην σκηνή αλλά και στην παιχνιδιάρικη διάθεσή του απέναντι στο κοινό. Αλληλεπίδρασε όσο του επέτρεψε ο χώρος. Στην αρχή υποδεικνύοντας σηκώνοντας το μικρόφωνό του και στο τέλος κατεβαίνοντας ανάμεσα στο κοινό. Τύμπανα, μαράκες, τρομπέτες επισπεύστηκαν θυμίζοντας εμφανώς Tom Waits.
Μονάχα που ο Devoldere είναι πιο pop από αυτούς που θέλει να θυμίζει, και κομματάκι πιο (επιφανειακά) νάρκισσος. Τα σχόλια για τη φασαρία και η απαίτηση για ησυχία όταν τραγούδησε το πολύ προσωπικό Kreusch, απόλυτα λογικά (προσωπικά με ενοχλεί πολύ όταν το κουβεντολόι υπερισχύει της φωνής του τραγουδιστή). Τα σχόλια για τους Έλληνες ταξιτζήδες όμως λιγάκι άστοχα, ειδικά όταν επαναλαμβάνονται και ειδικότερα όταν αφηγείσαι την ιστορία επίσκεψης στην Ακρόπολη ως « to see the thing».
Στα πιο ουσιαστικά τώρα, οι Warhaus έπαιξαν πολύ καλά. H μουσική τους έτσι και αλλιώς είναι πολύ νουάρ, πολύ jazzy και πολύ «πιασάρικη». Το Love’s a stranger, Mad world και το Machinery που έγιναν σχεδόν αμέσως επιτυχίες, έμειναν για το φινάλε για να κλείσουν με τον καλύτερο τρόπο την εμφάνιση. Αν έλειπαν τα μείον που παραπάνω ανέφερα, αυτή η εμφάνιση του/των Warhaus θα ήταν εφάμιλλη της δυναμικής του δίσκου και της εντύπωσης που έχει δημιουργήσει.
Φωτογραφίες από τον Τηλέμαχο Κουκλάκη.
