by Δανάη Ρούσσου
Μισός αιώνας Uriah Heep σε μία βραδιά και ήταν καταπληκτικοί!
Οι πόρτες του Fuzz ανοίγουν στις 19.30 κι απ’έξω ήδη έχει σχηματιστεί η πρώτη ουρά όπου θεατές αναμένουν να εισέλθουν στο χώρο. Κι αφού σιγά σιγά οι λίγοι γινόμαστε πολλοί (όχι επαρκώς) η βραδιά ξεκινάει στις 20.00 με ένα video όπου γενναιόδωροι συνοδοιπόροι, ιερά τέρατα της παγκόσμιας μουσικής σκηνής εύχονται στο συγκρότημα τα χρόνια πολλά!
Ανάμεσα τους οι Deep Purple, ο Alice Cooper, οι Def Leppard, ο Paul Stanley από Kiss, ο Steve Harris από Maiden, οι Judas Priest, ο Brian May, ο Ian Anderson από Jethro Tull όπου με το φλάουτο παίζει το happy birthday και δίνει ραντεβού με τους Uriah εάν όχι σε αυτή τη ζωή στην αντίπερα όχθη, αφήνοντας να εννοηθεί ότι κοντοζυγώγουν κάνοντας το γνωστό του black humour.
Και με αυτό το video ξεκίνησε συγκινητικά το πρώτο ήσυχο, γλυκό και τρυφερό μέρος της βραδιάς όπου μέσα σε ζητωκραυγές που ήδη είχαν ξεκινήσει από τη θέα όλων αυτών των υπέροχων τύπων στο βιντεάκι, βγήκαν στη σκηνή οι Mick Box στην κιθάρα, ο Bernie Shaw στα φωνητικά, ο Phil Lanzon στα πλήκτρα, ο Russell Gilbrook στα τύμπανα και ο Dave Rimmer στο μπάσο όπου για μία ώρα περίπου μας χάρισαν μαγικά κομμάτια από τα βάθη του χρόνου.
Ο Mick box το παλαιότερο μέλος του συγκροτήματος.
Πολύ ωραία στιγμή όταν ο Bernie Shaw έμεινε στη σκηνή μόνος με τον Lanzon και οι δυο τους μας ταξίδεψαν με το Come away Melinda.
Και κάπου εκεί ανάμεσα στο αγαπημένο μου Wizard ήταν που έκανα βόλτα στο χρόνο και την παιδική μου ηλικία.
Το πρώτο μέρος τελείωσε με το Lady in Black με τον κόσμο να συνοδεύει στα φωνητικά με το γνωστό Ah ah ah ah ah ah ah προμηνύοντας το τι θα ακολουθούσε.
Διάλειμμα.
Στις 21.20 προβάλλεται ένα δεύτερο βίντεο με φωτογραφικό υλικό στο οποίο παρέλασαν πρώην μέλη του συγκροτήματος πηγαίνοντας μας σε αλλοτινές εποχές υπό τον ήχο του Dreams of Yesteryear.
Το λευκό πανί στο οποίο προβλήθηκαν τα δύο αφιερώματα υποχώρησε σηματοδοτώντας την έναρξη του πολυαναμενόμενου δεύτερου μέρους αφού γνωρίζαμε ότι εκεί θα “ανάψουν τα αίματα”, όπως κι έγινε.
Ο κόσμος πλέον είχε γεμίσει το χώρο του Fuzz και οι γερόλυκοι ξεκίνησαν το χαμό! Όλη η ιστορία της hard rock πέρασε μπροστά στα μάτια μας με τους παλιούς και τους νεότερους να μοιράζονται με την ίδια απόλαυση το χώρο, επιδιδόμενοι σε επευφημίες, χορό και χειροκροτήματα.
Ξεκίνησαν με το Against the Odds από το πιο πρόσφατο 1995 (εξακολουθεί να μου φαίνεται πρόσφατο το 95’) και συνέχισαν με το The Hanging Tree.
Τι να πρωτοχωρέσεις σε μια συναυλία από 53 χρόνια πορείας; Παρόλο που πολλά αγαπημένα κομμάτια έμειναν εκτός, και πως αλλιώς να γίνει με τόσο πλούσια δισκογραφία, παράπονο δεν έχουμε. Ακούσαμε τόσα πολλά και τόσο ωραία.
