από Sid
Οι Villagers of Ioannina City δεν είναι πια «το καλύτερα κρυμμένο μυστικό» της ελληνικής σκηνής. Αυτό τελείωσε. Και μάλλον τελείωσε οριστικά τη στιγμή που ευρωπαϊκά stoner, psychedelic και prog κοινά άρχισαν να αντιμετωπίζουν μια μπάντα από τα Γιάννενα σαν cult phenomenon επιπέδου modern ritual experience.
Στις 20 Σεπτεμβρίου 2026, οι VIC ανεβαίνουν στο Θέατρο Λυκαβηττού για μία από τις μεγαλύτερες headline εμφανίσεις της καριέρας τους. Και το timing δεν είναι τυχαίο: έρχεται λίγους μήνες μετά το νέο album “Venceremos”, το πρώτο full studio release τους μετά το “Age of Aquarius” του 2019.
Υπάρχουν μπάντες που παίζουν stoner. Υπάρχουν μπάντες που παίζουν folk. Και υπάρχουν οι Villagers, που πήραν την ηπειρώτικη παράδοση, το κλαρίνο, τη trance επανάληψη, τη βαριά ψυχεδέλεια και το post-rock χτίσιμο και τα μετέτρεψαν σε κάτι που δεν μοιάζει με κανέναν άλλον στην Ευρώπη.
Δεν είναι τυχαίο ότι σχεδόν κάθε διεθνές κείμενο για αυτούς χρησιμοποιεί λέξεις όπως:
-
“ritual”
-
“trance-like”
-
“spiritual”
-
“cosmic”
-
“hypnotic”
Γιατί αυτό ακριβώς συμβαίνει live. Δεν βλέπεις απλώς συναυλία. Μπαίνεις μέσα της.
Και ίσως το πιο εντυπωσιακό πράγμα με τους VIC είναι το πώς κατάφεραν να κάνουν κάτι σχεδόν αδύνατο: να ακούγονται βαθιά ελληνικοί χωρίς να γίνονται “ethnic gimmick band”. Η Ήπειρος δεν λειτουργεί σαν διακόσμηση στον ήχο τους. Είναι ο πυρήνας του.
Αυτό φαίνεται περισσότερο στο “Age of Aquarius”, έναν δίσκο που πλέον αντιμετωπίζεται σχεδόν σαν modern heavy psych classic από μεγάλο κομμάτι του underground κοινού. Σε discussions στο Reddit και σε ευρωπαϊκά forums, επανέρχεται συνεχώς η ίδια περιγραφή:
“Δεν μοιάζουν με τίποτα άλλο.”
Η ευρωπαϊκή περιοδεία του 2026 δείχνει επίσης πόσο έχει αλλάξει το μέγεθος της μπάντας. Πράγα, Βαρσοβία, Βερολίνο, Παρίσι, Μιλάνο, Κοπεγχάγη, Βαρκελώνη — οι VIC πλέον περιοδεύουν σαν πλήρως εδραιωμένο ευρωπαϊκό act και όχι σαν “ελληνική μπάντα που βγαίνει έξω”.
Και κάπου εκεί αποκτά άλλη βαρύτητα και το live στον Λυκαβηττό.
Γιατί το Θέατρο Λυκαβηττού δεν είναι venue για “ένα ακόμα live”. Είναι χώρος τελετουργίας. Βράχος, πόλη από κάτω, νυχτερινός αέρας, φυσική αντήχηση. Αν υπάρχει ελληνικό venue που ταιριάζει οργανικά στον ήχο των Villagers, είναι αυτό.
Το πιθανότερο είναι ότι η βραδιά της 20ής Σεπτεμβρίου δεν θα μοιάζει με κλασική rock συναυλία. Θα μοιάζει περισσότερο με συλλογική έκσταση ανθρώπων που μεγάλωσαν ανάμεσα σε Black Sabbath riffs, ηπειρώτικα μοιρολόγια, desert psychedelia και βουνίσια μελαγχολία.
Και αυτό είναι ίσως το πιο παράξενο achievement των VIC:
Έκαναν την Ήπειρο να ακούγεται futuristική.
