URBAN ATHENS FESTIVAL – DAY 1 - ΤΕΤΑΡΤΗ 03 07 2019 @ ΤΕΧΝΟΠΟΛΗ: ACTIVE MEMBER, ΠΑΥΛΟΣ ΠΑΥΛΙΔΗΣ & B-MOVIES, ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΓΕΛΑΚΑΣ & 100°C

Φωτογραφίες Καλλιόπη Κατσιδονιώτη

Και τώρα που καλοκαίριασε για τα καλά και φυσικό και επόμενο ήταν να χαλαρώσουν λίγο οι μουσικές σκηνές στην Αθήνα, για να ταξιδέψουν κι εκείνες μαζί μας (πραγματικά ή νοερά), ένα νέο φεστιβάλ ξεπήδησε και αναζωπύρωσε τα ήδη καυτά τσιμέντα της πόλης μας. Λέγεται Urban Festival και όπως γράφει χαρακτηριστικά στην ανακοίνωσή του:

«Κάτω από τα τσιμέντα υπάρχει ο ήχος της πόλης…..

Αυτό το καλοκαίρι, το Αθηναϊκό τοπίο πλημμυρίζει με εναλλακτική μουσική, σε ένα φεστιβάλ που σε προσκαλεί σε μια χαμηλή πτήση πάνω από το γκρίζο αστικό ουρανό.

Κάθε πόλη έχει το δικό της soundtrack, το Urban είναι το soundtrack της δικής σου.»

Για τέσσερις μέρες στο Piraeus Academy και στην Τεχνόπολη θα εμφανιζόντουσαν 24 μοναδικοί καλλιτέχνες. Από όλους αυτούς, προσωπικά είχα την χαρά να παρευρεθώ την Τετάρτη 03 Ιουλίου στην Τεχνόπολη και να ακούσω μαζί με χιλιάδες κόσμο τους Active Member, τον Παύλο Παυλίδη μαζί με τους Β-Movies και τον Γιάννη Αγγελάκα μαζί με τους 100°C.

Την ίδια μέρα, έπαιζαν στο Piraeus Academy οι Πέτρος Μάλαμας & Φώτης Σιώτας για μια ώρα ξεκινώντας στις 18:45 και ο Λεωνίδας Μπαλάφας που άρχιζε το πρόγραμμα του την ίδια ώρα περίπου με τους Active Member.

Πριν την απεικόνιση, μια διαπίστωση που ήταν και το απόσταγμα της βραδιάς: τις τέσσερις ώρες που διήρκεσε η συναυλία ζήσαμε μια μαγεία. Το συνολικό πρόγραμμα και των τριών καλλιτεχνών ήταν υπέροχα ανάκατο χρονικά της μουσικής πορείας του καθένα τους. Σαραντάχρονοι άνθρωποι αναβίωναν στιγμές των νιάτων τους με τραγούδια αγαπημένα, παράλληλα με εικοσάρηδες που έχτιζαν εκείνες τις ώρες τις δικές τους αναμνήσεις. Το μείγμα εκρηκτικό! Εκείνο το βράδυ ο χρόνος σταμάτησε, το κοντέρ του μηδένισε ότι μας χώριζε και οι νότες που γέμισαν τον αέρα και μπήκαν στις ψυχές, στις καρδιές και στις ανεξίτηλες μνήμες μας, νιώθω τώρα ότι μας έκαναν καλύτερους ανθρώπους και οι μόνοι τρόποι που είχαμε τότε να εκφράσουμε την χαρά μας, ήταν με το να ζητωκραυγάζουμε και να τραγουδάμε ευτυχισμένοι, να χορεύουμε και να χειροκροτάμε απελευθερωμένοι και γιατί όχι, να δακρύζουμε γεμάτοι ευγνωμοσύνη για τα τραγουδιστά λόγια που εισχωρούσαν στον αέρα που αναπνέαμε και έγιναν το απαραίτητο οξυγόνο μας.

Αυτοί οι τρεις καλλιτέχνες που τους ωρίμασε η μουσική τους ζωή σαν το παλιό καλό κρασί, μας κέρασαν απλόχερα και μας μέθυσαν με αυτό. Και οι τρεις καλλιτέχνες, υπηρετώντας ο καθένας το είδος του, ήταν πρωτοπόροι της εποχής τους, μεγάλωσαν, εξελίχθηκαν και συνεχίζουν πετυχημένα την μουσική τους πορεία, μουσικά, φωνητικά και στιχουργικά. Αυτό το βεβαίωσε και όλος ο κόσμος που γέμισε τον χώρο της Τεχνόπολης.

Στις 20:15 που βγήκαν οι Active Member στην σκηνή, ήταν ακόμα μέρα που σιγά σιγά αποχωρούσε και ο κόσμος που είχε μαζευτεί από κάτω χειροκρότησε θερμά την εμφάνισή τους. Η φωνή του Foxmoor, αλλά και της Sadahzinia, με hiπ hop σκοπό, τραγουδούσαν τους πολιτικούς και κοινωνικού περιεχομένου στίχους των τραγουδιών τους και ο κόσμος σιγόνταρε μαζί τους. Ειδικά στο «Τι άλλο φοβάσαι» (και θα γίνω..)

