από Ρίτα Τουχαντζίδου
Είχαμε την ευκαιρία να παραστούμε στο κύτταρο στις 15. Και καλά κάναμε. Όσο γι αυτούς που δεν ήταν συνεπείς στην ώρα τους, κρίμα. Είχαμε μια πολύ ευχάριστη έκπληξη, τους Atomic Love που άνοιξαν λίγο πριν τις 21.00. Οπότε την επόμενη φορά που θα σκεφτείτε να αράξετε έξω ενώ παίζουν τα support acts, ξανασκεφτείτε το.
Σημειώνοντας την δεύτερη live εμφάνισή τους όπως μας είπαν, εντυπωσίασαν θετικά το κοινό. Ένα πρωτο εμφανιζόμενο σχήμα που υπόσχεται ανοδική πορεία. Post experimental μουσική με ταξιδιάρικο ύφος και vocalist που μας τράβηξε την προσοχή. Ίσως να θέλαμε να παίξουν λίγο παραπάνω.
Αφού άρχισαν να ξεστήνουν τα μέλη άρχισε περισσότερη προσέλευση κόσμου, με ολιγόλεπτη αναμονή και κάπου πριν τις 10 εμφανίζεται η δεύτερη μπάντα. Με αλκοόλ, τσιγάρα και ανυπομονησία υποδεχτήκαμε τους Afformance.
Ξεκίνησαν με το ‘Cordyseps’, ένα πανέμορφο κομμάτι από το ‘Through Walls’. Μια εξαιρετική εισαγωγή ονειρικού τριπαρίσματος. Συνέχισαν με κομμάτια από το ‘Pop Nihilism’ όπως το ‘Perspectivism’ , ‘Youth Corrupter’ , ‘Past Forward’ που θα λέγαμε άνετα ότι ήταν κινηματογραφικής ποιότητας. Άκρως μεταδοτική ήταν η σκηνική παρουσία καθώς έβλεπες τα παιδιά να χάνονται μαζί με τη μουσική τους και να παίρνουν κι εμάς. Μακρόσυρτα instrumental διαστήματα, αλλαγές μαλακές που σε έκαναν να φαντάζεσαι τοπία σε road trip, ή βροχερές μέρες ησυχίας. Ακούσαμε υλικό από το ‘Music For Imaginary Film #1’ και αιωρηθήκαμε στο νου μας παρέα με το ‘Sol In The Woods’ και ‘Aftermath’. Το ταξίδι μας με τους Afformance τελείωσε με το ‘Christmas Truce’, ένα homage στις παιδικές αναμνήσεις και στην ομορφιά της αθωότητας. Για κάτι τέτοια αγαπάμε post rock..
Και έτσι αφού περάσαμε υπέροχα κάπου στις 11 μπήκαμε στην προθέρμανση για το απαραίτητο mood να δούμε και να ακούσουμε Universe 217. Υποδεχτήκαμε τη μπάντα με άφθονο ενθουσιασμό και εκείνοι μας το ανταπέδωσαν. Με κάθε τρόπο.
Οι αγαπημένοι μας doomsters άνοιξαν το πρόγραμμά τους με το ‘Rest Here’, ο τίτλος σίγουρα λέει αυτό που ακολούθησε. Ξεκουράσαμε λοιπόν τις ψυχές μας με κομμάτια από το ‘Change’ όπως το ‘Undone’ και το ‘Counting Hours’ αλλά και το ‘Mouth’ από το ‘Never’. Μέσα σε ένα έντονο κλίμα εντάσεων και υφέσεων η Τάνια μας βεβαίωσε ότι ζούσε το κάθε λεπτό πάνω στη σκηνή με κάθε της κίνηση και κάθε έκφρασή της. Να μην παραλείψουμε πως οι Universe 217 είναι από τα συγκροτήματα που αν δεν δεις και ακούσεις ζωντανά χάνεις μεγάλο ποσοστό από αυτά που έχουν να δώσουν. Με ήχους που ήταν έντονα φορτισμένοι συναισθηματικά με άρνηση και απόρριψη το κοινό συμμετείχε, βλέπαμε κόσμο να τραγουδάει στίχους μαζί με την Τάνια. Ε, και πως να μην το κάνεις αφού με το ταλέντο της, το ιδιαίτερο στυλ και χροιά της φαίνεται μια σειρήνα που σε καθηλώνει. Αιθέρια, βαθειά, πονεμένα μέχρι και ακραία σχιστά φωνητικά με μοτίβο αργόσυρτων doom riff αλλά και πιο heavy ξεσπάσματων, down tempo αισθητικής. Μια τελειότητα, μαζέψαμε τα κομμάτια μας. Ακούσαμε το ‘change/swallow’ αλλά φυσικά έκαναν και το encore τους με το αθάνατό τους ‘never’ και γουστάραμε όλοι μας.
Μετά από αυτό το event βγαίνοντας από το κύτταρο βλέπεις την αχαρνών με άλλα μάτια. Αν άξιζε? Ναι. Άξιζε, ήταν μια καλή εμπειρία ζωής. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε προς το παρόν είναι να περιμένουμε να επαναληφθεί..