Κάναμε απανωτά ταξίδια στο χρόνο με Stealin’ , με Rainbow Demon και τον Bernie να μας ρωτάει:
“Are there any metalheads in the crowd?”
-Yeah!!!!
Και να παίζουν το Free ‘n’ Easy!!!!
Για το τέλος μας άφησαν το July Morning, το Gypsy και το Easy Livin’ κάνοντας το καλύτερο και δυνατότερο κλείσιμο.
Κέφι, ζωντάνια, συγκίνηση ήταν λίγα από τα συστατικά της χθεσινής βραδιάς αποδεικνύοντας και επιβεβαιώνοντας ότι ο νέος είναι ωραίος αλλά ο παλιός είναι αλλιώς.
Φανταστική βραδιά το λοιπόν.
Είναι πλεονασμός να τους ευχηθούμε άλλα τόσα χρόνια και δεν χρειάζεται αφού έχουν αφήσει υλικό για πολλές γενιές παρακάτω. Το σίγουρο είναι ότι όποτε μας δίνεται η ευκαιρία θα τους απολαμβάνουμε γιατί οι τύποι δεν ξέρουν απλά τι είναι rock, είναι το rock.
Και αφού έσπασα τη φωνή μου, λύσσαξα στο χορό και σκαρφάλωσα σε νεαρές πλάτες που αντέχουν, η τύχη μου φέξε αφού στο τέλος “τσίμπησα” και μια πένα επετειακή.
Μπράβο και πάλι μπράβο.
Και εις άλλα με υγεία!
Set list
Acoustic
1. Circus
2. Tales
3. Free Me
4. Come Away Melinda
5. Confession
6. Rain
8. The Wizard
10. Paradise
11. Circle of Hands
12. Lady in Black
Electric
1. Dreams of Yesteryear (intro with video)
2. Against the Odds
3. The Hanging Tree
4. Traveller in Time
5. Between Two Worlds
6. Stealin’
7. Too Scared to Run
8. Rainbow Demon
9. What Kind of God
10. Sunrise
11. Sweet Lorraine
12. Free ‘n’ Easy
13. July Morning
Encore
1. Gypsy
2. Easy Livin’
Οι πόρτες του Fuzz ανοίγουν στις 19.30 κι απ’έξω ήδη έχει σχηματιστεί η πρώτη ουρά όπου θεατές αναμένουν να εισέλθουν στο χώρο. Κι αφού σιγά σιγά οι λίγοι γινόμαστε πολλοί (όχι επαρκώς) η βραδιά ξεκινάει στις 20.00 με ένα video όπου γενναιόδωροι συνοδοιπόροι, ιερά τέρατα της παγκόσμιας μουσικής σκηνής εύχονται στο συγκρότημα τα χρόνια πολλά!
Ανάμεσα τους οι Deep Purple, ο Alice Cooper, οι Def Leppard, ο Paul Stanley από Kiss, ο Steve Harris από Maiden, οι Judas Priest, ο Brian May, ο Ian Anderson από Jethro Tull όπου με το φλάουτο παίζει το happy birthday και δίνει ραντεβού με τους Uriah εάν όχι σε αυτή τη ζωή στην αντίπερα όχθη, αφήνοντας να εννοηθεί ότι κοντοζυγώγουν κάνοντας το γνωστό του black humour.
Και με αυτό το video ξεκίνησε συγκινητικά το πρώτο ήσυχο, γλυκό και τρυφερό μέρος της βραδιάς όπου μέσα σε ζητωκραυγές που ήδη είχαν ξεκινήσει από τη θέα όλων αυτών των υπέροχων τύπων στο βιντεάκι, βγήκαν στη σκηνή οι Mick Box στην κιθάρα, ο Bernie Shaw στα φωνητικά, ο Phil Lanzon στα πλήκτρα, ο Russell Gilbrook στα τύμπανα και ο Dave Rimmer στο μπάσο όπου για μία ώρα περίπου μας χάρισαν μαγικά κομμάτια από τα βάθη του χρόνου.
Ο Mick box το παλαιότερο μέλος του συγκροτήματος.
Πολύ ωραία στιγμή όταν ο Bernie Shaw έμεινε στη σκηνή μόνος με τον Lanzon και οι δυο τους μας ταξίδεψαν με το Come away Melinda.