..κυνηγημένος Τούρκος συγγραφέας στη Γαλλία,

εργάτης στα πετρέλαια στη Βενεζουέλα

και στο Μπέλφαστ μια ματωμένη φανέλα..

σηκώσαμε τα χέρια ψηλά όπως μας ζήτησε ο Foxmoor, για όλους αυτούς που ψάχνουν πατρίδα για τα παιδιά τους.

Το δικό τους ταξίδι πέρασε από τις «Πόρνες στο κόκκινο χαλί» (2008), συνέχισε στους «Μύθους του Βάλτου» (1998) και «Βάστα» (2014), (γιατί έρχονται) «Μέρες παράξενες θαυμάσιες μέρες» (1999) (για να) «Πάμε Guantanamo» (2002). Και λίγο πριν το τέλος, μια ώρα μετά, φυτεύει ο τραγουδιστής μια όμορφη ιδέα με κωδικό όνομα ΟΑΚΑ ΤΟΝ ΧΕΙΜΩΝΑ και τρελαίνει τον κόσμο. Και έτσι γλυκά μας αποχαιρετά με το «Φυσάει Κόντρα» (2002).

Ευτυχώς οι σκηνικές αλλαγές ήταν του τέταρτου και τις δύο φορές, ίσα για να πάρουμε μια ανάσα πριν βυθιστούμε ξανά στις μουσικές που πλημμύριζαν τον χώρο. Έτσι, όταν στην 21:30 βγήκε στην σκηνή ο Παύλος Παυλίδης με τους Β-Movies, μετά και από το μουσικό μας φτιάξιμο που είχε προηγηθεί, μια η νύχτα που είχε πέσει, μια η ανυπομονησία μας, τους υποδεχτήκαμε θερμά όπως τους άξιζε.

Οι φωνές όλων τους αναλλοίωτες λες από την φθορά του χρόνου και αυτό το ένιωσα έντονα και με τον Παύλο Παυλίδη και την «Ρίτα» του, όταν έκλεισα τα μάτια για μια στιγμή και την είδα πράγματι να αλλάζει και να παίζει με τα Ξύλινα Σπαθιά (της), των νεανικών μου χρόνων.

Τα απαραίτητα μουσικά πίσω – μπρος του χρόνου ( πότε Movie πότε Ξύλινα) τα υποδεχόμασταν όλα με χορό, αναμμένες δάδες και τραγούδι. Η συγκίνηση μου μεγάλη όταν άκουσα ειδικά προς το τέλος τόσα τραγούδια μαζεμένα που γράψαν ιστορία όταν πρωτοβγήκαν και η όμορφη τρέλα του κόσμου συνόδεψε τον Παύλο Παυλίδη και το συγκρότημά του ως το τέλος που μας αποχαιρέτησε παρέα με τον «Βασιλιά της Σκόνης».

Η μικρή μας πολιτεία
Μόνο αυτό
Ρίτα
Δεσποινίς
Πουλιά
Η νέα βαρβαρότητα
Κοραλλένιος Βυθός
Ρομπότ
Ένα αλλιώτικο παιδάκι
Τώρα αρχίζω και θυμάμαι
Φωτιά στο λιμάνι
Λιωμένο παγωτό
Ότι θες εσύ
Ο βασιλιάς της σκόνης

Και το «κάψιμο» το συνέχισε επάξια και ο Γιάννης Αγγελάκας με τους 100°C, που πήρε την πάσα από τον Παυλίδη και μας σούταρε κατάμουτρα με το καλησπέρα το «Κεφάλι γεμάτο χρυσάφι» από τις Τρύπες. O ροκ αιωνόβιος ποιητής, η φωνή που αποζητάμε να μας γρατζουνάει και να μας ματώνει γιατί τα λόγια που μας λέει γίνονται βάλσαμο που όσο κρατάει η επήρειά του λυτρώνει τον πόνο και την λησμονιά, μας ταξίδεψε και μας περιπλάνεψε κι εκείνος στους δικούς του χρόνους, που η αντιστοίχιση στον γήινο ήταν κάτι λίγο παραπάνω από μιάμιση ώρα.

Πιο τραγούδι να μνημονέψω και να μην αδικήσω κάποιο άλλο: όλα μας μιλούσαν και συνεχίζουν να μιλάνε μέσα μας και πότε ένα ρεφρέν στον έναν και πότε δύο στίχοι σε έναν άλλο, στιγματίζουν σαν πυρωμένο σίδερο το είναι μας.

Μόνο μια στιγμή ο κόσμος ζήτησε τραγουδιστά το Είναι ωραία στον Παράδεισο και δεν το ξαναζήτησε, γιατί το άκουσε όταν ο Γιάννης Αγγελάκας είπε ότι τον έχει μπροστά του – αμφίδρομη αγάπη.

Τι άλλο μένει; Ένα απλό, αλλά απόλυτο ευχαριστώ για τα τραγούδια όλα της βραδιάς που μας μέθυσαν γλυκά και μας έμαθαν ότι στην τελική ότι και να είναι η ζωή δεν παύει η αγάπη να είναι ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή, όπως εκείνο το μουσικό μας βράδυ.