W.A.S.P. – Rockwave Festival 2025 @ Terra Vibe (14/7): Οι παλιοί λύκοι δεν μασάνε ούτε στα 70

Καύσωνας, σκόνη, κάμπινγκ, μπύρες που έχουν γίνει ζεστό τσάι, μα πάνω απ' όλα—μια μέρα γεμάτη υποσχέσεις για παλιές κραυγές και νέες εντυπώσεις. Δευτέρα 14 Ιουλίου στο Terra Vibe και το Rockwave βαράει στο "σκοτεινό" του. Στημένες μπάντες για τον true metal προσκυνητή, τον τριχωτό, τον μαυροφορεμένο, τον ιδρωμένο. Τον δικό μας άνθρωπο. Φτάσαμε από νωρίς το απόγευμα, με την ελπίδα να τιμήσουμε τους opening acts όπως τους πρέπει.

Anorimoi

Οι Anorimoi... πάντα ένα σουρεαλιστικό διάλειμμα με φουλ επιθετικότητα και εκείνη την απολαυστική αυτοσαρκαστική νότα που χρειαζόταν η μέρα. Σκληρά ριφ και ευάνταστα μπινελίκια μας διασκέδασαν και με το παραπάνω και αυτο βγηκε προς τα έξω!

Skyclad: Όταν η σκηνή δονείται αλλά κάτι λείπει

Οι Skyclad, οι προπάτορες του folk metal, ανέβηκαν με διάθεση. Ο ήχος όμως δεν τους βοήθησε στην αρχή: το σήμα της κιθάρας φάνηκε να τα κάνει όλα λίμπα για ένα καλό δεκάλεπτο. Κι όμως, δεν μάσησαν. Συνέχισαν τον χορό τους—κυριολεκτικά και μεταφορικά. Ο βιολιστής κεντούσε, το groove παρέσυρε, οι κοπάνες δίπλα μου ήταν ασταμάτητες. Αλλά… δεν είναι οι Skyclad που αγαπήσαμε πριν 20 χρόνια. Τα παλιά μέλη απουσίαζαν και ο νέος τραγουδιστής, όσο τίμιος και φιλότιμος, δεν γεμίζει τα παπούτσια του Walkyier. Είναι σαν να βλέπεις μια αγαπημένη σειρά με διαφορετικούς ηθοποιούς. Το σενάριο υπάρχει, αλλά κάτι δεν κάθεται σωστά.

W.A.S.P.: Ο Blackie είναι ακόμα εδώ, κουφάλα

Η ώρα πλησίαζε 10:30 όταν ξεκίνησε το βίντεο-εισαγωγή. Φωνές, καπνοί, ιαχές και μια απόκοσμη παρουσία ξεπροβάλλει μέσα από τη σκιά. Ο Blackie Lawless. Σχεδόν 70 χρονών και ακόμη στέκεται σαν δαίμονας στη μέση της αρένας, με φωνή που, αν και πειραγμένη από την ηλικία, κρατάει ζωντανή την υστερία του παρελθόντος, μάλιστα ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Δεν είναι πια 1985, αλλά στο μυαλό μας για λίγη ώρα ήταν. Λες και είχαμε αφιέρωμα σε εκείνες τις χρονιές, αφού μας δώρισαν ζωντανά σερί όλο το πρώτο άλμπουμ τους! Ο κόσμος ούρλιαζε το "L.O.V.E. Machine" λες και ήμασταν στην εποχή των VHS και του Headbangers Ball. Το “Wild Child” μάς διέλυσε και ξεφύγαμε εντελώς! Το “I Wanna Be Somebody” ήταν μαχαίρι στην καρδιά της μετριότητας. Και ναι, σε κάθε του φωνή υπήρχε αυτή η γνώριμη δόση θεατρικότητας, αυτό το στυλιζαρισμένο metal showmanship που έβγαινε από το ’80s MTV και ζούσε μπροστά μας. Ο ήχος είχε κάποια σκαμπανεβάσματα, αλλά ποιος νοιάζεται; Ο Blackie, με το κολοσσιαίο μικρόφωνο-κρανίο και τα κουρασμένα του μάτια, ήταν εκεί. Ήταν αληθινός. Δεν χρειαζόταν σκηνικά πυροτεχνήματα—ήταν αυτός το θέαμα. Σκόνη, ιδρώτας και αποχαιρετισμοί Ήταν μια νύχτα για όσους θυμούνται. Για όσους είχαν κασέτες και καρφιά στα μπλουζάκια τους. Για όσους δεν ψάχνουν τον ήχο, αλλά τη μνήμη. Οι W.A.S.P. δεν είναι απλά μια μπάντα. Είναι κομμάτι ενός παρελθόντος που δεν ξεχνάμε. Και απόψε, μέσα στον ιδρώτα και την αντηλιά της Μαλακάσας, μας το θύμισε. Setlist The End (The Doors song) W.A.S.P. Medley I Wanna Be Somebody L.O.V.E. Machine The Flame B.A.D. School Daze Hellion Sleeping (in the Fire) On Your Knees Tormentor The Torture Never Stops The Big Welcome Inside the Electric Circus / I Don't Need No Doctor / Scream Until You Like It The Real Me / Forever Free / The Headless Children Wild Child Blind in Texas