Και κάπου εκεί ανάμεσα στο αγαπημένο μου Wizard ήταν που έκανα βόλτα στο χρόνο και την παιδική μου ηλικία.
Το πρώτο μέρος τελείωσε με το Lady in Black με τον κόσμο να συνοδεύει στα φωνητικά με το γνωστό Ah ah ah ah ah ah ah προμηνύοντας το τι θα ακολουθούσε.
Διάλειμμα.
Στις 21.20 προβάλλεται ένα δεύτερο βίντεο με φωτογραφικό υλικό στο οποίο παρέλασαν πρώην μέλη του συγκροτήματος πηγαίνοντας μας σε αλλοτινές εποχές υπό τον ήχο του Dreams of Yesteryear.
Το λευκό πανί στο οποίο προβλήθηκαν τα δύο αφιερώματα υποχώρησε σηματοδοτώντας την έναρξη του πολυαναμενόμενου δεύτερου μέρους αφού γνωρίζαμε ότι εκεί θα “ανάψουν τα αίματα”, όπως κι έγινε.
Ο κόσμος πλέον είχε γεμίσει το χώρο του Fuzz και οι γερόλυκοι ξεκίνησαν το χαμό! Όλη η ιστορία της hard rock πέρασε μπροστά στα μάτια μας με τους παλιούς και τους νεότερους να μοιράζονται με την ίδια απόλαυση το χώρο, επιδιδόμενοι σε επευφημίες, χορό και χειροκροτήματα.
Ξεκίνησαν με το Against the Odds από το πιο πρόσφατο 1995 (εξακολουθεί να μου φαίνεται πρόσφατο το 95’) και συνέχισαν με το The Hanging Tree.
Τι να πρωτοχωρέσεις σε μια συναυλία από 53 χρόνια πορείας; Παρόλο που πολλά αγαπημένα κομμάτια έμειναν εκτός, και πως αλλιώς να γίνει με τόσο πλούσια δισκογραφία, παράπονο δεν έχουμε. Ακούσαμε τόσα πολλά και τόσο ωραία.
Κάναμε απανωτά ταξίδια στο χρόνο με Stealin’ , με Rainbow Demon και τον Bernie να μας ρωτάει:
“Are there any metalheads in the crowd?”
-Yeah!!!!
Και να παίζουν το Free ‘n’ Easy!!!!
Για το τέλος μας άφησαν το July Morning, το Gypsy και το Easy Livin’ κάνοντας το καλύτερο και δυνατότερο κλείσιμο.
Κέφι, ζωντάνια, συγκίνηση ήταν λίγα από τα συστατικά της χθεσινής βραδιάς αποδεικνύοντας και επιβεβαιώνοντας ότι ο νέος είναι ωραίος αλλά ο παλιός είναι αλλιώς.
Φανταστική βραδιά το λοιπόν.
Είναι πλεονασμός να τους ευχηθούμε άλλα τόσα χρόνια και δεν χρειάζεται αφού έχουν αφήσει υλικό για πολλές γενιές παρακάτω. Το σίγουρο είναι ότι όποτε μας δίνεται η ευκαιρία θα τους απολαμβάνουμε γιατί οι τύποι δεν ξέρουν απλά τι είναι rock, είναι το rock.
Και αφού έσπασα τη φωνή μου, λύσσαξα στο χορό και σκαρφάλωσα σε νεαρές πλάτες που αντέχουν, η τύχη μου φέξε αφού στο τέλος “τσίμπησα” και μια πένα επετειακή.
Μπράβο και πάλι μπράβο.
Και εις άλλα με υγεία!
Set list
Acoustic
1. Circus
2. Tales
3. Free Me
4. Come Away Melinda
5. Confession
6. Rain
8. The Wizard
10. Paradise
11. Circle of Hands
12. Lady in Black
Electric
1. Dreams of Yesteryear (intro with video)
2. Against the Odds
3. The Hanging Tree
4. Traveller in Time
5. Between Two Worlds
6. Stealin’
7. Too Scared to Run
8. Rainbow Demon
9. What Kind of God
10. Sunrise
11. Sweet Lorraine
12. Free ‘n’ Easy
13. July Morning
Encore
1. Gypsy
2. Easy Livin’
